Ο Κ. Νικολακόπουλος σχολιάζει στο blog του στο gazzetta την άλλη εικόνα που έβγαλε ο Γιάρεμτσουκ στο τελευταίο παιχνίδι του Ολυμπιακού.
Είναι ξεκάθαρο ότι με την απουσία του Ελ Κααμπί στα επόμενα παιχνίδια του Ολυμπιακού, αναλαμβάνει μεγαλύτερο βάρος ευθύνης ο Ρόμαν Γιάρεμτσουκ-εξυπακούεται κι ο Κωστούλας, αλλά ο μικρός είναι ήδη εδώ και μήνες στο γκρουπ των βασικών.
Το καλό με τον Ουκρανό ότι για πρώτη, στην κυριολεξία όμως, φορά μας έδειξε καλά πράγματα παίζοντας σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας του Ολυμπιακού. Διότι, τα τρία προηγούμενα δείγματα ήταν απογοητευτικά. Να σας τα θυμίσω: Λιόν-Ολυμπιακός 2-0, Αστέρας Τρίπολης-Ολυμπιακός 1-0 και Λεβαδειακός-Ολυμπιακός 0-1. Και στα τρία εκείνα παιχνίδια είχε γίνει αλλαγή πριν το 60ο λεπτό, το σημαντικότερο όμως ήταν ότι είχε κάνει μία…ψυχοπλακωτική εμφάνιση.
Πραγματικά μέχρι τον α΄ ημιτελικό του Κυπέλλου με την ΑΕΚ είχαμε στο μυαλό μας τον Γιάρεμτσουκ μόνο ως μία εναλλακτική επιλογή ως αλλαγή, να μπαίνει στα τελευταία 10 με 20 λεπτά και να δίνει βοήθειες-κι όχι πάντα. Την Τετάρτη για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στο Ρέντη είδαμε τον διεθνή (59 φορές-17 γκολ) επιθετικό, να δείχνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του σέντερ φορ του Ολυμπιακού ως βασικός παίκτης.
Τέσσερις φορές ισόβια και 80 χρόνια στον αστυνομικό της Βουλής – Αθωώθηκε η πρώην...
Είδαμε ένα κανονικό σέντερ φορ, με δυνατότητες κι αδυναμίες. Αλλά…σέντερ φορ. Κατ΄ αρχάς ανεξάρτητα από τις δύο σπουδαίες ευκαιρίες που έχασε, έκανε σεντερφορίσιες κινήσεις: έβγαινε στην πλάτη της άμυνας, έπαιρνε κατάλληλες τοποθετήσεις στις επιθέσεις και μυρίζονταν το λάθος του αντίπαλου. Κάπως έτσι έβαλε και τα δύο γκολ, κάπως έτσι είχε και την ασίστ «πάρε βάλε» στον Όρτα.
Εξίσου αλήθεια είναι ότι οι δύο ευκαιρίες που έχασε ήταν τεράστιες, αλλά και ότι είχε την εύκολη επιλογή να γυρίσει την μπάλα αριστερά του προς τον Πάλμα, που ήταν αμαρκάριστος και θα είχε μόνο αντίπαλο τα…δίκτυα. Αλήθεια είναι ότι είχε άσχημα τελειώματα (ένα πολύ άστοχο σουτ και ένα πλασέ πάνω στον εξερχόμενο Στρακόσια) και σε δύο ακόμη φάσεις στις οποίες βρέθηκε σε εξαιρετική θέση να σκοράρει, αλλά υποδείχθηκε, σωστά, οφσάϊντ. Και δεν είναι η πρώτη φορά που μας έβγαζε μία αίσθηση χασογκόλη.
Από την άλλη, πρέπει να δεχθούμε ότι οι φορ κάπως έτσι είναι. Πρέπει να μπαίνουν στις φάσεις κι από εκεί και πέρα, κάποια γκολ θα τα βάλουν και κάποια γκολ θα τα χάσουν. Ο δε Γιάρεμτσουκ μεγάλος γκολτζής ποτέ δεν ήταν. Σε τόσα χρόνια καριέρας πολλά γκολ (23) σε μία σεζόν είχε μόνο στην Γκεντ, τα 20 σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο τα γκολ μπαίνουν αρκετά εύκολα. Αλλά γύρω στα 10 γκολ τα έβαζε, με εξαίρεση μία σεζόν, πρόπερσι, στην Κλαμπ Μπριζ.
Είναι, όμως, ένας φορ που έχει ποιότητα, στην καλή του ημέρα. Όπως την Τετάρτη. Τον είδαμε να μάχεται, να κάνει τάκλιν. Να βγαίνει από την περιοχή και να συμμετέχει. Να παίρνει κεφαλιές σε πρώτες και δεύτερες μπάλες. Να κάνει σωστές κινήσεις. Να σκοράρει.
Τον είδαμε να έχει και ελαττώματα. Να βγαίνει τέσσερις φορές οφσάϊντ στα πρώτα 25 λεπτά (!!!) και συνολικά πέντε στο παιχνίδι. Να μην έχει την κατάλληλη ισορροπία στο παιχνίδι του για να τελειώσει τη φάση, μπαίνοντας για γκολ στην περιοχή και χάνοντας εν τέλει την μπάλα από τον Μουκουντί, τον οποίο είχε αρχικά αφήσει πίσω του κλέβοντας του την μπάλα. Να έχει τέσσερις φορές πολύ μέτριου επιπέδου τελειώματα. Επιπλέον, είτε να μην βλέπει τρεις (!) συνολικά φορές τον Πάλμα αριστερά του για να του δώσει πάσα γκολ, είτε να τον βλέπει και να μην του δίνει την πάσα, κάτι που και στη μία περίπτωση και στην άλλη συνιστά σοβαρή αδυναμία.
Η γενική εικόνα, όμως, ήταν μία εκδοχή Γιάρεμτσουκ που δεν είχαμε συνηθίσει. Εκδοχή κανονικού σέντερ φορ. Καινούργια, καθότι μέχρι τώρα τον βλέπαμε είτε να μπαίνει αλλαγή και να παίζει δίπλα στον Ελ Κααμπί σε ένα 4-4-2 προς το τέλος αγώνων στους οποίους ο Ολυμπιακός πίεζε για το αποτέλεσμα, είτε να ξεκινάει κάποιες, λιγοστές φορές, βασικός, σε ρόλο μοναχικού φορ, όπου ήταν, κακά τα ψέματα, φορ-φάντασμα.
Τώρα, ήταν κανονικό φορ. Και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Η, δυνατόν, με μεγαλύτερη ευστοχία στην τελική ενέργεια και με καλύτερο βαθμό ομαδικότητας.
Άσχετο: Οι τραυματισμοί τόσων βασικών παικτών του Ολυμπιακού, αλλά και η πρώτη εικόνα των Όρτα, Πάλμα και Μπρούνο αναδεικνύουν ότι ήταν απαραίτητες το Γενάρη οι τρεις μεταγραφές που έκανε ο Ολυμπιακός. Κι ότι μάλλον θα ήταν σοβαρό λάθος αν δεν έκανε…
Η φωτογραφία της ημέρας:
Έχει μία επιπολαιότητα στο παιχνίδι του ο Κοστίνια, που συχνά τον οδηγεί σε λάθη-και τα λάθη για έναν αμυντικό ποτέ δεν είναι ευχάριστα. Ειδικά προς το τέλος του αγώνα, είτε από κούραση, είτε από χαλαρότητα ο Πορτογάλος έκανε τρία μαζεμένα, κι εκ τύχης το τελευταίο από αυτά δεν έφερε το γκολ της τιμής στην ΑΕΚ.
Αλλά αυτό που θα πρέπει πρωτίστως να καταγράψουμε είναι ότι την απόδοση του Κοστίνια την Τετάρτη την λες ενίοτε και συγκλονιστική! Οι επεμβάσεις του τόσο χαμηλά, όσο και ψηλά ήταν…αναρίθμητες! Ορισμένες μάλιστα ήταν και απολύτως κρίσιμες. Και δεν ήταν καλός μόνο ανασταλτικά. Μπορεί να μην προωθήθηκε πολλές φορές κι έτσι να έβγαλε μόνο μία σέντρα (κι ήταν επικίνδυνη), αλλά είχε αρκετές έξυπνες πάσες, όπως είχε και εντυπωσιακά κλεψίματα της μπάλας η, ανακοπές αντίπαλων επιθέσεων, κάνοντας παράλληλα και σωστές πάσες.
Δηλαδή, δεν έκοβε απλά, αλλά πάσαρε κιόλας! Άρα, σταματούσε επιθέσεις της ΑΕΚ και ξεκινούσε επιθέσεις του Ολυμπιακού. Το ιδανικό!
Και για το τέλος ένα ιμότζι
Καινούριο σύνθημα θύρας 7 “Θρύλε θεέ χρόνια πολλά” https://t.co/t0yli20Z52 μέσω @YouTube
— gavros7 🇬🇷 (@77olympiakos) February 27, 2025
