Το Mundial αρχίζει και ο Μιχάλης Τσαμπάς γράφει στο Gazzetta για τις προσπάθειες με τους φίλους του στην αλάνα της γειτονιάς να… κοπιάρουν τον συνδυασμό Μαραντόνα – Κανίγια και το τετράδιο που σημείωνε τον κάθε αγώνα!
Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή του πλανήτη αρχίζει απόψε το βράδυ και τα εκατομμύρια των φίλων της σε όλο τον πλανήτη σαν… κερί αναμμένο περιμένουν την πρώτη σέντρα. Τι κι αν για ένα μεγάλο κομμάτι πιστών, κυρίως αυτών που βρίσκονται από την «αποδώ» πλευρά του Ατλαντικού, είναι βάρβαρες πολλές από τις ώρες διεξαγωγής των αγώνων, ειδικά στην φάση των ομίλων.
Το Μουντιάλ είναι… Μουντιάλ. Δεν το συναντάς κάθε μέρα, παρά ανά τετραετία, οπότε πρέπει να σε βρει… γυαλισμένο – ξυρισμένο. Να σε βρει έτοιμο για να το απολαύσεις. Να βρεθούν τρόποι ώστε να είσαι όσο πιο… ενεργό μέλος αυτής της γιορτής. Σύμφωνοι, φέτος ακόμη και οι μεγαλύτεροι θιασώτες των Παγκοσμίων Κυπέλλων θα… λυγίσουν μπροστά στην «αγκαλιά του Μορφέα», καθώς το challenge να δουν για παράδειγμα στις 3 το πρωί το Πράσινο Ακρωτήρι – Σαουδική Αραβία είναι σκέτη πρόκληση.
Ανέκαθεν το Μουντιάλ είναι μια πρόκληση, για κάθε ηλικία. Να δεις όσα περισσότερα ματς γίνεται (καλά σε Μουντιάλ που διεξάγεται σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν συζητώ να μη τα δεις όλα), να μάθεις όσους περισσότερους «νέους» παίκτες που θα απασχολούσαν τα επόμενα χρόνια και πάει λέγοντας. Όσο μικρότερος είσαι σε ηλικία, τόσο περισσότερο σε λούζει αυτή η… χρυσόσκονη των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Όταν είσαι παιδί δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις γλυκές σειρήνες των Μουντιάλ.
Η προσωπική μου εμπειρία πάει στο μακρινό 1990 ή ακόμη και στο πιο μακρινό 1986. Για το Παγκόσμιο στο Μεξικό, είχα γράψει σε προηγούμενο σημείωμα. Οπότε τώρα ας… ταξιδέψουμε στο Italia 90, που χωρίς την παραμικρή υπερβολή στο μυαλό μου το θυμάμαι πιο καθαρά κι από το να θυμηθώ τι είχε το χτεσινό μεσημεριανό τραπέζι. Ένα Μουντιάλ μαγικό, με σπουδαίες εθνικές ομάδες, με παίκτες – μύθους, με το άστρο του Ντιέγκο να παραμένει φωτεινό και κυρίως με την κατάληξη που επιθυμούσα. Την (Δυτική) Γερμανία του Μπεκενμπάουερ, του Ματέους, του Φέλερ, του Κλίνσμαν, του Μπρέμε, του Λιτμπάρσκι να φτάνει (τότε) για την 3η φορά στην κορυφή του κόσμου.
Αν στο φετινό Μουντιάλ υπάρχουν ουκ ολίγες «εξωτικές» ομάδες όπως το Πράσινο Ακρωτήρι, η Αϊτή, το Ουζμπεκιστάν και το Κουρασάο και τότε στα γήπεδα της Ιταλίας έστω και σε μικρότερη αναλογία φώναξαν παρούσες εθνικές που στα δικά μου μάτια έκαναν εντύπωση. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Κόστα Ρίκα, αλλά και (εκείνες) οι ΗΠΑ ήταν εθνικές που σε έκαναν να απορείς τι δουλειά είχαν στο Μουντιάλ! Η Κόστα Ρίκα, αποδείχθηκε πως είχε και παραείχε.
Οι Αραβες θυμάμαι χαρακτηριστικά πως αποχαιρέτισαν την διοργάνωση με ένα… τάνκερ γκολ στο παθητικό τους, αλλά τα δύο που πέτυχαν στη φάση των ομίλων, κόντρα σε Γερμανία και (τότε) Γιουγκοσλαβία, τα πανηγύρισαν σαν την κατάκτηση του τροπαίου! Eξάλλου τα δημοσιεύματα της εποχής έλεγαν πως οι Σεϊχηδες είχαν τάξει στους παίκτες και πολύτιμα δώρα για κάθε τέρμα, οπότε λογικό το ξέσπασμα!
Από εκείνο το Μουντιάλ μπορώ να θυμηθώ πολλές μικρές λεπτομέρειες, σκορ αγώνων, σκόρερ και διάφορα άλλα. Αν το… παλέψω λίγο έχω την αίσθηση ότι θυμάμαι και τον κάθε όμιλο χωριστά. Όχι τυχαία…
Ένα μπλε τετράδιο με συνόδευε σε όλη τη διοργάνωση. Πριν και μετά τα ματς έγραφα όσο αναλυτικά μπορούσε ένα 12χρονο παιδί, τις λεπτομέρειες της κάθε αναμέτρησης. Δεν ήμουν ο μόνος φυσικά. Πιθανότατα και κάποιοι από εσάς που θα διαβάζετε αυτές τις αράδες να έχετε κάνει ακριβώς το ίδιο, είτε σε εκείνο το Μουντιάλ της Ιταλίας, είτε σε οποιαδήποτε άλλη μεγάλη διοργάνωση. Στυλό, ένα τετράδιο και κάπως έτσι στήνεται ένα πολύτιμο αρχείο. Σε χρόνια άλλωστε που την πληροφόρηση δεν στην παρείχε απλόχερα το internet, όπως σήμερα, αλλά… σκάλιζες μόνος σου για να φυτρώσει ο καρπός.
Το «μπλε τετράδιο» και η καταγραφή των γεγονότων ήταν το ένας σκέλος που μου γέμιζε τις Μουντιαλικές μέρες και νύχτες. Το άλλο ήταν φυσικά η αλάνα… Εκεί όπου παιδιά με κοντομάνικα μπλουζάκια και σορτσάκια, αθλητικά παπούτσια (αλλά καμιά φορά και με πέδιλα που τσάκιζαν τα δάκτυλα), έκαναν τα δικά τους όνειρα και… μεταμορφώνονταν σε σούπερ σταρ της εποχής.
Ακόμη θυμάμαι το απόγευμα αμέσως μετά το Αργεντινή – Βραζιλία 1-0 που με τους φίλους μου προσπαθούσαμε να… κοπιάρουμε την ασίστ του Ντιέγκο και το γκολ του Κανίγια. Ακόμη θυμάμαι γειτονόπουλο που έπαιζε τέρμα, βούταγε ακόμη και στο τσιμέντο και προσπαθούσε να γίνει ένα κράμα Ντασάεφ, Χιγκίτα και Γκοϊγκοετσέα! Ακόμη θυμάμαι ένα παιδί που όλο το καλοκαίρι ήθελε να είναι ο Ροζέ Μιλά…
Αυτό είναι πάνω από όλα το Μουντιάλ. Μνήμες. Κυρίως από την παιδική ηλικία. Όσο περνούν τα χρόνια, συνήθως τα περισσότερα ματς είτε θα τα χάσεις, είτε θα τα δεις… πετσοκομμένα κάνοντας παράλληλα και κάτι άλλο, έχοντας πάντα όμως στο πίσω μέρος του μυαλού άλλες διοργανώσεις που είχες με τον τρόπο σου πιο… πρωταγωνιστικό ρόλο! Αλλωστε το «μπλέ τετράδιο» δεν υπάρχει μόνο στο ράφι μιας βιβλιοθήκης, υπάρχει και στην μνήμη και στην ψυχή…
