Ο Νίκος Καρφής βγάζει το… καπέλο σε Λιμνιάτη και Παπαδόπουλο για το θάρρος τους και την εμπιστοσύνη τους στους ταλαντούχους Έλληνες παίκτες και καλεί κι άλλους προπονητές να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.
Το Super Cup στη Ρόδο ολοκληρώθηκε με νικητή τον Ολυμπιακό, ο οποίος κατέκτησε το 4ο σερί τίτλο του, όμως θεωρώ πως το σημαντικότερο που πρέπει να κρατήσει κάποιος από αυτή την διοργάνωση, είναι η νοοτροπία του προπονητή του Προμηθέα και η εμπιστοσύνη που συνεχίζει να δείχνει στους Έλληνες παίκτες.
Respect στον Γιώργο Λιμνιάτη λοιπόν που τολμά, που εμπιστεύεται το ταλέντο του Έλληνα παίκτη και δεν φοβάται να θυσιάζει το αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις.
Μακάρι το ελληνικό μπάσκετ να βρει αρκετούς προπονητές σαν τον Λιμνιάτη. Χρειαζόμαστε εμπιστοσύνη στα νέα παιδιά, το μπάσκετ μας έχει ταλέντο, αλλά χρειάζεται σωστή καθοδήγηση και ευκαιρίες για να βγάλει ξανά τους πρωταγωνιστές του μέλλοντος.
Ο Λιμνιάτης χθες λοιπόν κόντρα σε μια πολύ πιο ποιοτική και έτοιμη ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, βρέθηκε να χάνει με 70-53 στο τέλος της τρίτης περιόδου. Και τι κάνει στο 4ο δεκάλεπτο;
Πάει να γυρίσει το ματς με τρεις ταλαντούχους Έλληνες στην πεντάδα. Με τον 22χρονο Μπαζίνα που σίγουρα είναι πιο έτοιμος και πήγε γεύση και από προετοιμασία της Εθνικής, τον 21χρονο Πλώτα και τον 19χρονο Πρέκα . Ενώ έχει δώσει και μερικά λεπτά στον 21χρονο Σταυρακόπουλο.
Με Μπαζίνα-Πλώτα-Πρέκα λοιπόν η διαφορά πήγε στους 4 πόντους και ο Προμηθέας απείλησε τον Ολυμπιακό και τον άγχωσε στο τέλος. Ο Λιμνιάτης δείχνει τον δρόμο, δεν φοβάται, τολμά, θέλει να αφήσει παίκτες στο ελληνικό μπάσκετ σε μια εποχή που το έχουμε τόσο ανάγκη.
Το έκανε πέρυσι στο Περιστέρι με Αβδάλα-Ζούγρη και πιστεύω πως θα το κάνει και φέτος στον Προμηθέα με αυτά τα παιδιά. Αυτή είναι η νοοτροπία. Έχει ρίσκο, όμως αλλιώς δεν γίνεται. Μακάρι το ελληνικό μπάσκετ να είχε περισσότερους Λιμνιάτηδες. Mακάρι το παράδειγμα του Λιμνιάτη να βρει κι άλλους μιμητές, το έχει ανάγκη το ελληνικό μπάσκετ. Μόνο έτσι θα εξελίξουμε τα παιδιά με ταλέντο και θα βγει η νέα γενιά της Εθνικής. Με τέτοιες νοοτροπίες.
Ο Παπαδόπουλος, ο Λεβαδειακός των Ελλήνων και ο Λιάγκας
Θέλω να σταθώ και στο ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται να μην το κάνω γιατί έχει την τέλεια σύνδεση. Ο Νίκος Παπαδόπουλος κάνει εξαιρετική δουλειά στον Λεβαδειακό. Νίκησε 4-1 τον ΠΑΟΚ, έβγαλε το… λάδι στην ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό, έφερε ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφορό.
Και πως το κάνει αυτό; Δείχνοντας εμπιστοσύνη σε ταλαντούχους Έλληνες παίκτες και σε παιδιά από την Ακαδημία. Όπως ο αρχηγός Λιάγκας, ο Βήχος, ο Τσάπρας. Όλοι τους παιδιά που βγήκαν από την Ακαδημία. Βασικοί και αναντικατάστατοι πλέον και οι τρεις. Στα 26 ο Λιάγκας, στα 24 ο Τσάπρας, στα 25 ο Βήχος.
Kαι δεν είναι μόνο αυτό. Ο Γκούμας με την γκολάρα του κόντρα στον Ολυμπιακό είναι 20 ετών, το ίδιο και ο Φίλων που έκανε ματσάρα κόντρα στον ΠΑΟΚ. Υπάρχει και ο Κάτρης που εντυπωσίασε πέρυσι με τη φανέλα της ομάδας της Βοιωτίας.
Ο Παπαδόπουλος όπως και ο Λιμνιάτης που ανέφερε παραπάνω δείχνουν τον δρόμο. Πρέπει να τους ακολουθήσουν κι άλλοι γιατί ο ελληνικός αθλητισμός έτσι θα πάει μπροστά. Με τέτοια μυαλά, με τέτοιους προπονητές που δεν φοβούνται. Που θα κάνουν τα πάντα για το ταλαντούχο παιδί και ας του στοιχίσει και ένα αποτέλεσμα μια φορά. Δεν πειράζει. Όμως θα έχουν φτιάξει καριέρες, θα έχουν βγάλει στη… βιτρίνα παιδιά που αξίζουν, παιδιά με ταλέντο. Αυτό μετράει τίποτα άλλο.
ΥΓ: Έχοντας μεγαλώσει στο Καρπενήσι, ξέρω πόσο δύσκολο είναι να ξεπεταχθείς να πετύχεις στον αθλητισμό ακόμα και αν είσαι μεγάλο ταλέντο και δουλεύεις. Δυστυχώς δεν είναι όλες οι πόλεις Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Κρήτη να υπάρχουν τόσες υποδομές και ευκαιρίες. Υπάρχουν και πόλεις σαν το Καρπενήσι που δύσκολα θα σε δουν, δύσκολα θα βρεις τις ευκαιρίες, δύσκολα θα φτάσεις να παίξεις στο top επίπεδο. Πρέπει να μοχθήσεις πολύ, πρέπει να κάνεις αμέτρητες υπερβάσεις και ίσως να μην φτάνει.
Και χαίρομαι πολύ που ο Λιάγκας, ένα παιδί που μεγάλωσε στο Καρπενήσι, έπαιξε μπάλα για πρώτη φορά στον τόπο μας, έχει φτάσει αυτή τη στιγμή να είναι αρχηγός του Λεβαδειακού, σε ομάδα Super League, βασικός και αναντικατάστατος και να κρατά την ταπεινότητα και τον φοβερό χαρακτήρα του κάθε φορά που έρχεται στην πόλη μας και τον βλέπω το καλοκαίρι. Xωρίς να έχουν πάρει τα μυαλά του αέρα. Ακριβώς όπως ήταν μικρός πριν κάνει αυτή την καριέρα. Παραμένει ο ίδιος και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Με κάνει να πιστεύω πως υπάρχει ακόμα ελπίδα, όταν είσαι δουλευταράς, ταπεινός και παλεύεις για τα όνειρα σου!
