Ο Νίκος Παπαδογιάννης σχολιάζει το σήριαλ Γιάννη Αντετοκούνμπο και αναρωτιέται αν στην Ομοσπονδία υπάρχει διοίκηση ικανή να δώσει λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα.
Το καλοκαίρι της Εθνικής ομάδας, τελευταίο σημαντικό πριν την αναπόφευκτη αναδόμηση, ξεκίνησε με μπαταριές στα τυφλά, όπου η απόπειρα ενίσχυσή της με ελληνοποιημένους (Γκραντ κ.α.) και ομογενείς (Βούκτσεβιτς κ.α.) έπεσε στο κενό, προτού βολευτούμε εκόντες άκοντες με τη λύση Ντόρσεϊ.
Συνεχίστηκε -πριν ακόμη ακουστεί ο χτύπος της μπάλας- με την αναιτιολόγητη αποχή πολύτιμων παικτών σε παραγωγική ηλικία (Παπαγιάννης, Ρογκαβόπουλος) και με την αξιοθρήνητη ως προς το τάιμινγκ (και όχι μόνο) επιστολή των «πράσινων» διεθνών προς τον …πρωθυπουργό σχετικά με τη διαιτησία.
Πέρασε από τους λανθασμένους χειρισμούς στο θέμα Αβδάλα και Θανάση Αντετοκούνμπο, για να φτάσει στην ολοκληρωτικά ασυγχώρητη επιλογή του συναπαντήματος με τους Ισραηλινούς.
Και εκεί που λέγαμε ότι μπαίνουμε στην τελική ευθεία της προετοιμασίας (έστω με αυτό το ασυνάρτητο πρόγραμμα των αγώνων προετοιμασίας) και ότι χειρότερα δεν γίνεται, μπλεχτήκαμε όλοι μαζί στον κυκεώνα των «ήξεις αφίξεις» σχετικά με τη συμμετοχή του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο Ευρωμπάσκετ.
Κοινός παρανομαστής των παραπάνω παλινωδιών είναι προφανώς η παροιμιώδης αδράνεια της διοίκησης Λιόλιου, δηλαδή του ίδιου του προέδρου, ο οποίος τηρεί σιγή ισχύος για όλα ανεξαιρέτως τα φλέγοντα ζητήματα, οχυρωμένος πίσω από την ισχυρή προσωπικότητα του προπονητή και από την επικοινωνιακή υπεροπλία που του επιτρέπει να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς να αντιμετωπίζει την παραμικρή κριτική από τα μέσα ενημέρωσης.
Ή μάλλον, επιτρέψτε μου να αναδιατυπώσω: ο Λιόλιος στηλιτεύεται άγρια από (την «πράσινη») μερίδα του τύπου, όχι όμως για τις αστοχίες τις σχετικές με την Εθνική ομάδα, αλλά για τη …διαιτησία του πρωταθλήματος, του προηγούμενου, των προπροηγούμενων, του επόμενου και του μεθεπόμενου.
Τα λίγα μαλλιά που είχαν απομείνεις την κεφαλή μου τα έχασα όταν διάβασα τις καταγγελίες του Σλούκα και του Τολιόπουλου για τις διαιτησίες της τελευταίας τετραετίας. Θυμίζω ότι ο Σλούκας ανήκε μέχρι το 2023 στον Ολυμπιακό, ενώ ο Τολιόπουλος ήταν από εκείνους που, ως παίκτης του Άρη (και του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ), έβλεπε το αίμα του μικρομεσαίου άμαχου πληθυσμού να τρέχει ποτάμι σε κάθε αναμέτρηση με τους «αιώνιους». Χώρια που οι καθολικώς διαμαρτυρόμενοι απευθύνονταν σε έναν πολιτικό ανίκανο να μοιράσει δύο γαίδάρων άχυρα.
Ο πολύς Λιόλιος αναρριχήθηκε στην εξουσία με υποσχέσεις για διαφάνεια και γκλάσνοστ, αλλά στην πραγματική ζωή απειλεί να καταρρίψει όλα τα ρεκόρ αλαζονείας και δεινοσαυρισμού της διοίκησης Βασιλακόπουλου. Παλιά μαθαίναμε ότι υπάρχει πρόβλημα στις σχέσεις της Ομοσπονδίας με τους Μπακς και αυτομάτως το αποδίδαμε στην ξεροκεφαλιά και στον αρτηριοσκλήρωση των γερόντων. Τώρα ποια ακριβώς είναι η δικαιολογία;
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κατέφτασε στο ΟΑΚΑ με καθυστέρηση μίας εβδομάδας, αλλά αυτό αποδόθηκε στο αυστηρό καλεντάρι του ΝΒΑ, που προβλέπει εμπλοκή μάξιμουμ 28 ημερών πριν από το επίσημο τζάμπολ. Στη συνέχεια ο σούπερ σταρ φωτογραφήθηκε 1-2 φορές να προπονείται με τον Σπανούλη και τους συμπαίκτες του, έκανε και κάποιες φιλόδοξες δηλώσεις περί μεταλλίου που είναι άγνωστο από πότε χρονολογούνται και …εξαφανίστηκε, προφανώς για να μη δοθεί πάτημα στον …ταξικό εχθρό.
Από τις 5 Αυγούστου και μετά, ο Γιάννης μετράει μηδέν συμμετοχες στα (τέσσερα με το αυριανό) φιλικά, μηδέν δηλώσεις στην καθιερωμένη συνάντηση με τους δημοσιογράφους και άγνωστο αριθμό προπονήσεων. «Υπάρχει πρόβλημα με την ασφάλισή του», γράφτηκε την περασμένη Κυριακή, την ίδια ώρα που η Εθνική έδινε το κατάπτυστο φιλικό με το Ισραήλ.
Αυτό όμως δεν προκύπτει από πουθενά. Το πλαίσιο της ασφαλιστικής κάλυψης των παικτών του ΝΒΑ (και της Euroleague) είναι σαφές και περιχαρακωμένο εδώ και πολλά χρόνια, από τότε ακόμη (2014) που οι Αγγελόπουλοι καμώνονταν ότι το πρόβλημά τους με την ΕΟΚ ήταν το ασφαλιστήριο του Σπανούλη, που είχε υπογράψει ηγεμονικό συμβόλαιο στον Ολυμπιακό. Υπενθυμίζω εδώ το σχετικό ρεπορτάζ για τους αμνήμονες. Ο Γιάννης είχε μόλις ολοκληρώσει την παρθενική χρονιά του στο ΝΒΑ.
Η διοίκηση Λιόλιου πλήρωσε κανονικότατα στη FIBA το προβλεπόμενο από τον κανονισμό αντίτιμο το 2022 (προ του Ευρωμπάσκετ) και ξανά το 2024 (για το Προολυμπιακό τουρνουά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες), οπότε είναι άτοπο να πιστέψει κανείς ότι ξαφνικά ξέχασε τις υποχρεώσεις της ή το ‘ριξε στις τσιγκουνιές ή έχασε το κλειδί για το θησαυροφυλάκιο. Ούτε το χρονοδιάγραμμα μπορεί να αποτελεί πρόβλημα, αφού η αντίστροφή μέτρηση των 28 ημερών ξεκίνησε την 1η Αυγούστου.
Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές που δεν γράφονται και στις διευκρινίσεις που δεν δίνονται, δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση, παρά μόνο αυτή που κυκλοφορεί ως εικασία. Οι Μπακς δυσανασχετούν επειδή ανιχνεύουν την αγορά για πιθανή παραχώρηση του Γιάννη ή και συνομιλούν με επίδοξους μνηστήρες. Άγνωστο μέχρι πότε.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο του franchise και, εφ’ όσον το μέλλον του είναι στον αέρα, δεν υπάρχει η πολυτέλεια για ρίσκο. Βεβαίως, ο ίδιος αφήνει να εννοηθεί ότι δεν σκοπεύει να φύγει και (υποτίθεται ότι) έχει το ανάστημα για να ασκήσει βέτο σε κάθε σενάριο ανταλλαγής.
Αλλά αυτό είναι σχετικό. Ο κυνικός τρόπος με τον οποίο οι Ντάλας Μάβερικς ξεπούλησαν τον Λούκα Ντόντσιτς υπενθυμίζει ότι η «player power» είναι μέγεθος σχετικό, ακόμα και όταν μιλάμε για παίκτες από το Top-5 του ΝΒΑ. Φοβάμαι ότι η συμμετοχή στην Εθνική Ελλάδας δεν είναι παρά αστερίσκος, εφ’ όσον υπάρχει τέτοιο μέτωπο.
Υπάρχει, όμως; Όσο η Ομοσπονδία, το Μιλγουόκι και ο ίδιος ο Γιάννης επιτρέπουν με τη σιβυλλική σιωπή τους να αιωρούνται φήμες, μπορεί ο δημοσιογράφος να αναπαράγει όποιο μισόλογο φτάσει στα αυτιά του. Παράλληλα ξεχύθηκαν στα χαρακώματα οι γνωστοί καλοθελητές για να αμφισβητήσουν την αφοσίωση του Γιάννη στην Εθνική, αλλά ας θεωρήσουμε αυτό το στοιχείο ασήμαντο. Τον ρατσιστή και αν τον πλύνεις, το σαπούνι σου χαλάς.
Επισημαίνω ότι οι Μπακς έχουν στείλει εξαρχής στην Αθήνα το δικό τους τιμ, όπως κάθε χρόνο, ώστε να επιβλέπουν κάθε βήμα της προετοιμασίας του Γιάννη με την Εθνική. Επισημαίνω επίσης, ότι το αγωνιστικό σκέλος είναι το μικρότερο από τα προβλήματα που αυτή η αβεβαιότητα δημιουργεί, αφού ο Γιάννης γυμνάζεται ανελλιπώς όλο το καλοκαίρι και δεν χρειάζεται περίοδο προσαρμογής για να μάθει το παιχνίδι του Μήτογλου και του Λαρεντζάκη.
Όσο όμως το φανάρι είναι πορτοκαλί, οι λίγοι που νοιάζονται ακόμη για την Εθνική θα τρώνε τα νύχια τους από την αγωνία. Στην Ελλάδα βλέπουμε πορτοκαλί και γκαζώνουμε για να περάσουμε, αλλά δεν είναι όλος ο κόσμος Μπαλκάνια.
Ο Γιάννης ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη όχι για να παίξει απέναντι στο Μοντενέγκρο, αλλά ως ατραξιόν και …για να μη ξεχνιόμαστε. Θα υπογράψει αυτόγραφα σε όσα παιδάκια κατορθώσουν να τον πλησιάσουν και θα επιστρέψει στην Αθήνα με τη φανέλα στεγνή. Το επόμενο φιλικό (με τη Λετονία) είναι προγραμματισμένο για την Τετάρτη 20 Αυγούστου, οπότε υπάρχει περιθώριο μίας εβδομάδας για ελιγμούς.
Όταν η Αρμάνι απαγόρευσε τη συμμετοχή των Σλοβένων Τσάντσαρ και Νέμπο στο Ευρωμπάσκετ «επειδή προέρχονται από σοβαρούς τραυματισμούς» (που συνέβησαν πριν από έναν χρόνο), ξανάνοιξε ένα παράθυρο που μπορεί να χωρέσει και παίκτες πολύ μεγαλύτερου μεγέθους. Τυπικά οι Μπακς δεν έχουν δικαίωμα να απαγορεύσουν τη συμμετοχή του Γιάννη στο Ευρωμπάσκετ, αλλά η απόσταση από τους τύπους μέχρι την ουσία είναι ενίοτε μεγάλη.
