Ο Νίκος Παπαδογιάννης βλέπει τον Μουσταφά Φαλ να βγαίνει από το διοκιμαστήριο με πράσινη φορεσιά και αναρωτιέται αν η στολή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του.
Η μετακίνηση του Μουσταφά Φαλ από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό, ήδη πιο πολύκροτη απ’ όσο θα υπαγόρευαν τα ψυχρά δεδομένα, έχει πολλές και διάφορες παραμέτρους..
Η εύκολη -και καφενειακή- ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για κάποιου είδους επικοινωνιακό τρικ, αλλά κανένας δεν δίνει 3,5 εκατομμύρια ευρώ μόνο και μόνο για το δικαίωμα στον κομπασμό. Αν ήθελε να κάνει τέτοιο χουνέρι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, θα χτυπούσε ττην πόρτα όχι τουελεύθερου Φαλ, αλλά του Ντόρσεϊ. Ή του Γουόκαπ. Σωστά; Σωστά;
Ας αφήσουμε λοιπόν τα αστεία. Όλα δείχνουν, ότι η απόκτηση του Φαλ ήταν επιθυμία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ή τουλάχιστον ότι προχώρησε με τις ευλογίες του. Ο καινούριος lex του Παναθηναϊκού μιλάει σέρβικα: ό,τι θέλει ο Ζοτς, αυτό θα γίνεται, ανεξαρτήτως κόστους. Και σωστά.
Ο Γιαννακόπουλος πήρε τον Ομπράντοβιτς για να αποκτήσει όχι προπονητή, αλλά υπερπροπονητή και υπερπρόεδρο, κάτι σαν Πατ Ράιλι των Αθηνών. Ο Σέρβος έχει αποκτήσει το δικαίωμα στην αποτυχία, στο λάθος, στην υπερβολή. Δεν θα κριθεί από αυτά, αλλά από το συνολικό σώμα της προσφοράς του.
Εάν ο Αταμάν έμεινε στη θέση του δύο χρόνια παρουσιάζοντας προπονητικές ασυναρτησίες και πουλώντας βαλκανικού τύπου τοξικότητα, με μοναδικό -αλλά πανίσχυρο- επιχείρημα το Βερολίνο, ο Ομπράντοβιτς μπορεί να καταπιεί τα κλειδιά και να χτίσει την πόρτα των αποδυτηρίων ώστε να μείνει όσο τραβάει η καρδιά του.
Διότι, five cups. Τους Ντελκ, τους Μπιούφορντ, τους Μάριτς και τους Χέισλιπ δεν θα τους θυμηθεί ποτέ κανείς.
Διαβάζεται και αλλιώς το νέο βασιλικό διάταγμα. Στο εξής, ο Παναθηναϊκός θα παίρνει όχι τους παίκτες που υπακούουν στο δόγμα «είστε παιχταράδες, φοράτε τη φανέλα με το τριφύλλι, παίξτε όπως σας φαντάζομαι», αλλά εκείνους που κουμπώνουν με τη φιλοσοφία και με το αγωνιστικό πλάνο του προπονητή.
Ο Τι Τζέι Σορτς δεν ταίριαζε και αποδεσμεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ένα φιάσκο που θα μνημονεύεται για χρόνια. Ο Μουσταφά Φαλ αποσπάστηκε μέσα από τα νύχια της Βιλερμπάν και του ΠΑΟΚ, δηλαδή περίπου από τα αζήτητα. Ναι, αλλά μπορεί να κάνει τη δουλειά όπως τη θέλει ο Ομπράντοβιτς. Όπερ, να γίνει πλέι-μέικερ ρακέτας ώστε να ρέει πιο ομαλά η επίθεση και να αποτελεί μπαμπούλα στην τελευταία γραμμή άμυνας με τα πλοκάμια του.
Ο Φαλ δεν ήταν ποτέ μεγάλος μπλοκέρ, είναι όμως θεόρατη «παρουσία» στα μετόπισθεν, το είδος του αμυντικού που αναγκάζει τον αντίπαλο να αλλοιώνει μόνος του την πορεία της μπάλας στο σουτ, δίχως να υπάρχει επαφή με εχθρικά δάχτυλα. Ο μοναδικός που έχει ανοσία σε τέτοιου είδους εμπόδια είναι, δυστυχώς για τον Ολυμπιακό, ο Σέρχι Γιουλ.
Το θέμα της ελληνοποίησης μπορεί να αποδειχθεί πιο περίπλοκο απ’ ότι μοιάζει στον γυμνό οφθαλμό. Ο Τόμας Γουόκαπ έγινε αριστίνδην Έλληνας εν μία νυκτί, νόμιμα αλλά σκανδαλωδώς, σκανδαλωδώς αλλά νόμιμα, επειδή η κυβερνησάρα τον έμπασε από ένα παράθυρο καμωμένο υποτίθεται για να τιμά φιλέλληνες ακαδημαϊκούς, φιλανθρώπους αλλοδαπούς όπως οι ψαράδες που έσωσαν κόσμο στο μάτι, ή άτομα που προσφέρουν στο εθνικό όραμα. Τα έγραψα από τότε και αμαρτίαν ουκ έχω.
Ο Φαλ, αντίθετα, ακολουθεί την ίδια διαδικασία που προβλέπεται για εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που αναζητούν στον ήλιο μοίρα. Δεν φαντάζομαι να μπήκε στην ουρά μαζί με τους Μπανγκλαντεσιανούς και τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, λέγεται όμως ότι έδωσε εξετάσεις, ξέρετε, εκείνες που κατά βάθος φτιάχτηκαν ως εύσχημο μπλόκο: ελληνική γλώσσα, ιστορία, γεωγραφία, πολιτική και τα τοιαύτα.
Διαβάστε τη «διδακτέα ύλη» και θα καταλάβετε. Υπέβαλα για πλάκα τον εαυτό μου στο ίδιο τεστ στο οποίο υποβλήθηκαν πέρυσι οι ενδιαφερόμενοι μετανάστες και απάντησα σωστά μόνο σε 13 από τις 20 ερωτήσεις, ορισμένες στην τύχη. Να πάω λέτε στο τμήμα να παραδώσω την ταυτότητά μου; Σημειωτέον ότι τα ελληνικά μου είναι καλούτσικα και πάντως καλύτερα από του Φαλ.
Προσπαθώ να πω, ότι ακόμα και η συγκεκριμένη διαδικασία μπάζει αρκετό νερό, ώστε να περνάει τελικά στη δικαιοδοσία της Πολιτείας με όσα αυτό συνεπάγεται. Δεν αρκεί να ζει κάποιος στη χώρα 6-7 χρόνια για να λάβει ελληνική ταυτότητα.
Το άλλο περί «Εθνικής ομάδας» προφανώς ήταν ο τρόπος του Γιαννακόπουλου για να χλευάσει την υπόθεση Γουόκαπ. Ο Μουσταφά Φαλ έχει παίξει με την Εθνική Γαλλίας σε Ολυμπιάδες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ευρωμπάσκετ και φυσικά δεν πρόκειται να φορέσει ποτέ τα μπλε της δικής μας «επίισημης αγαπημένης». Αλήθεια, θα τον άφηνε ο Ολυμπιακός ελεύθερο, αν ήταν τόσο κοντά στην ελληνοποίηση;
Ο ελέφαντας, ή μάλλον ο κροκόδειλος, που στέκει καταμεσής του δωματίου είναι αυτός που περιέργως οι περισσότεροι παριστάνουν ότι δεν βλέπουν. Τα είπα στο χθεσινό Gazz Floor, τα επαναλαμβάνω και εδώ για τους οπτικούς τύπους. Ο 34χρονος Μουσταφά Φαλ προέρχεται από έναν ύπουλο τραυματισμό (ρήξη τένοντα στην επιγονατίδα) ο οποίος τον άφησε εκτός γηπέδων ουσιαστικά όλη τη σεζόν. Θα επιστρέψει δριμύτερο αυτό το βαρύ και ασήκωτο κορμί των 125 κιλών;
Ιατρικά μπορεί να είναι έτοιμος και να βλέπει πράσινο φως, αλλά ιατρικά έτοιμος ήταν και ο Λεσόρ όταν επέστρεψε από τους δικούς του τραυματισμούς τον περασμένο Νοέμβριο. Επτά μήνες αργότερα, δεν έχουμε δει ακόμη τον παλιό καλό Λεσόρ που έκανε θραύση στον Παναθηναϊκό του Αταμάν και στην Παρτίζαν του Ομπράντοβιτς.
Και οι «πράσινοι» πλήρωσαν ακριβά την αδυναμία του Γάλλου να κρατήσει αβοήθητος το οχυρό στα φετινά πλέι-οφ. Έχουν την πολυτέλεια να κουβαλήσουν ένα δεύτερο στοίχημα της ίδιας μορφής, δύο παίκτες με προβληματικά πόδια στην ίδια νευραλγική θέση; Ο «ιατρικά έτοιμος» δεν συμβαδίζει απαραίτητα με το αγωνιστικά έτοιμος. Ούτε καν με το «λίαν συντόμως αγωνιστικά έτοιμος».
Ο Φαλ θα είναι υποτίθεται ο τρίτος σέντερ της ομάδας, αλλά το βάρος που θα πέσει στον καινούριο σέντερ, όποιος και αν θα είναι αυτός, μοιάζει δυσβάσταχτο αν δεν μιλάμε για παίκτη πρωτοκλασάτο. Ποντάρισμα 1,5 εκατομμυρίου σε τρίτο σέντερ με προβλήματα τραυματισμού και καταπόνηση ακούγεται σαν υπερβολή, αλλά στο πορτοφόλι του Γιαννακόπουλου κουμάντο κάνει μόνο ο Γιαννακόπουλος.
Ωστόσο, τα πολυδάπανα περυσινά παθήματα της ομάδας στην προσπάθεια για ανεύρεση ενός, έστω, σέντερ της προκοπής, με Χολμς, Γιούρτσεβεν, Φαρίντ κ.α., προκαλούν ρίγη. Ο περυσινός στόχος Γιόνας Βαλανσιούνας αναχώρησε για το Κάουνας και οι καλοί ψηλοί δεν βγαίνουν δα στα κλαδιά των δέντρων.
