Ζάλγκιρις Κάουνας…

«Η πρώτη μου εμπειρία στο εξωτερικό. Έπαθα σοκ από το πως έχουν οι Λιθουανοί την Ζάλγκιρις στην καρδιά τους. Δεν είναι σωματείο, είναι κάτι σαν θρησκεία! Ήταν σοκαριστικό ότι κάποιοι γείτονες που είχαν αντιληφθεί ότι στο συγκεκριμένο διαμέρισμα έμενε ο βοηθός προπονητή της ομάδας, μου έστηναν καρτέρι απ’ έξω και μόλις έβγαινα για να πάω στο γήπεδο, ζητούσαν απλά να τους πω πέντε πράγματα για την πρόοδο της ομάδας. Αν δεν το ζήσει κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο αγαπούν οι Λιθουανοί το μπάσκετ. Είναι κάτι σαν τρόπος ζωής. Δυστυχώς, ο τότε ιδιοκτήτης του συλλόγου (σ.σ.: Ρομανόφ) συνέδεσε το ονομά του με ένα τεράστιο «κανόνι» που έσκασε στην ομάδα, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να χάσουν τα χρήματα τους. Πέραν του ότι δεν άφησε τον coach Ζούρο να κάνει την δουλειά του. Θυμάμαι ότι ακόμη και ο θρυλικός Άρβιντας Σαμπόνις, αν και βρισκόταν στην διοίκηση, είχε επιλέξει να αποστασιοποιηθεί γιατί είχε καταλάβει ότι ύποπτο παιζόταν…»

Εθνική Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ του 2013…

«Είναι η “μαύρη κηλίδα” στην ψυχή μου αυτή η διοργάνωση! Εκεί συνειδητοποίησα ότι όσο καλό ρόστερ κι αν έχει μία Εθνική ομάδα, είναι δύσκολο να πετύχει αν δεν έχει με το μέρος της την τύχη. Θυμάμαι ότι μόλις στο δεύτερο παιχνίδι του ομίλου με την Ρωσία, γύρισε πολύ άσχημα το πόδι του ο Σπανούλης. Δεν θέλω να ακουστεί ως δικαιολογία, αλλά έτσι όπως είχαμε στήσει την ομάδα, αυτός ο τραυματισμός ήταν τεράστιο πλήγμα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το σοκ που έπαθα βλέποντας το πόδι του Βασίλη εκείνο το βράδυ στο δωμάτιό του…»

Ασταμάτητη δράση στο live casino της Novibet

Ήταν… τούμπανο;

«Όχι απλά τούμπανο, αλλά για να τεθεί νοκ-άουτ για 2 μήνες! Και μόνο το ότι επανήλθε στον αγώνα με την Σλοβενία, 10 μέρες αργότερα, τα λέει όλα! Παρ’ όλα αυτά, η απουσία του στα προηγούμενα ματς και οι ήττες που κάναμε στα ματς με την Ιταλία και την Φινλανδία, μας στοίχισε πάρα πολύ. Σε γενικές γραμμές αυτό το τουρνουά ήταν πολύ μεγάλο σχολείο, γιατί κατάλαβα πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές του να προπονείς έναν σύλλογο για μία σεζόν και μία Εθνική ομάδα για 30-40 μέρες… Μου κόστισε πάρα πολύ το ότι δεν τα καταφέραμε, παρ’ ότι είχαμε εξαιρετικό ρόστερ και αυτόν πόνο δεν τον απάλυνε ούτε η πρώτη νίκη επί της κραταιάς Ισπανίας μετά από 15 χρόνια! Η έκρηξη χαράς που ζήσαμε μετά από εκείνο το ματς, δικαιολόγησε τις δυνατότητες και τις προσδοκίες που είχαμε για εκείνο το τουρνουά, οι οποίες όμως, κατέρρευσαν λίγες μέρες αργότερα…»

Ούνικς Καζάν…

«Το μπάσκετ στην Ρωσία είναι μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση και το πρώτο πράγμα το οποίο πρέπει να έχει κάποιος για να αντέξει, είναι η πνευματική δύναμη. Το Καζάν είναι η τελευταία πόλη πριν την είσοδο στην Σιβηρία και γι’ αυτό και οι Ρώσοι τη λένε “Πύλη της Σιβηρίας”. Την χρονιά που πήγαμε εμείς, το 2014, είχανε πέσει πάρα πολλά χρήματα σε βελτιωτικά έργα για την πόλη, με αποτέλεσμα να συντελεστούν μεγάλες αλλαγές και να αλλάξει εντυπωσιακά η συνολική της εικόνα. Από τέλη Οκτωβρίου, όμως, μέχρι αρχές Απρίλη, βλέπεις μόνο χιόνι παντού και η θερμοκρασία αρχίζει από -10 έως τους -35 βαθμούς, επομένως πρέπει να είσαι πολύ δυνατός πνευματικά για να αντέξεις τη μονοτονία του χειμώνα αλλά και τις τεράστιες αποστάσεις και τον χαμένο χρόνο των ταξιδιών για την VTB League και την Euroleague ή το Eurocup. Απαιτείται, λοιπόν, πολύ σωστή διαχείριση της ενέργειας και του χρόνου σου.»

Από τα τέσσερα χρόνια στο Μπάμπεργκ της Γερμανίας, τι σου έχει μείνει;

«Ήταν τα καλύτερά μου χρόνια! Έζησα ένα μπασκετικό όνειρο, από την άποψη ότι οι ιδανικές συνθήκες που θα ήθελα να έχω σε μία ομάδα, ήταν αυτές που συνάντησα στην Μπάμπεργκ. Μιλάμε για μία πόλη 70 χιλιάδων κατοίκων που έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα της Γερμανίας. Είναι σαν να λέμε ότι αύριο το πρωί, η Καρδίτσα παίρνει τρεις συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό! Γιατί όταν παίζαμε Μπάμπεργκ-Μπάγερν, αντιμετωπίζαμε το μεγαλύτερο αθλητικό brand της χώρας και είχαμε όλη την πόλη στο πλευρό μας. Ασχολούμουν μόνο με την δουλειά μου και τίποτε άλλο και το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι όλο αυτό το πανέμορφο περιτύλιγμα, είχε και περιεχόμενο αλλά και ουσία, από την άποψη ότι συνδυάσαμε και το αποτέλεσμα. Και μάλιστα χωρίς να έχουμε τρομερά εφόδια στα χέρια μας! Το μεγαλύτερο budget που είχαμε στην διάθεσή μας, όσο ήμουν στην Γερμανία, ήταν 4,2 εκατομμύρια Ευρώ για το αγωνιστικό.»

Από τους 2,5 μήνες στον Ηρακλή, τι θυμάσαι;

«Δεν πρόλαβα να αποκομίσω πολλά πράγματα! Αν μου έχει μείνει κάτι, αυτό έχει να κάνει με την ποσότητα του κόσμου που βρίσκεται πίσω από αυτή την ομάδα. Ο κόσμος του Ηρακλής είναι περισσότερος απ’ όσο νομίζουμε, αλλά είναι κρυμμένος και περιμένει να δημιουργηθεί μία κατάσταση που θα τον εκφράζει, έτσι ώστε να μαζευτεί και να εξωτερικεύσει την δυναμική του. Όπως την εποχή της μεγάλης ομάδας του “Γηραιού”, με τον Διαμαντίδη, τον Χατζηβρέττα και τον Λάζαρο, που γέμιζαν το γήπεδο και δημιουργούσαν πολύ όμορφη ατμόσφαιρα.»

Κολοσσός Ρόδου…

«Η ομάδα που, επί της ουσίας, μου έδωσε την ευκαιρία να δείξω τι μπορώ να κάνω σαν πρώτος προπονητής και αυτό το εκτιμώ δεόντως. Η Ρόδος είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, ο οργανισμός σου παρέχει όλα τα εχέγγυα και την ελευθερία κινήσεων και όλο αυτό το πακέτο βοηθάει στην διαμόρφωση του χαρακτήρα σου, γιατί από την μία έχεις την ευχέρεια των επιλογών, αλλά από την άλλη αναλαμβάνεις και την ευθύνη τους. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό αλλά και σπάνιο.»



gazzeta.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ





ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

FACEBOOK - TWITTER