Παρόλο που στο γήπεδο του τένις ισχύουν αυστηροί κανόνες συμπεριφοράς και οι προσδοκίες για μια καθώς πρέπει παρουσία είναι μεγάλες, πολλές φορές έχουμε δει τενίστες να εκδηλώνουν το θυμό τους και να ξεσπούν, αντιβαίνοντας σε αυτό που θεωρείται «φυσιολογικό». Αυτές οι εκρήξεις είναι πιο συνηθισμένες από τους τενίστες που γενικά θεωρούνται γκρινιάρηδες ή έχουν μια πιο έντονη προσωπικότητα.
Γι’ αυτούς τους παίκτες δεν υπάρχει μέση λύση όσον αφορά τους οπαδούς, είτε θα τους λατρεύουν είτε θα τους μισούν! Είναι πολύ απρόβλεπτοι και ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να κάνουν, πώς θα συμπεριφερθούν, αν και πότε θα εκραγούν και πώς αυτό θα επηρεάσει το παιχνίδι τους.
Εν ολίγοις, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί ένας αγώνας τους, κάτι που μπορεί να είναι ενδιαφέρον για κάποιους από τους λάτρεις του αθλήματος, αλλά σαφώς δεν είναι καλό για τους παίκτες του στοιχήματος που δοκιμάζουν τις ικανότητές στα προγνωστικά και ποντάρουν στις στοιχηματικές εταιρίες του https://betbrothers.gr/. Σε αυτές άλλωστε μπορούν να βρουν τις περισσότερες στοιχηματικές αγορές για το τένις και μπορούν να παίξουν νόμιμα και με ασφάλεια, προσθέτοντας επιπλέον ενδιαφέρον στη παρακολούθηση των Grand Slam και άλλων διοργανώσεων!
Η ψυχολογία, η συγκέντρωση, η αυτοσυγκράτηση και η πειθαρχία είναι όλοι κρίσιμοι παράγοντες που αναπόφευκτα επηρεάζουν το παιχνίδι των αθλητών. Για μερικούς, το τένις δεν διαφέρει και πολύ από το πόκερ όσον αφορά τον αυτοέλεγχο ή τη διαχείριση των συναισθημάτων.
Το να βρίσκεται κανείς στην ελίτ του τένις, ένα ευγενές και αριστοκρατικό άθλημα, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι αναμένεται να έχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά σεβασμού προς το άθλημα πρώτα απ’ όλα που «φωνάζει» ανωτερότητα. Έτσι, κάθε φορά που έχουμε δει κάτι να παρεκκλίνει από αυτό, γίνεται αμέσως πρωτοσέλιδο στις ειδήσεις του τένις.
Η δεκαετία του 90 ήταν μια χρυσή εποχή για το τένις, που ανέδειξε μερικές από τις πιο εμβληματικές και έντονες προσωπικότητες στην ιστορία του αθλήματος.
Στο γήπεδο του τένις, κάποιοι από τους μεγαλύτερους αθλητές δεν έδειχναν μόνο το ταλέντο τους και τις αθλητικές τους επιδόσεις, αλλά και τη προσωπικότητά τους, μέσω της στάσης τους αλλά και της ανυπακοής στους κανόνες. Ήταν μια κατηγορία παικτών που αμφισβητούσαν την εξουσία σε κάθε ευκαιρία και ανέβαζαν την ένταση του παιχνιδιού, καθορίζοντας το μέλλον του αθλήματος οδηγώντας το στη κορυφή των προτιμήσεων των παικτών του στοιχήματος και κατ’ επέκταση των στοιχηματικών εταιριών όπως της bet365 που αξιολογείται με κάθε λεπτομέρεια εδώ: https://betbrothers.gr/bet365/.
Ας δούμε λοιπόν τους πιο οξύθυμους τενίστες εκείνης της εποχής. Τα κακά παιδιά του τένις στα 90s που δημιούργησαν έκτοτε μια σχολή, που αρκετοί από τους σημερινούς αθλητές ακολουθούν!
Τζον ΜακΕνρό
Όταν μιλάμε για κακά παιδιά του τένις, το όνομα του Τζον ΜακΕνρό δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει, αφού είναι συνώνυμο της έντασης. Ας το παραδεχτούμε, ο ΜακΕνρό είναι το πρότυπο του κακού παιδιού! Θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται και στις αντίστοιχες λίστες των δεκαετιών του ’70, του ’80 και του ’90. Το φλογερό ταμπεραμέντο του ΜακΕνρό στο γήπεδο και η τάση του να τσακώνεται με τους διαιτητές έχουν δώσει μερικά θρυλικά σκηνικά.
Είχε μια “ζωντανή” σχέση με τους διαιτητές και δεν δίσταζε ποτέ να εκφράζει την απογοήτευσή του για τις αποφάσεις τους. Οι εκρήξεις του συχνά οδηγούσαν σε παραβιάσεις των κανονισμών και οι φίλοι του τένις δεν τον συμπαθούσαν στην αρχή. Όλα αυτά άλλαξαν όταν έπαιζε στη δεκαετία του ’90. Το κοινό τον αγάπησε. Παρά τα ξεσπάσματα του, ο ΜακΕνρό ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες της εποχής του, κερδίζοντας επτά τίτλους Grand Slam. Το ταλέντο του και ο συγκρουσιακός του χαρακτήρας τον καθιστούν το αδιαμφισβήτητο νούμερο ένα κακό παιδί του τένις της δεκαετίας του ’90!
Αντρέ Αγκάσι
Ο Αντρέ Αγκάσι, με τα πολύχρωμα ρούχα του και το αντισυμβατικό του στυλ, ήταν ενός διαφορετικού είδους επαναστάτης. Στην αρχή της καριέρας του, ο Αγκάσι επικρίθηκε για το φανταχτερό του γούστο στη μόδα και την τάση του να έχει μακριά μαλλιά και να φοράει σκουλαρίκια στο γήπεδο. Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει τον Αγκάσι είναι η μεταμόρφωσή του από ένα θρασύ νεαρό ταλέντο σε έναν σεβαστό ώριμο άνδρα – πολιτικό του αθλήματος.
Παρά το γεγονός ότι κατέληξε τόσο σοβαρός, ο Αγκάσι ήταν συχνά απότομος με τους διαιτητές και αμφισβητούσε γρήγορα τις αποφάσεις με τις οποίες δεν συμφωνούσε. Είχε επίσης αμφιλεγόμενες αντιπαλότητες με παίκτες όπως ο Μπόρις Μπέκερ. Υπήρχε πάντα μια νευρικότητα στα ματς από τον Agassi κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Μπόρις Μπέκερ
Ο Μπόρις Μπέκερ, αμφισβητούσε συχνά τις παραδοσιακές νόρμες του τένις στην εποχή του. Γνωστός για τις βουτιές του και τον επιθετικό τρόπο παιχνιδιού του, ο Μπέκερ ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη μέσα στο γήπεδο. Ωστόσο, ήταν οι εξωαγωνιστικές του περιπέτειες και οι σχέσεις του που τον έβαζαν συχνά στα πρωτοσέλιδα. Οι πολύκροτες ερωτικές του σχέσεις και ο τρόπος ζωής του με τα πάρτι επισκίαζαν περιστασιακά τα κατορθώματά του στο τένις, συμπεριλαμβανομένων των έξι τίτλων Grand Slam που κατέκτησε! Η εικόνα του Μπέκερ ως κακού παιδιού, που οφείλεται κατά πολύ και στις περιπέτειές του εκτός γηπέδου, εδραιώνει τη θέση του σε αυτή τη λίστα.
Γκόραν Ιβανίσεβιτς
Ο Γκόραν Ιβανίσεβιτς, πριν από επιτυχημένος προπονητής ήταν και τενίστας από τη Κροατία που ξεχώριζε, όντας γνωστός εκτός των άλλων και για την απρόβλεπτη συμπεριφορά του. Το παιχνίδι του ήταν ένα μείγμα από τρομερό σερβίς και ανορθόδοξες επιλογές χτυπημάτων. Η συμπεριφορά του Ιβανίσεβιτς στο γήπεδο, συμπεριλαμβανομένων των ξεσπασμάτων με το σπάσιμο της ρακέτας του και των εκρήξεων που ήταν κάθε άλλο παρά σπάνιες, τον έκανε αγαπητό στους οπαδούς που λάτρευαν τις παθιασμένες, μερικές φορές και κωμικές αντιδράσεις του.
Συχνά έλεγε ότι υπήρχαν πάντα δύο Γκόραν στο γήπεδο, ο καλός Γκόραν και ο κακός Γκόραν. Παρά όλες τις συναισθηματικές εκρήξεις του, το 2001, έφτασε στην κορυφή της καριέρας του κερδίζοντας το Wimbledon ως wildcard, μια πραγματική ιστορία αουτσάιντερ που πρόσθεσε πόντους στη φήμη του. Η γοητευτική παρουσία του Ιβανίσεβιτς και οι συναισθηματικές του διακυμάνσεις στο γήπεδο τον καθιστούν ένα αξέχαστο κακό παιδί του τένις.
Τζεφ Ταράνγκο
Αν και δεν είναι τόσο γνωστός όσο οι άλλοι αυτής της λίστας, ο Τζεφ Ταράνγκο αξίζει μια θέση μεταξύ των κακών παιδιών του τένις της δεκαετίας του ’90. Ο Αμερικανός παίκτης απέκτησε κακή φήμη το 1995 κατά τη διάρκεια του Wimbledon, όταν έβρισε έναν διαιτητή και έφυγε οργισμένος από το γήπεδο. Οι ενέργειές του οδήγησαν σε αποβολή και σε μια καταιγίδα αντιδράσεων από τα μέσα ενημέρωσης. Η σύζυγός του συνέβαλε επίσης στη διαμάχη, χτυπώντας τον διαιτητή σε κάποιο σημείο, ενώ αυτός κατευθυνόταν προς τη συνέντευξη τύπου. Αν και δεν ήταν από τους σημαντικούς υποψηφίους για τη κατάκτηση, η έκρηξη του Ταράνγκο στο Λονδίνο και η αμετανόητη στάση του εδραίωσαν τη θέση του ως έναν από τους αξιοσημείωτους κακούς του τένις εκείνης της εποχής, κι ας μην τον γνωρίζουμε ιδιαίτερα σήμερα!
