Ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού Γιάννης Αλαφούζος θέλει να… φύγει πρωταθλητής και η παραδοχή των λαθών, τα οποία έκανε, αλλά δεν έχει σταματήσει.
Ο Γιάννης Αλαφούζος για 2,5 ώρες στην πιο σημαντική συνέντευξη στη ζωή του δεν δίστασε να πει ότι έχει αποτύχει μέχρι στιγμής στον Παναθηναϊκό.
Όταν σε 13 χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι δεν έχει πανηγυρίσει πρωτάθλημα, ασφαλώς και είναι αποτυχία. Θα πει κάποιος τι θα μπορούσε να πει, ότι πέτυχε; Επιχειρηματίες αυτού του μεγέθους πολλές φορές ρίχνουν αλλού τις ευθύνες κι αναζητούν δικαιολογίες. Οπότε, είναι θετικό ότι παραδέχθηκε τα λάθη του.
Ένα απ’ αυτά είναι η απομάκρυνση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, όπως είπε, αφού πρώτα τον κατηγόρησε ότι πήγε την ομάδα στην Κύπρο σε εξάστερο για διακοπές. Το πρόβλημα με τα λάθη που έκανε ο Αλαφούζος είναι ότι δεν έμαθε ποτέ απ’ αυτά. Θα φανεί στην πορεία αν μπήκε ένα τέλος.
Στην ερώτηση για παράδειγμα, γιατί δεν έγινε πιο αξιόλογη επένδυση στην Ακαδημία, είπε ότι υπήρχαν άλλες προτεραιότητες που έπρεπε να τακτοποιηθούν. Η Ακαδημία έμεινε πίσω, ωστόσο, διότι ορισμένα από τα χρέη ο Αλαφούζος τα βρήκε και είναι μαγκιά του που τα πήρε πάνω του. Είναι γνωστό, όμως, ότι ορισμένα τα δημιούργησε ο ίδιος με τις επιλογές του. Υπήρχε εποχή που πλήρωνε τρία δεξιά μπακ. Εποχή που πλήρωνε 3-4 προπονητές. Στο διάστημα που βρίσκεται στον Παναθηναϊκό ήρθαν παίκτες με αρκετά χρήματα που δεν άξιζαν ούτε τα μισά. Κάποιοι ήρθαν και ήταν μόνιμοι πελάτες στο φυσιοθεραπευτήριο.
Είπε για παράδειγμα ότι δεν έπρεπε να ξοδεύει τόσα χρήματα ανούσια, ωστόσο, τόνισε ότι ο Γιοβάνοβιτς δεν ήθελε μεταγραφές και ότι επέβαλε ο ίδιος τον Μαντσίνι. Όλα αυτά είναι έλλειψη πλάνου, ή αν προτιμάει κάποιος αδυναμία να πάει ένα πλάνο μέχρι τέλους. Διότι στην πρώτη ήττα άρχιζε η εσωστρέφεια. Και ο ίδιος αντί να αναλύσει τι πήγε στραβά κι όποιος έφερνε παίκτη που δεν άξιζε ούτε τα μισά, σχεδίαζε άλλο πλάνο, που στη συνέχεια επίσης το πέταγε στα σκουπίδια.
Ο μεγαλομέτοχος πληρώνει στελέχη κι όποιο δεν κάνει καλά τη δουλειά του οφείλει να κρίνεται και ν’ απομακρύνεται. Η ιστορία έχει δείξει ότι ο Αλαφούζος άλλες φορές πήρε βιαστικές αποφάσεις κι άλλοτε άργησε να δώσει κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να διογκώνονται προβλήματα και ο σύλλογος να παραμένει εκτός κορυφής.
Ακόμα και στο γήπεδο είναι γνωστό ότι έκανε αγώνα αρχικά για τη Λεωφόρο και μετά είπε ότι δεν γινόταν η χωρητικότητα να ξεπεράσει τις 21.000. Άρα, τι σχεδίαζες; Κάνεις πλάνα χωρίς να έχεις ξεκαθαρίσει τα πάντα; Ο Αλαφούζος δεν έχει καταφέρει έως τώρα να εμπνεύσει. Ακριβώς γιατί αλλάζει πλάνα πολύ εύκολα. Χωρίς επιμονή, υπομονή και σκληρές αποφάσεις όποτε χρειάζεται. Αποφάσεις που πρέπει να παίρνει ένας ηγέτης.
Η παραδοχή των λαθών, όπως και να έχει, είναι έντιμη στάση. Απλά είναι άλλο να κάνεις λάθη 1-2-3 χρόνια κι άλλο 13… Μίλησε για ρίσκα που δεν πέτυχαν. Μα οι στόχοι δεν είναι τζόγος στο ποδόσφαιρο. Κοντολογίς, ο Αλαφούζος παραδέχθηκε τα λάθη του, αλλά δεν εξήγησε γιατί δεν σταματούσε συνέχεια να κάνει λάθη. Ακόμα και στην επιλογή των συμβούλων του. Αυτός τους έφερνε και δεν τους έδωσε να καταλάβουν ότι μόνο η νοοτροπία νικητή χωράει σε έναν μεγάλο σύλλογο, που ποτίστηκε με μιζέρια και ηττοπάθεια σε αρκετές περιπτώσεις.
Σε ό,τι αφορά το παρασκήνιο, ασφαλώς και ο Αλαφούζος είναι πιο light από μεγαλομετόχους άλλων ΠΑΕ. Δεν ανατινάζει φούρνους είπε και δεν θα λαδώσει. Φυσικά και να μην το κάνει. Απλά όπως και με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, αδυνατεί κάποιος να κατανοήσει πώς επιχειρηματίες τέτοιων μεγεθών, όταν παίζουν… μεγάλη μπάλα εκτός γηπέδων και σε πολιτικό επίπεδο ακόμα, δεν μπορούν έστω να προστατεύσουν την επένδυσή τους εντός γηπέδων.
Πάμε και σε ένα σημείο που ουσιαστικά έδειξε τις προθέσεις του. Ο μεγαλομέτοχος του τριφυλλιού ανέλαβε στα δύσκολα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάει κανείς. Δεν είναι βέβαια και ό,τι καλύτερο ν’ ακούει ο οπαδός ότι «η προσφορά μου είναι ότι η ομάδα δεν έπεσε στη Δ’ εθνική». Ειδικά ο οπαδός του Παναθηναϊκού με τέτοιες ατάκες είναι για να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο. Αλλά η αλήθεια πάντα είναι σκληρή και καθρέπτης της πραγματικότητας. Αυτά τα «εμείς θα σε κρατήσουμε Παναθηναϊκέ», ο τάδε ανήκει στον λαό του, όσο κι αν κάποιος διαφωνεί, δεν είναι ρεαλιστικά.
Είτε αναφερόμαστε στον Παναθηναϊκό, στον Ολυμπιακό, στον ΠΑΟΚ, στην ΑΕΚ… Αν δεν υπήρχε Σαββίδης ακριβώς το ίδιο διάστημα που μπήκε στο τριφύλλι ο Αλαφούζος, οι Θεσσαλονικείς θα είχαν πολλά προβλήματα. Αν αποχωρήσει ο Μαρινάκης ο Ολυμπιακός θα είναι οικονομικά ανεξάρτητος, επειδή θα τον στηρίξουν οι οπαδοί του; Εδώ Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μπάγερν, αγγλικοί σύλλογοι με τεράστια έσοδα κι αν δεν βάλει ένας δισεκατομμυριούχος χρήματα, πελαγοδρομούν. Δείτε την Μπαρτσελόνα με τα χρέη. Που έλεγαν ότι στηρίζεται στα μέλη της…
Ο Αλαφούζος, λοιπόν, ανέλαβε στα δύσκολα, τράβηξε κουπί, πολλές φορές περισσότερο, γιατί ο ίδιος λοξοδρομούσε και γύριζε πάντα στο σημείο μηδέν. Δεν θα φύγει τόσο εύκολα, όσο νομίζει κάποιος. Είναι πρόβλημα έπειτα από 13 χρόνια να λες «τώρα θα γίνω πιο ενεργός». Γιατί 13 χρόνια τι έκανες; Αλλά είναι και ξεκάθαρο, εγώ αυτό αντιλήφθηκα, ότι θέλει να φύγει πρωταθλητής. Δεν διαπίστωσα ότι θα έρθει αύριο αγοραστής και θα πει «σου δίνω τόσα» και θ’ απαντήσει ο Αλαφούζος «ευχαριστώ, έλα να πάρεις την ΠΑΕ».
Όταν λέει ότι δεν έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι, ότι έμαθε, ότι έχει αποκτήσει εμπειρίες, γνώσεις και θα είναι ατυχές να δοθεί τώρα σε νέο επενδυτή ο Παναθηναϊκός, είναι προφανές ότι δεν επιθυμεί να πουλήσει άμεσα. Ειδικά όταν ετοιμάζεται η ομάδα να μπει στο νέο γήπεδο και να έχει περισσότερα έσοδα.
Ο Αλαφούζος έβαλε πολλά εκατομμύρια, ξεπλήρωσε χρέη που δημιούργησε και φυσικά και των προηγούμενων και με το γήπεδο πιστεύει ότι θα γιγαντώσει κι άλλο τον σύλλογο. Δεν είναι απλό όποιος ή όποια (εξαιτίας των φημών τον τελευταίο καιρό), εφοπλιστής, βιομήχανος, δισεκατομμυριούχος, τέλος πάντων έρθει, να του ανοίξει τόσο εύκολα την πόρτα. Δεν γνωρίζω τι θα ζητήσει. Αλλά είναι σίγουρο ότι θέλει να φύγει, όταν φύγει, πρωταθλητής. Είναι το απωθημένο του. Μέχρι να βρεθεί αγοραστής θα το παλεύει για να πανηγυρίσει πρωτάθλημα.
Απλά αν δεν το έχει πετύχει μέχρι να εμφανιστεί και αν φυσικά εμφανιστεί, δισεκατομμυριούχος διάδοχος, τότε δεν θα είναι εύκολο να του κλείσει την πόρτα… Αυτό που έδειχνε ξεκάθαρο είναι ότι ο Αλαφούζος ζήτησε μία ακόμα ευκαιρία. Να φτάσει τον σύλλογο στην κορυφή. Το πόσο διάστημα θα χρειαστεί δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς.
ΥΓ.: Ο Αλαφούζος αποθέωσε Μπαλντίνι, Μπενίτεθ. Τώρα είναι ο… μήνας του μέλιτος. Οι νίκες θα τρέφουν τον οργανισμό. Αν υπάρξουν αρνητικά αποτελέσματα, θα φανεί αν έμαθε, έστω και τόσα χρόνια αργότερα, από τα λάθη του.
