Η καριέρα του Σταν Βαβρίνκα δεν μπορεί να αποτυπωθεί μόνο μέσα από τίτλους και αριθμούς. Είναι η ιστορία ενός παίκτη που έμαθε να κινείται στη… σκιά των γιγάντων, αλλά και να τους κοιτάζει στα μάτια όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν. Μετά την ανακοίνωση ότι θα αποσυρθεί στο τέλος της σεζόν 2026, το τένις αποχαιρετά έναν από τους πιο εκρηκτικούς και απρόβλεπτους πρωταγωνιστές της εποχής του.

Σε μια περίοδο απόλυτης κυριαρχίας των Big-3, ο Ελβετός κατάφερε να υπογράψει μερικές από τις πιο επιβλητικές εμφανίσεις που έχει γνωρίσει το άθλημα σε αγώνες πέντε σετ. Όταν έβρισκε ρυθμό και αυτοπεποίθηση, το παιχνίδι του έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να περιοριστεί.

Η στιγμή που όλα άλλαξαν

Το πρώτο μεγάλο “μπαμ” ήχησε στο Australian Open του 2013, σε έναν επικό αγώνα τέταρτου γύρου απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς, διάρκειας άνω των πέντε ωρών. Ο Βαβρίνκα ηττήθηκε, όμως εκείνο το βράδυ απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί σωματικά και πνευματικά απέναντι στον κορυφαίο παίκτη του κόσμου. Ήταν το προοίμιο μιας μεταμόρφωσης.

   
   

Έναν χρόνο αργότερα, στο ίδιο τουρνουά, ήρθε η απόλυτη δικαίωση. Στον τελικό του Australian Open 2014, απέναντι στον Ράφα Ναδάλ, ο Βαβρίνκα έπαιξε χωρίς φόβο και επιβάλλοντας ένα επιθετικό, καθαρό παιχνίδι για να κατακτήσει το πρώτο Grand Slam της καριέρας του. Ήταν η νίκη που άλλαξε για πάντα την ταυτότητά του στο παγκόσμιο τένις.

Το μονόχειρο backhand ως υπογραφή

Αν το 2014 σήμανε την καθιέρωση, το Roland Garros 2015 αποτέλεσε την κορυφή. Στον τελικό απέναντι στον Τζόκοβιτς, που τότε κυνηγούσε ακόμα το παρισινό τρόπαιο, ο Βαβρίνκα παρέδωσε ένα από τα πληρέστερα παιχνίδια που έχουν παιχτεί ποτέ στο Philippe Chatrier. Με το θρυλικό μονόχειρο backhand να κυριαρχεί στο κορτ και με ένα αδιάκοπο επιθετικό πλάνο, λύγισε τον Σέρβο και κατέκτησε τον δεύτερο major τίτλο του.

Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε στο US Open του 2016. Και πάλι απέναντι στον Τζόκοβιτς, ο Βαβρίνκα επέβαλε τον ρυθμό του και πανηγύρισε το τρίτο και τελευταίο Grand Slam της καριέρας του, ολοκληρώνοντας ένα μοναδικό τρίπτυχο σε τρεις διαφορετικές επιφάνειες.

Στο παλμαρέ του υπάρχουν κι άλλες στιγμές που έγραψαν ιστορία: η νίκη επί του Άντι Μάρεϊ στα ημιτελικά του Roland Garros 2017, η επικράτηση απέναντι στον Ρότζερ Φέντερερ στο Μόντε Κάρλο το 2014, αλλά και το χρυσό μετάλλιο στο διπλό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, στο πλευρό του συμπατριώτη του.

Ο Stanimal δεν ήταν ο πιο σταθερός ούτε ο πιο ολοκληρωμένος παίκτης της γενιάς του. Ήταν όμως ένας από τους πιο επικίνδυνους όταν έφτανε στο απόλυτο επίπεδό του. Και γι’ αυτό το αποτύπωμά του στο τένις δεν μετριέται μόνο σε τρόπαια, αλλά σε εκείνη τη μοναδική αίσθηση πως, στην καλύτερη μέρα του, μπορούσε να νικήσει τον οποιονδήποτε.



tennis24.gr

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ