Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για την ανεπάρκεια των διαιτητών που φέρνει ο Στεφάν Λανουά και την εικόνα σοβαρής (τακτικά) ομάδας που παρουσιάζει ο Άρης.
Σε αντίθεση με την τοποθέτηση του Μανόλο Χιμένεθ, προσωπικά, έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω τι ακριβώς ειπώθηκε στο VAR και υπό ποιες συνθήκες αποφάσισε ο Νορβηγός διαιτητής Σάγκι την ακύρωση του τέρματος του Βραζιλιάνου Ντούντου. Προφανώς δεν θα φτάσουμε στην άκρη του νήματος, τούτο εξάλλου είναι ανεξάντλητο και άκομψα περιποιημένο στο ελληνικό Πρωτάθλημα με πειστήριο όλα όσα συμβαίνουν δεκαετίες τώρα. Φυσικά και δεν υπάρχει κανένας λόγος ακύρωσης του γκολ, αναμφίβολα αυτή η απόφαση συνιστά καραμπινάτη αλλοίωση συνθηκών διεξαγωγής της αναμέτρησης. Ακόμη και ο οξυδερκής Μάρκο Νίκολιτς επικαλέστηκε τα τέρματα της ομάδας του που ακυρώθηκαν και δεν προσπάθησε να παραποιήσει την αλήθεια. Κι ορθώς έπραξε και του βγάζω το καπέλο γιατί η στάση του ήταν τίμια.
Αντιθέτως, αυτή (η στάση) που διατηρεί ο Στεφάν Λανουά ενισχύει την επιχειρηματολογία της (λεγόμενης) αντιπολιτευτικής τάσης, όπως βαφτίστηκε αυτή, από την αντίστοιχη κυβερνητική. Τώρα, ποιοι είναι άνθρωποι της Κυβερνήσεως και ποιοι όχι γίνεται ευκόλως κατανοητό μέσα από τη διαχρονική στάση τους. Ο Άρης ποτέ δεν ήταν… Κυβέρνηση και η θέση του απέναντι στον Γάλλο αρχιδιαιτητή είναι ξεκάθαρη και μη μεταλλασσόμενη. Όπως δεν χρειάζεται και κανένας διαιτητοπατέρας να φωτίσει το σκοτάδι καθώς υπό τον μανδύα γνώσης των κανονισμών φτάνει στο σημείο πλήρους διαστρέβλωσης της εικόνας που αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα. Έχουμε μάτια και βλέπουμε.
Αγωνιστικά, ο Άρης δεν ήταν υπέροχος αλλά απόλυτα συνεπής στο τακτικό κομμάτι. Υποχρέωσε την ΑΕΚ στο χειρότερο παιχνίδι της σε βάθος (τουλάχιστον) διμηνίας καταστρέφοντας την οργανωτική δομή της μέσα από το αδιάκοπο τρέξιμο των παικτών του άξονα και των έγκαιρων επεμβάσεων του Λίντσεϊ Ροζ ο οποίος από μη απαραίτητος, έγινε χρήσιμος. Ο Τίνο Καντεβέρε μπορεί να μη διαθέτει το ταμπεραμέντο του Λορέν Μορόν αλλά η πρώτη πίεση στον Ρέλβας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μη δημιουργία από την πίσω ζώνη. Κατ’ επέκταση, με εξουδετερωμένες δύο ζώνες του αντιπάλου ακόμη και το υψηλό ποσοστό κατοχής της μπάλας που είχαν οι φιλοξενούμενοι, επί της ουσίας, ήταν από αχρείαστο έως άχρηστο.
Το τακτικό πλάνο είχε φυσικά και συγκεκριμένες συνέπειες υπό την έννοια ότι ο Άρης δεν εμφανίστηκε ιδιαιτέρως δημιουργικός από τη δεξιά πλευρά. Είναι περισσότερες οι απαιτήσεις από τον Κάρλες Πέρεθ ο οποίος έχει και το ένας εναντίον ενός ενώ η αριστερή πλευρά έγινε πιο επικίνδυνη όταν ο Νοά Φαντιγκά έδωσε υποστήριξη στον Ντούντου. Είναι φανερό πάντως ότι ο Άρης των δύο τελευταίων αγώνων δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα του προηγούμενου διαστήματος καθώς έχει αρχίσει να βάζει την ψυχή του στα παιχνίδια, λειτουργώντας καλύτερα ως σύνολο στο τακτικό κομμάτι. Κόντρα στον Παναιτωλικό μέτρησε 55-60 καλά αγωνιστικά λεπτά και απέναντι στην ΑΕΚ, με λιγότερη δημιουργία, στον τομέα της τακτικής πειθαρχίας πήρε εξαιρετικό βαθμό.
Το ίδιο χρειάζεται να κάνει σ’ ένα 48ώρο απέναντι στον Παναθηναϊκό καθώς το μεγάλο παιχνίδι του μήνα είναι αυτό. Ενόψει αυτής της αναμέτρησης και βάσει της διαχείρισης υλικού στην οποία προχώρησε ο Μανόλο Χιμένεθ, είναι φανερό ότι, προσπαθεί να φτιάξει συγκεκριμένες αγωνιστικές σταθερές έστω με τη συντροφιά της καταπόνησης συγκεκριμένων παικτών. Ξέρει εξάλλου ότι αυτές έλειψαν από την ομάδα του για μεγάλο χρονικό διάστημα, γι’ αυτό έδωσε βαρύτητα στη δημιουργία συγκεκριμένης αγωνιστικής δομής.
