Ο Ράφα Ναδάλ, έναν χρόνο μετά την οριστική απόσυρσή του από το επαγγελματικό τένις, μίλησε εκτενώς στην εκπομπή Universo Valdano της Movistar+ και άνοιξε για πρώτη φορά τόσο βαθιά το κεφάλαιο της καριέρας του: τις θρυλικές του μονομαχίες με Ρότζερ Φέντερερ και Νόβακ Τζόκοβιτς, τις σωματικές υπερβάσεις που τον οδήγησαν στο τέλος, αλλά και την ψυχολογική μετάβαση στη ζωή μετά το τένις.
Για το τέλος της καριέρας του: «Το ρεζερβουάρ είχε αδειάσει»
Ο Ναδάλ ήταν απόλυτα ειλικρινής για τον τρόπο που έφτασε στην απόφαση να πει το μεγάλο αντίο: «Εξάντλησα όλες τις επιλογές μου μέχρι το τέλος. Έπρεπε να δώσω στον εαυτό μου τον χρόνο να δω αν μπορούσα να επιστρέψω. Συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να ανταγωνιστώ, αλλά όχι στο επίπεδο που απαιτούσα από τον εαυτό μου. Το σώμα μου δεν άντεχε άλλο».
Ο Ισπανός εξήγησε πως η απόσυρση δεν ήταν θέμα έλλειψης κινήτρου, αλλά ξεκάθαρα θέμα φυσικών ορίων: «Δεν σταμάτησα επειδή κουράστηκα ή επειδή δεν είχα πια κίνητρο. Σταμάτησα επειδή το σώμα μου δεν μπορούσε να συνεχίσει».
Για τη μετάβαση εκτός Tour: ηρεμία χωρίς την καθημερινή πίεση
Ο 22 φορές Grand Slam πρωταθλητής περιέγραψε τη ζωή του μετά το τένις ως μια περίοδο εσωτερικής ηρεμίας, αλλά και νοσταλγίας.
«Δεν νιώθω πια εκείνη την καθημερινή πίεση να αποδίδω, πολλές φορές κάτω από ακατάλληλες συνθήκες. Αυτό ανθρώπινα σε φθείρει. Αλλά η αδρεναλίνη της υψηλού επιπέδου ανταγωνιστικότητας… αυτή δεν αντικαθίσταται».
Συνεχίζει να παρακολουθεί το άθλημα, αλλά «μόνο όσο θέλει», ενώ παραμένει ενεργός μέσω της Ακαδημίας του στη Μαγιόρκα.
Big 3: «Δεν αφήναμε περιθώριο λάθους ο ένας στον άλλον»
Μιλώντας για τη σχέση του με Φέντερερ και Τζόκοβιτς, ο Ναδάλ ήταν αποκαλυπτικός.
«Ήρθαμε μετά τον Σάμπρας, που είχε 14 Grand Slams. Εμείς, επειδή ήμασταν τρεις και όχι δύο, δεν είχαμε κανένα περιθώριο λάθους. Οι απαιτήσεις ήταν στο μέγιστο. Πιέζαμε συνεχώς ο ένας τον άλλον. Δεν υπήρχε περιθώριο να παρακάμψεις κάποιο τουρνουά. Αυτή είναι η μεγαλοσύνη της εποχής μας. Ήμασταν πάντα στις τελικές φάσεις, διεκδικώντας τα σημαντικότερα τρόπαια. Δεν νομίζω ότι ο καθένας μόνος του θα το είχε καταφέρει».
Τόνισε επίσης τη σημασία της αθλητικής ευγένειας που χαρακτήρισε τη μεταξύ τους σχέση:
«Ποτέ δεν χάσαμε τον σεβασμό. Ανταγωνιστήκαμε για τα πιο σημαντικά τρόπαια αλλά χωρίς υπερβολές. Είναι όμορφο που σήμερα μπορούμε να δειπνούμε μαζί χωρίς κανένα πρόβλημα».
Ο Ναδάλ υπογράμμισε πως η στάση των Big 3 άφησε «μια κληρονομιά αθλητικής συμπεριφοράς» στην επόμενη γενιά.
Για το σώμα του και τα όρια: «Πήγα όσο πιο μακριά μπορούσα»
Ο Ισπανός μίλησε με ειλικρίνεια για το τίμημα της καριέρας του: «Η καριέρα μου χαρακτηρίστηκε από το ότι πάλευα μέχρι τέλους, αλλά και από το ότι έφτασα τα όριά μου. Έσπρωξα το σώμα μου όσο πήγαινε».
Περιέγραψε πως η προσπάθεια για επιστροφή μετά το χειρουργείο ήταν αναπόφευκτη:
«Στη διάρκεια του χειρουργείου μου είπαν ότι υπάρχει μια πιθανότητα πλήρους αποκατάστασης. Έπρεπε να τη δοκιμάσω. Αλλά κάποια στιγμή κατάλαβα ότι οι πραγματικές δυνατότητες είχαν τελειώσει».
Για το work ethic και την ψυχολογία του πρωταθλητή
Ο Ναδάλ στάθηκε στην πειθαρχία και στη νοοτροπία του: «Το ταλέντο δεν αρκεί, χρειάζεται δουλειά, προσήλωση, πάθος».
«Δεν έκανα θυσίες, έκανα προσπάθειες. Απόλαυσα αυτό που έκανα».
«Ήμουν πάντα ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου».
«Οι άνθρωποι νομίζουν ότι πάντα πίστευα ότι θα γυρίσω έναν αγώνα. Όχι. Ήξερα συχνά ότι θα χάσω. Απλώς δεν εγκατέλειπα. Προσπαθούσα να βρίσκω λύσεις ακόμα και όταν φαινόταν αδύνατο».
Για τις εμμονές και τις ρουτίνες του στο court
Παρά τη φήμη του, ο Ναδάλ δήλωσε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του προληπτικό:
«Εκτός τένις δεν έχω καθόλου ρουτίνες. Όλα έμεναν στο court. Τα χρειαζόμουν για να συγκεντρωθώ, όχι επειδή πίστευα σε κάτι μεταφυσικό».
Παραδέχτηκε ότι προσπάθησε να μειώσει τις περίφημες ιεροτελεστίες του, αλλά τελικά «του έδιναν την αίσθηση απόλυτης συγκέντρωσης».
Για το Roland Garros: «Η πιο ιδιαίτερη ιστορία της καριέρας μου»
Ο Ναδάλ δεν έκρυψε ότι το Παρίσι αποτελεί το πιο σημαντικό κομμάτι της διαδρομής του:
«Αυτό που έζησα στο Roland Garros είναι δύσκολο να συγκριθεί. Είναι η πιο ξεχωριστή ιστορία της καριέρας μου».
Για το μέλλον του αθλήματος
Ο Ισπανός θεωρεί ότι το παιχνίδι εξελίσσεται, αλλά όχι εις βάρος της δημιουργικότητας:
«Σήμερα όλα είναι πιο δυνατά – πιο σκληρά χτυπήματα, πιο βαριά σερβίς. Αλλά πιστεύω στην αίσθηση, όχι στο να παίζεις σαν ρομπότ βάσει στατιστικών. Το ίδιο πίστευε και ο Φέντερερ».
