Τώρα, λοιπόν, τι; Έγινε ο ΠΑΟΚ καλή ομάδα; Όχι, δεν έγινε. Απλώς, ήρθε το ιστορικό «διπλό» απέναντι στη Λιλ να επιβεβαιώσει ότι δεν ωφελούν οι βεβιασμένες κρίσεις. Άσχετα αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να σε στείλει στην εντατική! Ο Σταύρος Σουντουλίδης γράφει από το Λιλ…
Έτσι αποφάσισε ο ΠΑΟΚ να γιορτάσει την 100ή του νίκη στα κύπελλα Ευρώπης.
Όχι με μια συνηθισμένη βραδιά, αλλά με ένα έπος!
Απέναντι στη Λιλ, σε μια από τις πιο απαιτητικές έδρες της Γαλλίας, σε μια χώρα όπου δεν είχε πανηγυρίσει ποτέ. Μέχρι χθες…
Ένα ματς που έμοιαζε γραμμένο για να του θυμίσει ποιος είναι.
«Ηταν και δεν ήταν» (καλή ομάδα ο ΠΑΟΚ) πριν ένα μήνα, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου (καλή ομάδα) πριν ενάμιση μήνα, έγινε πάλι (καλή ομάδα) εδώ και μια εβδομάδα; Ξέχασαν τα στοιχειώδη και ως διά μαγείας τα θυμήθηκαν εκ νέου; Τι;
Η μοναδική απάντηση που χωρεί, είναι: ας αφήσουμε έξω (από το παιχνίδι) τη γραφικότητά μας. Επί τη ευκαιρία δε, ας κρατήσουμε ως μίνιμουμ δίδαγμα, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, πού οδηγούν οι εύκολες και βεβιασμένες κρίσεις.
Ενα ξεκάθαρο στοιχείο του χθεσινού ιστορικού «διπλού» στο «Πιέρ Μορουά» ήταν, τουλάχιστον στο ξεκίνημα, το υποτονικό κίνητρο των Γάλλων. Μπήκαν μ’ ένα μπλαζέ υφάκι και δεν κατάλαβαν πότε έχαναν με 0-3. Οχι παράξενο, όταν γνώρισαν ότι απέναντι τους είχαν μια ομάδα που δεν είχε κερδίσει ποτέ επί γαλλικού εδάφους και προερχόταν από μια ισοπαλία (εντός έδρας) και μια ήττα στα δύο ματς του Europa League.
Η μπαταρία της ψυχής δεν ανανεώνεται, πάντοτε, μονομιάς. Αλλο ότι, σταδιακά στο δεύτερο μέρος, μπήκαν (και, προς το τέλος πια, είχαν φτάσει να ‘ναι με τα μπούνια μες) στο πνεύμα.
Ενα δεύτερο, επίσης ξεκάθαρο στοιχείο, ήταν το κίνητρο των παικτών του ΠΑΟΚ. Η μεγάλη ευρωπαϊκή σκηνή, μαγνητίζει. Η μοναδική κριτική που αυτοί έχουν να κάνουν απέναντι στις επικρίσεις που εισέπρατταν το προηγούμενο διάστημα, το μοναδικό πρόσφορο όπλο τους, είναι η απόδοσή τους.
Ηταν περίπου βέβαιον ότι το στοίχημα του αυτοσεβασμού δεν θα το άφηναν να χαθεί, έτσι άδοξα. Οι παλαιοί φρουροί, ιδίως. Ο Ζίβκοβιτς, ο Κωνσταντέλιας, ο Μπάμπα, ο Μεϊτέ. Σημαιοφόροι. Ολη η θετική επήρεια από την πανσέληνο!
Ενα τρΙτο, ομοίως εμφανέστατο στοιχείο διαφοράς σε σχέση μ’ εκείνα που είχαμε δει εναντίον στα προηγούμενα ματς, η χημεία και η ισορροπία του σχήματος (4-2-3-1), που άρχισε να ρολάρει μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, το ίδιο και καλύτερο έγινε με ΑΕΚ και χθες στη Λιλ. Παρένθεση. Είναι άλλο ο Οζντόεφ χαφ, δίπλα στον Μεϊτέ, άλλο δύο αμυντικοί χαφ, Μεϊτέ και Μπιάνκο, άλλο ο Καμαρά, δηλαδή… ίσον κανένας.
Η (υπέρ)αξία της συμμετοχής στη δεύτερη τη τάξη διασυλλογική διοργάνωση της UEFA, σε τούτη τη φάση της, είναι ότι βάζει τον ΠΑΟΚ στη διαδικασία της… εξόντωσης, άρα, της συνείδησης πώς παίζεται το αληθινό ποδόσφαιρο στον υψηλό ανταγωνισμό της Ευρώπης. Το ποδόσφαιρο του μεσοβδόμαδου, επιπλέον του κλασικού κυριακάτικου, κόπου. Οχι το ξεκούραστο που είχαμε (κακό)μάθει, όλοι μας, εδώ.
Το αληθινό παράσημο
Αυτό το «Ραζβάν Λουτσέσκου» που αντήχησε από την ασπρόμαυρη κερκίδα στο «Πιέρ Μoρουά» και το θερμό χειροκρότημα των φιλάθλων στο τέλος, είναι το μεγαλύτερο κέρδος του ΠΑΟΚ από τη βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη του συλλόγου.
Γιατί καλή η πρώτη νίκη σε γαλλικό έδαφος, καλά τα τέσσερα γκολ – ρεκόρ ελληνικής ομάδας απέναντι σε γαλλικό σύλλογο εκτός έδρας– καλοί και οι τρεις βαθμοί που τον βάζουν για τα καλά στο παιχνίδι της πρόκρισης. Καλά και τα μπόνους της UEFA.
Αλλά όταν ο κόσμος σε χειροκροτεί, σε αποθεώνει, κάνει σαν παιδί για μια selfie ή για να σου σφίξει το χέρι, αυτό είναι το αληθινό παράσημο. Η επιβεβαίωση της δουλειάς σου. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου σε αυτή τη δουλειά πίστευε. Σε αυτή πόνταρε, ακόμη και στις δύσκολες μέρες που η μπάλα δεν έμπαινε και τα σφυρίγματα της αμφιβολίας έφταναν μέχρι τον πάγκο. Τον πλήγωναν, δεν το έκρυψε ποτέ. Όμως στο γήπεδο-στολίδι της Λιλ είδε την ομάδα του να του δίνει πίσω κάθε σταγόνα πίστης. Και τον κόσμο να τον αποκαλεί «professor» και να του φωνάζει «I love you, Razvan»!
Ένα πρώτο ημίχρονο – επίδειξη
Ο ΠΑΟΚ του πρώτου μέρους ήταν καταιγιστικός. Με 0.56 xGoals σημείωσε τρία γκολ, αριθμός σχεδόν εξωπραγματικός για τέτοιο επίπεδο. Ο Κωνσταντέλιας έπαιζε σαν να έχει άλλο ρυθμό από τους υπόλοιπους — δυο και τρεις παίκτες της Λιλ τον κυνηγούσαν χωρίς να μπορούν να τον σταματήσουν.
Σ’ ένα γήπεδο που λίγες ομάδες αντέχουν να σταθούν, ο ΠΑΟΚ έκανε επίδειξη ωριμότητας, ταχύτητας, εμπιστοσύνης. 0-3 στο ημίχρονο. Κι όμως, όποιος ξέρει ποια ομάδα είχε απέναντι του, ήξερε πως δεν είχε τελειώσει τίποτα. Ακολούθησε ένα δεύτερο ημίχρονο σκληρής δοκιμασίας.
Η Λιλ μπήκε σαν τραυματισμένο θηρίο. Δύο γρήγορα γκολ, χαμένο πέναλτι για τον ΠΑΟΚ, χαμένο τετ-α-τετ με τον Γιακουμάκη, νέο γκολ για τους Γάλλους, δοκάρι, αποβολή κι ένα ακυρωμένο τέρμα στο έβδομο λεπτό των καθυστερήσεων.
Ο παλμογράφος κάθε ΠΑΟΚτσή της γης – χτυπούσε ασταμάτητα.
Το ματς έγινε ακατάλληλο για καρδιακούς, αλλά μέσα από αυτό το χάος ο ΠΑΟΚ κράτησε. Έδειξε ότι δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο, είναι αντοχή, χαρακτήρας, ψυχή.
Οι ήρωες της νύχτας
Ο Τσιφτσής, μεγάλος και ψύχραιμος, κράτησε τη Λιλ σε κρίσιμα σημεία. Κάθε απόκρουση του ήταν αναστεναγμός. Ο Κωνσταντέλιας, σπινθήρας και φαντασία, έκλεψε τα βλέμματα. Ο Ζίβκοβιτς παντού, ψύχραιμος και διαυγής, να σκοράρει, να γυρίσει να μαρκάρει, σε κάθε σπιθαμή του τερέν. Ο Μεϊτέ να κάνει το παιχνίδι της ζωής του. Ο Μπάμπα σταθερός. Το ίδιο και ο Μιχαηλίδης. Ο Κένι ασταμάτητος. Με ελάχιστα λάθη, αν και ένα κόστισε. Ο Μπιάνκο μας συστήθηκε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Ενα ακούραστο, ιταλικής κατασκευής, μηχανάκι που «σκούπισε» τα πάντα και κατέθεσε ψυχή στο χορτάρι. Ο Ντεσπόντοφ με την ποιότητά του να σκαρώνει μια μυθική ντρίπλα πάνω στον Εμπεμπά. Ο ΠΑΟΚ έδειξε ομάδα με αρχή, μέση και τέλος· με προπονητή που ξέρει τι ζητά, παίκτες που έχουν μάθει να παλεύουν για κάθε μέτρο και ένα κοινό που αρχίζει να πιστεύει ξανά.
Δεν είναι μόνο η νίκη, ούτε τα τέσσερα γκολ. Είναι το συναίσθημα. Το χειροκρότημα στο τέλος, τα συνθήματα που βγήκαν από στόματα ανθρώπων που λίγους μήνες πριν γκρίνιαζαν. Είναι το χαμόγελο, το βλέμμα της ικανοποίησης, η selfie με τον ιδρώτα ακόμη στο πρόσωπο.
Αυτό το βράδυ στο «Πιέρ Μορουά», ο ΠΑΟΚ έπαιξε ξανά με την ψυχή του…
