Χρονιά μεγάλων αλλαγών και μεταβάσεων θα είναι το 2027 για το κορυφαίο πρωτάθλημα Rally στον κόσμο, ωστόσο το εάν αυτές θα καταφέρουν να το επαναφέρουν σε παλαιότερες, πιο ένδοξες εποχές παραμένει συζητήσιμο.
Το δραματικό φινάλε του Rally στη Σαρδηνία, όπου ο τίτλος καθορίστηκε κυριολεκτικά στα τελευταία μέτρα πριν τον τερματισμό, ήταν ένα αναμφίβολα πολύ δυνατό επιστέγασμα για την εποχή που έμεινε γνωστή ως Rally1 στο WRC. Σε ένα τριήμερο που υπήρχε δράση και απ’ τη Formula 1, τα κοινωνικά προφίλ γύρω απ’ τον μηχανοκίνητο αθλητισμό καθηλώθηκαν απ’ την τιτάνια προσπάθεια του Oliver Solberg να κάνει το colpo grosso και να κλέψει τον τίτλο μέσα απ’ τα χέρια του Elfyn Evans. Μπορεί στα τελευταία 300 m να γκρέμισε ό,τι έχτιζε τρεις μέρες, όμως η εμφάνιση του Σουηδού λειτούργησε ως η τέλεια διαφήμιση για το WRC.
Και τώρα, ώρα 2027. Νέοι τεχνικοί κανονισμοί, πιο απλές πλατφόρμες, νέος promoter στο σπορ και μια, κατά πρώτη ανάγνωση, προσπάθεια να γίνει ξανά πιο δημοφιλές ένα πρωτάθλημα που απ’ το 2010 έως και σήμερα διαρκώς και πέφτει σε απήχηση και προβολή.
Στη σύγχρονη εποχή, που στο κεφάλι μου έστω, ορίζεται ως η εποχή όπου υπάρχει το διαδίκτυο και οι τηλεοπτικές μεταδόσεις σε όλο τον πλανήτη είναι πιο προσιτές, το WRC έζησε το απόγειό του την περίοδο 2000-2007. Πολλές ομάδες, πρωτοκλασάτα ονόματα, προσωπικότητες με “γδούπο” σαν αυτό της Formula 1 και ένα άθλημα που ήταν πιο κοντά στον κόσμο, μιας και στα αγωνιστικά που διέσχιζαν τα βουνά και τις πεδιάδες ανά τις χώρες, ο θεατής έβλεπε συχνά το δικό του, οικογενειακό αυτοκίνητο, απλά με κάποια (αρκετά) παραπάνω άλογα και επιπλέον αεροδυναμική.
Εκεί, εκτιμώ, πως βρισκόταν η δύναμη του WRC και των Rally. Ήταν προσιτά στο μυαλό και στην πράξη, ο (τηλέ)θεατής ταυτιζόταν πιο εύκολα με αυτό που έβλεπε και υπήρχε αρκετή αγωνιστική ποικιλία για να κρατιέται σε εγρήγορση.
Πλέον, πολλά από αυτά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως δεν υπάρχουν: στην κορυφαία κατηγορία που, κακά τα ψέματα, είναι το κυριότερο που κοιτά ένας πιο light και αμύητος φίλαθλος, υπάρχουν εδώ και χρόνια 2,5 ομάδες, ήτοι τα σπόρια είναι πολύ μετρημένα. Αυτό, προφανώς, δίνει πολύ περιορισμένο χώρο σε προσωπικότητες, τόσο να παραμείνουν όσο και να αναδειχθούν. Δε θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση πως ο Sebastien Ogier που τρέχει ακόμα είναι μακράν η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα στα service park, με κανέναν (μηδενός του φευγάτου Kalle Rovanpera εξαιρουμένου) να δείχνει πως έχει το ειδικό βάρος να τον ξεπεράσει.
Να υπενθυμίσω πως στις “χρυσές” εποχές του σύγχρονου WRC, ο βετεράνος Carlos Sainz έτρεχε δίπλα (και συχνά έχανε) από τον Peter Solberg, τον Sebastien Loeb και τον Marcus Gronholm. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως αυτά τα τρία ονόματα, ακόμα και πριν τις επιτυχίες τους, κάνουν μεγαλύτερο γκελ απ’ τους Oliver Solberg, Adrien Fourmaux και Sami Pajari (οι παραλληλισμοί τυχαίοι και πατάνε σε εθνικότητα και οικογενειακές σχέσεις).
Αυτό εννοείται πως το αντιλαμβάνονται στο WRC και είναι στο κέντρο της ατζέντας των νέων κανονισμών αλλά και του νέου WRC promoter. Γίνεται προσπάθεια να αυξηθούν οι ομάδες (άρα και οι θέσεις και οι ευκαιρίες) στην κορυφαία κατηγορία. Αυτό που λείπει, όμως, είναι απόλυτη σαφήνεια και ξεκάθαρη διάκριση της κορυφαίας κατηγορίας από άλλες.
Έχουμε Οκτώβριο 2026 και σε 3 μήνες από τώρα ξεκινά το Rally Monte Carlo για την επόμενη σεζόν. Ακόμα, δεν είναι τα πάντα σαφή και κλειδωμένα γύρω απ’ τους κανονισμούς. Εάν βλέπαμε αντίστοιχη προχειρότητα από τη Formula 1, θα μιλούσαμε για Βατερλώ χωρίς επιστροφή.
Μπορεί η απόφαση της Ford να γυρίσει ως φουλ εργοστασιακή ομάδα απ’ το 2028 στο άθλημα να έδωσε πνοή, ομώς εάν δεν ξεκαθαρίσει το τοπίο με τη Hyundai (οι τελευταίες φήμες κάνουν λόγο για ουσιαστικά τράβηγμα της πρίζας απ’ το project και ίσως μια πιο light, ημι-εργοστασιακή υποστήριξη για το προσεχές μέλλον και…βλέπουμε) τότε θα έχουμε μηδέν εις το πηλίκο. Τα δύο project βελτιωτικών οίκων (Project Rally One και Spain WRT) είναι guinea pigs που δε θα τρέξουν καν σε όλο το 2027. Επίσης, δε θα πρέπει να θεωρείται καθόλου δεδομένο πως θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν ανταγωνιστικά με την πάνοπλη Toyota και τη μπαρουτοκαπνισμένη M-Sport. Επίσης δεδομένο δε θα πρέπει να θεωρείται πως θα αντέξουν οικονομικά για να μείνουν πολλά χρόνια τριγύρω.
Η λογική του να “ανοίξεις την πόρτα” σε βελτιωτές για να διευρυνθεί το WRC είναι σωστή κατ’ αρχήν. Ωστόσο, εάν αυτή γίνεται πρόχειρα, χωρίς εγγυήσεις και βιαστικά για να “φαινόμαστε ότι είμαστε πολλοί”, ενέχει το ρίσκο να σε υποβαθμίσει σαν προϊόν. Αλήθεια, η Formula 1 κέρδισε τίποτα απ’ τη σύντομη παρουσία των HRT, Lotus-Caterham και Virgin;
Θα είχε πολύ περισσότερο νόημα και προοπτικές για το σπορ εάν ένας κατασκευαστής όπως η Skoda, που έχει ενεργά προγράμματα στα Rally2, πειθόταν να μπει ενεργά έστω στο παιχνίδι της εξέλιξης ενός Rally2 upgrade kit, ώστε να βρίσκεται στη Rally1 κατηγορία του χρόνου. Στην ίδια συζήτηση θα μπορούσε να μπει και η Lancia εννοείται που φέτος τα πήγε εξαιρετικά στο WRC2 για πρώτη χρονιά. Αντ’ αυτού, δύο πολύ αναγνωρίσιμα brand θα μείνουν ξανά να τρέχουν κάπου προς τα πίσω στη γενική κατάταξη των αγώνων.
The smallest of margins 😔
#WRC | #RallyItaliaSardegna 🇮🇹 https://t.co/oij71NgooP
— FIA World Rally Championship (@OfficialWRC) October 6, 2026
Το 2027, λοιπόν, φαντάζει ως ζωντανό πείραμα για το WRC και τη μακροημέρευσή του στα ψηλά ράφια του παγκοσμίου μηχανοκίνητου αθλητισμού. Θα μπουν σε τεστ οι νέες ομάδες, θα δούμε εάν τα νέα αγωνιστικά θα εξιτάρουν τον κόσμο με την ίδια ένταση με τις προηγούμενες γενιές, ενώ και ο νέος ιδιοκτήτης των εμπορικών δικαιωμάτων θα βάλει μπροστά το δικό του πλάνο για να κάνει το προϊόν πιο ελκυστικό και ευχάριστο στο μάτι.
Στα θετικά μπορεί να πιστωθεί σίγουρα η γενική προσπάθεια εδώ και μερικά χρόνια για ένα πιο “old school” πρόγραμμα αγώνων. Είναι μεγάλο δεκανίκι η επιστροφή αγώνα επί βρετανικού εδάφους, έστω και όχι σαν το πασίγνωστο brand του Wales Rally GB. Επίσης, η προσπάθεια (που καρποφόρησε μετά από έτη σχεδιασμού) για Rally επί αμερικάνικου εδάφους μπορεί να βοηθήσει σημαντικά την απήχηση του πρωταθλήματος. Βέβαια, η αβεβαιότητα και η οπισθοχώρηση που παρατηρείται για πυλώνες όπως η Πορτογαλία και το Rally Safari, δεν εκλαμβάνονται, έστω από τον γράφοντα, ως σωστά βήματα.
Το WRC δε μπορεί ρεαλιστικά να ξεπεράσει τους 14-15 αγώνες με την τωρινή κλίμακα που λειτουργεί. Αυτό, κάνει το προϊόν πιο niche, άρα (θεωρητικά) οι ενδιαφερόμενοι σφάζονται για περιορισμένες διαθέσιμες θέσεις. Αυτό, είναι ασφαλώς μέσο που μπορεί να αξιοποιηθεί για το ενδεχόμενο αγώνων υπό rotation ή εξασφάλιση περισσότερων εγγυήσεων για αρτιότερους αγώνες που θα υποστηρίζουν ποιοτικές διοργανώσεις. Και πάλι βέβαια, θεσμοί όπως το Monte Carlo, το Acropolis, το Safari, η Φινλανδία, η Βρετανία και η Σουηδία θα πρέπει να έχουν πάντα προβάδισμα για μια θέση στο πρόγραμμα.
Εκτιμώ (όχι με ευχαρίστηση, παρά με φόβο) πως το άθλημα δε θα πάρει ιδιαίτερα την ανιούσα στη νέα εποχή που μπαίνει και το πιστώνω στην απώλεια μιας ξεκάθαρης ταυτότητας και διεύθυνσης που παρατηρώ ως και σήμερα. Τα θεμέλια δε δείχνουν ιδιαίτερα στέρεα και οι δοκιμές που αναπόφευκτα θα δούμε τον πρώτο καιρό δε θα κάνουν σίγουρα καλό σε μια βάση φιλάθλων που ήδη έχει πληγεί και αδιαφορήσει.
Ως ένα σπορ πιο λαοφιλές και προσιτό, ειδικά σε καιρούς που η F1 γίνεται όλο και πιο exclusive, πανάκριβη και ελιτίστικη, το WRC μπορεί να μιλήσει στο μυαλό και την καρδιά πολλών φίλων του motorsport. Πώς θα μιλήσει όμως όταν δεν έχει δείξει πως διαθέτει μια και ενωμένη φωνή, αλλά πολλούς, σιγανούς και προς διαφορετικές κατευθύνσεις ψιθύρους;
Θα ‘θελα πολύ να διαψευσθώ για αυτό.
