Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει την 4η “decision” του “King James”, που θα συμπληρώσει τα 42 του χρόνια παίζοντας μπάσκετ και παλεύοντας, μάταια, να πλησιάσει σε κληρονομιά τον “Air Michael”!
Τον ΛεΜπρόν είτε τον γουστάρεις, είτε τον δεν τον συμπαθείς. Μέση λύση, συνήθως, δεν υπάρχει! Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις στις οποίες ανήκει και ο υπογράφων! Προσωπικά, σέβομαι απεριόριστα ότι ο «βασιλιάς» δεν εφησύχασε ποτέ, επιλέγοντας να «πατήσει» στον συνδυασμό του ατόφιου ταλέντου του με τα ασύλληπτα αθλητικά προσόντα με τα οποία τον προίκισε η φύση.
Σέβομαι σε βαθμό υπόκλισης την αυτοπειθαρχία, την εργατικότητα και την φιλοδοξία του να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο και στην πρώτη γραμμή, δουλεύοντας πολλαπλάσια με το πέρασμα των χρόνων για να καλύψει την αναπόφευκτη σωματική φθορά.
Δεν μπορεί να περνάει απαρατήρητο ότι δεν γλυκάθηκε ποτέ από τα κατορθώματά του και δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει την επόμενη πρόκληση. Επίσης κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η πρωτοφανής του διάρκεια στο υψηλότερο επίπεδο, αποτελεί προϊόν θέλησης και δουλειάς προς αυτή την κατέυθυνση.
Μέχρι εδώ όλα καλά! Τα τέσσερα δαχτυλίδια του με τρεις διαφορετικές ομάδες (με ισάριθμα MVP των τελικών αλλά και κανονικής περιόδου), τα 22 All Star Game, οι 13 επιλογές στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος, ο τίτλος του rookie της σεζόν (2004), τα 3 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια και φυσικά η πρωτιά στο σκοράρισμα όλων των εποχών στο ΝΒΑ (διάκριση που δύσκολα μπορεί να απειληθεί), αποτελούν κατακτήσεις που αυτομάτως τον κατατάσσουν σε μία πολύ περιορισμένη «ελίτ» 3-5 παικτών, που πλησιάζουν τον GOAT νο2!
Σε καμία περίπτωση, όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορούν να ακουμπήσουν τον κορυφαίο των κορυφαίων όλων των εποχών! Τον τεράστιο Μάικλ Τζόρνταν, με 6/6 σε τελικούς playoffs, με ισάριθμα αγαλματίδια του MVP, με 14 All Star συμμετοχές, με 10 τίτλους πρώτου σκόρερ κι ενός του αμυντικού της χρονιάς (1988), με ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο και έναν τίτλο κολεγιακού πρωταθλήματος αλλά κυρίως με την ετικέτα του ανίκητου!
Αν η αυτού μεγαλειότης στιγμάτισε την δική μου γενιά για κάτι πέρα από το αδιανόητο ταλέντο του και αέρινα αθλητικά του προσόντα, αυτό ήταν η νοοτροπία του «δεν θα με κερδίσετε ποτέ!»… Κι αυτό γιατί στην πορεία αντιλήφθηκε ότι χρειάζεται να εγκαταλείψει το «μόνος μου κι όλοι σας» και να προσαρμοστεί (όσο ταιριάζει η συγκλεκριμένη λέξη στην περίπτωσή του) στο μπάσκετ τους εμείς!
Αν στα μάτια μου υπάρχει ένα μελανό σημείο στην συγκλονιστική διαδρομή του “Air Michael”, ήταν η αχρείαστη δεύτερη απόφασή του να επιστρέψει στα παρκέ, σε ηλικία 38 ετών, έτσι για να ικανοποιήσει τον εγωισμό του. Παίζοντας σε μία ομάδα, στην οποία είχε μετοχές, χωρίς ωστόσο, να μπορεί να διατηρήσει τον μύθο που τον ακολούθησε για 3 χρόνια μετά την δεύτερη απόσυρσή του!
Το ίδιο τρόπον τινά συμβαίνει εδώ και καιρό με τον ΛεΜπρόν, ο οποίος, όμως, δεν αποχωρίστηκε ποτέ τους αγωνιστικούς χώρους! Γι΄αυτό και αν ολοκληρώσει την διάρκεια του νέου συμβολαίου του (1+1 χρόνια) με τους Σίξερς, θα πλησιάσει το διπλάσιο διάστημα καριέρας (25) από τον Τζόρνταν (14)!
Η διάρκεια, όμως, δεν μπορεί να ξεπεράσει την διαφορά ποιότητας, η οποία αποδεικνύεται από το ποσοστό επιτυχίας. Το 4/10 τελικούς (με δύο «σκουπίσματα» το 2007 από τους Σπερς και το 2018 από τους Γουόριορς) και οι συνολικά τέσσερις απουσίες του “King James” από την post season, δεν μπορούν να τον βάλουν στην ίδια πρόταση με τον Τζόρνταν που δεν έλλειψε ποτέ από τα playoffs (όσο έπαιζε στους Μπουλς) και έχασε μόλις 5 σειρές (29-5), έναντι 12 στις οποίες ηττήθηκε ο ΛεΜπρόν (29-12).
Ωστόσο, το θέμα δεν είναι ο Τζόρνταν. Αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο ΛεΜπρόν για να πείσει την σημερινή νεολαία που δεν έχει ιδέα τι ήταν ο “Air” (και πολύ εύκολα μπαίνει στην διαδικασία να του δώσει το χρίσμα του GOAT), ότι αξίζει να θεωρείται ο καλύτερος που έπαιξε ποτέ το παιχνίδι.
Από που να το πρωτοπιάσω; Από το νέο σίριαλ που έφτιαξε γύρω από την επόμενη σελίδα της καριέρας του (βαδίζοντας στο 42ο της ηλικίας του), θεωρώντας ότι το ΝΒΑ του ανήκει; Παρ΄ότι ο Άνταμ Σίλβερ και οι επιτελείς της λίγκας, είχαν διαμηνύσει στους εκπροσώπους του ότι πρέπει να ανακοινώσουν το πρόγραμμα της νέας σεζόν;
Δεν είναι τυχαίο ότι του πήρε σχεδόν έναν μήνα περιμένοντας να προχωρήσουν οι περισσότερες ανταλλαγές και υπολογίζοντας τους διαμορφωμένους συσχετισμούς, για να αποφασίσει ποια ομάδα θα του προσφέρει τις περισσότερες πιθανότητες για το 5ο δαχτυλίδι! Έστω κι αν στην ανάρτησή του, προέταξε ότι η απόφασή του ήταν πολύ απλή… Σε αντίθεση με αυτά που έλεγαν το προηγούμενο διάστημα οι εκπρόσωποί του έδιναν προτεραιότητα στην μπασκετική ευτυχία…
Προφανώς, σύμφωνα με τα λόγια του, αυτή κρύβεται πίσω από την άμεση κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος… Για το οποίο προβάλουν ως πρώτο φαβορί η Φιλαντέλφια του Εμπίντ, του Μπράουν, του Μάξεϊ αλλά και του ΛεΜπρόν (που θα μείνει στην Νέα Υόρκη και θα πηγαινοέρχεται με ελικόπτερο)!
Για να ανέβουν τα νούμερα και οι πιθανότητες… Έλα μου ντε που δεν γίνεται! Με όλον τον σεβασμό και με την κατάθεση ότι τον θεωρώ έναν από τους 3 καλύτερους που άφησαν ή θα αφήσουν το στίγμα τους με την ποροτοκαλί μπάλα…
Υγ.: Όσο ο Τζόρνταν ήθελε, δεν επέτρεψε σε κανέναν από τους μεγάλους αντιπάλους της εποχής του (Μάτζικ, Μπερντ, Μπάρκλεϊ, Μαλόουν, Ντρέξλερ, Αϊζέια Τόμας, Γιούιν) να γευθούν την γλύκα έστω ενός τίτλου! Γενικώς δεν ήξερε τι σημαίνει ήττα…
