Ο Νίκος Αθανασίου γράφει για την ομιλία και τα πεπραγμένα του Τάσου Μπακασέτα, τις υπηρεσίες που προσέφερε ο Χρήστος Κόντης στον Παναθηναϊκό και το αύριο του Τριφυλλιού.
Το περιβραχιόνιο του Παναθηναϊκού αποτελεί ευθύνη. Μεγάλη. Δεν είναι απλή υπόθεση. Ηγέτες σε μία ομάδα μπορούν να υπάρξουν αρκετοί. Με διαφορετικά χαρακτηριστικά ο καθένας.
Εκείνοι που δίνουν το παράδειγμα με την εικόνα τους, εκείνοι που πνευματικά βοηθούν στα δύσκολα και ανεβάζουν το υπόλοιπο σύνολο, αυτοί που κάνουν την διαφορά στον αγωνιστικό χώρο ή εκείνοι που αποτελούν την προέκταση του προπονητή πάνω στο χορτάρι.
Κάποιοι συνδυάζοντας πράγματα από τα παραπάνω.
Συνέπεια λόγων κι έργων
Από την μεταγραφή του Φώτη Ιωαννίδη κι έπειτα, το Τριφύλλι απόλυτα φυσιολογικά, παρέδωσε την ευθύνη στον Τάσο Μπακασέτα. Έναν εξ ορισμού ηγέτη εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο captain της Εθνικής Ελλάδος, βγήκε μπροστά με την προσωπικότητά του στο εσωτερικό του συλλόγου, έχοντας στο πλευρό του και τον Ίνγκι Ίνγκασον και στο χορτάρι; Απλά συνεχίζει στον ίδιο καλό δρόμο από το ξεκίνημα της σεζόν.
Μετά την ποδοσφαιρική αυτοκτονία το βράδυ της Πέμπτης στο ΟΑΚΑ με την Γκόου Αχέντ Ιγκλς, ο διεθνής άσος… κλείδωσε τους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια. Μίλησε με σκληρή γλώσσα, πρώτα για τον εαυτό του, μοναχά για το σύνολο, την ομάδα, το γενικό καλό. «Όλοι μαζί χάνουμε κι όλοι μαζί κερδίζουμε». Με αυτή την φιλοσοφία, ο Μπακασέτας ζήτησε, μέσες-άκρες, ανάληψη ευθύνης από όλους και κυρίως τον εαυτό του. Responsibility που λέει και ο Πεπ. Ποδοσφαιρική ενσυναίσθηση για την φανέλα και τις υποχρεώσεις που συνοδεύει εκείνη όταν την φοράς.
Το βράδυ της Κυριακής απέναντι στον Ατρόμητο, άνοιξε τον δρόμο για την νίκη. Παίζοντας σε χώρους όπου είναι περισσότερο επιδραστικός και επικίνδυνος, στα μεσοδιαστήματα εκ δεξιών, ανάμεσα στην αμυντική και την μεσαία γραμμή του αντιπάλου. Πιο κοντά στην περιοχή, εκεί όπου πάντα θα έπρεπε να τοποθετείται, εκεί όπου τα χαρακτηριστικά του μπορούν να δώσουν περισσότερα στο σύνολο.
Ο ”Μπάκα” από την αρχή της σεζόν μέχρι και σήμερα, είναι ένας από τους λίγους σταθερά καλούς παίκτες του Παναθηναϊκού. Η πρόχειρη ματιά των αριθμών θα δείξει 0 γκολ και 2 ασίστ. Ο 32χρονος άσος, όμως, έχει καλή επίδοση στη δημιουργία με 0.16xAssist μέσο όρο, θα μπορούσε να έχει περισσότερες ασίστ αν οι συμπαίκτες του ήταν πιο εύστοχοι. Σε επίπεδο απειλής με 0.22xGoals ανά ματς, είναι «μέσα» σε φάσεις και στιγμές αλλά ακόμη ψάχνει το γκολ που θα του ανοίξει τον λογαριασμό στη σεζόν.
Η ευεργετική παρουσία του Κόντη
Το 1-0 επί του Ατρομήτου ολοκλήρωσε μία σειρά παιχνιδιών που ήταν κρίσιμα για τον Παναθηναϊκό που μετά τις δύο γκέλες με Λεβαδειακό και Κηφισιά κινδύνευσε να χάσει τα πάντα, από πολύ νωρίς. Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Χρήστο Κόντη δεν έκανε το Τριφύλλι υπερομάδα, ούτε μία μηχανή-νικών. Προπονητής είναι, όχι μάγος. Όσο οι προπονητικές μονάδες, ο ποιοτικός χρόνος με τους παίκτες του στο προπονητικό κέντρο, για έναν τεχνικό είναι ελάχιστος λόγω των αναμετρήσεων, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η διαδικασία βελτίωσης, εξέλιξης και προόδου.
Ο Κόντης προσέφερε κατά βάση δύο σημαντικές υπηρεσίες. Κράτησε το Τριφύλλι ζωντανό στην διεκδίκηση του φετινού τίτλου. Με την ισοπαλία στο ντέρμπι και το 2/2 που ακολούθησε. Το ίδιο και στο Europa League με το πέρασμα από την Βέρνη. Τα πράγματα προφανώς θα ήταν καλύτερα αν δεν είχε συμβεί η γκέλα με την Γκόου Αχέντ. Είπαμε και παραπάνω. Προπονητής. Όχι μάγος.
Η δεύτερη σημαντική υπηρεσία έχει να κάνει με την εικόνα του συνόλου. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε σε όλα τα ματς για να κυριαρχήσει, να νικήσει με το ποδόσφαιρό του, είχε πολύ καλά διαστήματα απόδοσης και πάνω από όλα συγκεκριμένες αρχές, απόλυτα κατανοητές από το έμψυχο δυναμικό, το οποίο αξιοποίησε στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Με εξαίρεση το ντέρμπι της Λεωφόρο, σε όλα τα ματς η ομάδα του Κόντη ήταν ανώτερη από τον αντίπαλό της και άξιζε βάσει απόδοσης την νίκη.
Για μία ομάδα που σε λιγότερο από δύο χρόνια έχει δει στον πάγκο πέντε διαφορετικούς προπονητές(Ιβάν, Τερίμ, Κόντης, Αλόνσο, Βιτόρια) και βρίσκεται σε κατάσταση ποδοσφαιρικού σοκ, το να παραμείνει και να δουλέψει ο Έλληνας κόουτς, είναι η φυσιολογική εξέλιξη των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Πόσω μάλλον όταν η αγορά των διαθέσιμων προπονητών, δεν προσφέρει την δυνατότητα για «σίγουρες» λύσεις.
Η επόμενη ημέρα
Η μία νίκη, οι δύο νίκες ή ένα άτυχο αποτέλεσμα, δεν αλλάζουν την γενικότερη κουβέντα και τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη δομικά ο οργανισμός. Για να αυξήσει τις πιθανότητές του να διεκδικεί και να κατακτά υψηλούς στόχους. Δεν αλλάζουν αυτά, είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τούτο δεν συμβαίνει για μια σειρά από πρόσωπα και καταστάσεις.
Παράλληλα, η διοίκηση της ομάδας, κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσει να επικοινωνεί με τον κόσμο της. Να εξηγεί τις αποφάσεις, να δίνει το στίγμα της επόμενης ημέρας. Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό(χωρίς αυτό να αποτελεί ευθύνη του επικοινωνιακού κομματιού της ΠΑΕ), το κλαμπ βρίσκεται σε καθεστώς… σιωπής. Δεν έχει κανένα στέλεχος που να δίνει μια κατεύθυνση, να βγαίνει μπροστά στα εύκολα και τα δύσκολα, να βοηθά τον κόσμο να κατανοεί πρόσωπα και καταστάσεις.
Από κει και πέρα, στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, επιβεβαιώθηκε(δυστυχώς) αυτό που η κοινή λογική ανέφερε στο τέλος του καλοκαιριού. Ο σύλλογος πήρε ρίσκο με τον Ρενάτο. Πιστεύεις στις στιγμές του, όπως εκείνη στο Αγρίνιο; Οκ, αν το κόστος είναι χαμηλό, φέρτον να προσφέρει ποιοτικές στιγμές. Σε βάθος χρόνου, το να ποντάρεις στην διαθεσιμότητα του Πορτογάλου χαφ στο Πέμπτη-Κυριακή, αγγίζει τα όρια του τζόγου.
Ταυτόχρονα, λοιπόν, οι «πράσινοι» έπρεπε να θωρακίσουν την μεσαία γραμμή μετά την πώληση του Μαξίμοβιτς, με ποδοσφαιριστή ποιοτικό, παίκτη διαφοράς και πάνω από όλα χωρίς θέματα τραυματισμών.
Η διόρθωση του λάθους αυτού τον Ιανουάριο θα πρέπει να αποτελεί την νούμερο ένα προτεραιότητα για τον σύλλογο και ας κάνει(μακάρι)… παπάδες μέχρι τότε ο Πορτογάλος χαφ που έγινε αναγκαστική αλλαγή στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο και την Πέμπτη έμεινε προληπτικά εκτός με την Γκόου Αχέντ.
