Η προσωπικότητα του -εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου- περιγράφεται με τρεις λέξεις: ένα μεγάλο παιδί! Ο Σακίλ ποτέ δεν αποχωρίστηκε το παιδί μέσα του. Ακόμη και τώρα, στα 50 του, αυτό είναι που τον οδηγεί, που ορίζει τη συμπεριφορά του απέναντι στο καθετί. Προφανώς και ξέρει σε τι κόσμο ζει, ποιες είναι οι απαιτήσεις του οικονομικού/κοινωνικού περιβάλλοντος, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να πετύχει (ή να αποτύχει) στον επιχειρηματικό τομέα… Γενικά γνωρίζει πώς πρέπει να φέρεται ένας ενήλικος. Παρ’ όλα αυτά, η παιδικότητα δεν τον εγκαταλείπει.

Αυτή τον κινητοποίησε και αυτή τον κινητοποιεί και κατά κάποιο τρόπο τον προστατεύει. Υπάρχει, όμως, και το μέγεθος. Ναι, η σωματοδομή του έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Όχι μόνο στην αγωνιστική έκφραση, στο μπάσκετ, αλλά και στον τρόπο που αντιμετώπισε -αντιμετωπίζει- την πραγματικότητα. Γι’ αυτό, ας «επιστρέψουμε» στο 1984, τότε που ήταν 12 ετών και πήγαινε στην Έκτη Δημοτικού. Εκείνη την περίοδο η οικογένεια του μετακομίζει στη στρατιωτική βάση «Wildflecken», στη Γερμανία.

Οι μετακινήσεις ήταν αναπόφευκτες μια και ο πατριός του ήταν στρατιωτικός. Εκεί, λοιπόν, σε ευρωπαϊκό έδαφος, ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ σοβαρά. Ταξίδια, όμως, δεν κάνουν μόνο οι στρατιωτικοί. Έτσι, όταν ο προπονητής Ντέιλ Μπράουν, τεχνικός του κολεγίου LSU, πάει στη Γερμανία για να δώσει μαθήματα μπάσκετ, τον εντοπίζει και εντυπωσιάζεται από το μέγεθος του. Είμαστε στο 1986 και ο Ο’ Νιλ διανύει το 14ο έτος της ηλικίας του. Τότε, τον βρίσκει ο Μπράουν και τον ρώτα πόσο καιρό είναι στον στρατό. Ο πιτσιρικάς Σακίλ αποκαλύπτει την ηλικία του και κάπου εκεί λύνεται η απορία του κόουτς. Ο έφηβος, όμως, είχε ύψος λίγο πάνω από τα δύο μέτρα.

Η οικογένεια επιστρέφει στις ΗΠΑ, στο Σαν Αντόνιο, και ο μαθητής Λυκείου όλο και ψηλώνει. Στη διάρκεια του δεύτερου χρόνου φοίτησης είχε φτάσει τα 2.10μ. Η διαδρομή ήταν προδιαγεγραμμένη. Από το σχολείο του Σαν Αντόνιο, στο LSU και από κει στους Ορλάντο Μάτζικ και το ΝΒΑ. Η τετραετία στους Μάτζικ θα του αφήσει το στίγμα του ανίκανου στα πλέι οφ. Η αξία του, ωστόσο, δεν μειώνεται και το 1996 θα υπογράψει πολυετές συμβόλαιο με τους Λος Άντζελες Λέικερς.

Μέχρι τότε, όμως, το παιδί μέσα του έπρεπε να εκτονωθεί και εκτός γηπέδου. Όσο εντυπωσίαζε με τις επιδόσεις στο παρκέ, άλλο τόσο τραβούσε την προσοχή με τα κατορθώματα του στη μουσική και τον κινηματογράφο. Ραπ δίσκοι (Shaq Diesel), ταινίες (Kazaam)… Ο διασκεδαστικός τύπος που ζούσε στην ψυχή του έπαιρνε το μερίδιο του. Τα αποτελέσματα στο καλλιτεχνικό πεδίο ήταν πενιχρά.

Αυτό δεν θα είχε σημασία αν δεν συνδεόταν με την κύρια ενασχόληση του, το μπάσκετ. Η κριτική που του ασκούνταν είχε να κάνει με τον εκούσιο αποπροσανατολισμό που προκαλούσε στον εαυτό του. Καλή η εμπλοκή με τη showbiz, αλλά τον απομάκρυνε από τον βασικό του στόχο, το πρωτάθλημα ΝΒΑ. Οι επικριτές του θεωρούσαν ότι στο Λος Άντζελες, εκεί που χτυπά η καρδιά του Χόλυγουντ, το θέαμα θα είχε τον πρώτο λόγο και όχι η αγωνιστική σοβαρότητα. Έκαναν λάθος. Και θέαμα υπήρξε και αγωνιστική σοβαρότητα.

gazzeta.gr