Ο Παναγιώτης Ραμαντάνης γράφει για τον Τόμας Γουόκαπ ο οποίος μετά από πέντε χρόνια στον Πειραιά, αποτελεί παρελθόν από τον Ολυμπιακό.
Πραγματικά είναι κρίμα μία παρουσία πέντε ετών από έναν άνθρωπο που έδωσε το 100% στην ομάδα, να τελειώνει με τόσο άσχημο τρόπο. Κι όμως, ο Τόμας Γουόκαπ, έβαλε τα χεράκια του και έβγαλε τα ματάκια του, ο οποίος πλέον θα αγωνίζεται στα ΗΑΕ και την Ντουμπάι BC. Δικαίωμά του ως επαγγελματίας να διεκδικεί το καλύτερο για τον εαυτό του, αλλά η στάση του σηκώνει… διπλή τεχνική ποινή.
Ο «Θωμάς» όταν είχε πιάσει λιμάνι, κανείς δεν θα περίμενε ότι θα έχει αυτή την εξέλιξη. Μιλάμε για έναν παίκτη που ήταν βασικός point guard του Ολυμπιακού από την πρώτη μέρα και ένα από τα αγαπημένα «παιδιά» του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ειδικά τις πρώτες σεζόν, ήταν και βιονικός, καθώς δεν έχανε παιχνίδι.
Παίκτης που πολλοί προπονητές θα ήθελαν, με βάση την αντίληψή του, το μπασκετικό του iq, αλλά και το work ethic που είχε. Ο Τόμας έβαζε θεμέλια τόσα χρόνια, για να είναι ένας αξιαγάπητος παίκτης από τον κόσμο, όμως τα γκρέμισε όλα το καλοκαίρι, σαν να ήταν τζένγκα.
Επαναλαμβάνω, σαν επαγγελματίας, είναι δικαίωμά του να ψάξει το καλύτερο για την καριέρα του, ωστόσο, όταν έχεις συμβόλαιο δεν γυρνάς την πλάτη έτσι στην ομάδα. Δεν γίνεται να μην σέβεσαι τον κόσμο, τη διοίκηση, αλλά και τον προπονητή σου, που σε μεγάλο βαθμό σε βοήθησε να έχεις την εξέλιξη που έχεις. Μην ξεγράφεις όσους φωνάζανε ρυθμικά το όνομά σου και σε όσους σε στήριξαν.
Είναι άσχημο όλο αυτό. Οι φίλοι του Ολυμπιακού, μπορεί να έχουν νεύρα με τον Γουόκαπ. Κατανοητό. Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να πέσει στην παγίδα και να ξεχάσει το παρελθόν. Μιλάμε για έναν παίκτη που όσο αγωνιζόταν στην ομάδα, έδινε το 100%. Ίσως και κάτι παραπάνω. Τίμησε την «ερυθρόλευκη» φανέλα και έκανε ότι μπορούσε για να φτάσει ο σύλλογος σε μεγάλες επιτυχίες.
Εξαιρετικός αμυντικός, δημιουργός και πασέρ. Από τον Πειραιά φεύγει γεμάτος επιτυχίες και ένα εξαιρετικό παλμαρέ. Συνολικά 12 τίτλοι, εκ των οποίων, ένα ευρωπαϊκό τον περασμένο Μάιο. Θα μπορούσε να κλείσει στην Ελλάδα την καριέρα του και να αποχωρήσει ως μία ιστορική μορφή; Σίγουρα. Ο ίδιος όμως, είχε άλλες βλέψεις.
Εν κατακλείδι, ουδείς αναντικατάστατος, αλλά ο Γουόκαπ που γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια, σίγουρα δεν ήταν το άτομο που βλέπαμε τους τελευταίους 2-3 μήνες. Η ζωή είναι αποφάσεις και εκ του αποτελέσματος, φαίνεται άμα είναι σωστές ή όχι.
Το πόρισμα είναι πάντα ίδιο. Κανείς πάνω από την ομάδα, αλλά όσοι δίνουν τα πάντα για τον Ολυμπιακό όσο φοράνε τη φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο, έχουν τον σεβασμό μου.
Να είσαι καλά «Θωμά», υγεία και επιτυχίες στη ζωή σου.
