Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τον Ρασβάν Λουτσέσκου και όσα είπε μετά το τέλος του τελικού και την έλλειψη στελεχών που διακρίνει στον ΠΑΟΚ.
Διάβασα χθες εδώ στο Gazzetta.gr την εξήγηση που έδωσε ο Ρασβάν Λουτσέκου για την ήττα του ΠΑΟΚ από τον ΟΦΗ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Ομολογώ ότι την βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά ενδεικτική του πως ο Ρουμάνος προπονητής αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο: τις αντιλήψεις τις διακρίνεις όταν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά – στις νίκες ακούς εύκολες εξηγήσεις και πολλά μπράβο. Αλλά ας θυμηθούμε πρώτα τι είπε ο κόουτς.
«Είναι μια αποτυχία για εμάς. Είναι τελικά μια αποτυχία. Ελπίζεις να τα καταφέρεις, χτίζεις κάτι όλη τη χρονιά, δημιουργείς ένα όνειρο, περνάς δύσκολες στιγμές, περίπλοκες καταστάσεις, πολεμάς μέσα στο γήπεδο και εκεί που αρχίζεις να πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις έρχεται ένας αγώνας που σε ρίχνει στο έδαφος. Ο μεγάλος πόνος για μένα είναι ότι χάθηκε αυτό το όνειρο που φτιάξαμε όλοι μαζί, αλλά δεν έγινε πραγματικότητα. Δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος που παίξαμε σε αυτό τον τελικό απέναντι σε έναν αντίπαλο όχι στο επίπεδό μας, με όλο τον σεβασμό στον ΟΦΗ. Είναι μια ομάδα σε καλή κατάσταση, έχουν τη δική τους φιλοσοφία, αλλά δεν είναι στο δικό μας επίπεδο. Ακόμα και μέσα στο παιχνίδι, το αποτέλεσμα κρίθηκε σε στιγμές. Αυτές ήταν απλά υπέρ τους και όχι υπέρ μας», τόνισε.
Και πρόσθεσε: «Μπορεί να συμβεί και αυτό, αλλά στην πράξη εμείς χάσαμε όχι από τον φόβο του αντιπάλου, αλλά από τον φόβο της αποτυχίας. Δεν μιλάμε για φόβο αντιπάλου, ούτε για φόβο ενός παιχνιδιού. Χάσαμε από τον φόβο ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Αυτό μας έκανε να χάσουμε την ασφάλεια, την ηρεμία, την εμπιστοσύνη και στο τέλος τη χημεία που είχαμε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Υπήρχαν πάρα πολλές πολύπλοκες καταστάσεις. Πολλοί τραυματισμοί, πολλές αρνητικές καταστάσεις γύρω από την ομάδα που, τους τελευταίους δύο μήνες, μας έκαναν να χάσουμε όλη αυτή την καλή φόρμα που είχαμε. Πριν δύο μήνες ήμασταν σε μια κατάσταση που μας έδινε το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι θα πάρουμε και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο».
Επική ατάκα Κομπανί: «Δύσκολο να μιμηθώ τον Μουρίνιο, είμαι 1.92»
Δεν διαφωνώ καθόλου με τον καλό προπονητή του ΠΑΟΚ. Καθώς όμως η σεζόν σιγά σιγά ολοκληρώνεται αναρωτιέμαι πως ήταν δυνατόν να πίστευε πως θα μπορούσε ποτέ του να διαχειριστεί εντελώς μόνος του μια χρονιά τόσο δύσκολη και κυρίως τόσο απαιτητική για τον ΠΑΟΚ. Ο Λουτσέσκου έχει δίκιο όταν λέει πως η ομάδα του πλήρωσε τον φόβο της αποτυχίας. Αλλά για να μην προκύψει αυτός ο φόβος σε μια ομάδα σε μια τέτοια χρονιά, όπου η επιτυχία έμοιαζε απαραίτητη και για την γιορτή των εκατό χρόνων, χρειαζόταν να υπάρχουν στελέχη δηλαδή που πολλοί που να δουλέψουν ώστε η ομάδα να μην φορτωθεί με ένα βάρος μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσε να αντέξει. Ενας άνθρωπος, όσο ικανός κι αν είναι ή αισθάνεται, αποδείχτηκε πως δεν θα μπορούσε να το αντέξει όλο αυτό το βάρος.
Που είναι οι αντικαταστάτες;
Κοιτάζω το οργανόγραμμα του ΠΑΟΚ και κυρίως βλέπω ότι λείπουν πολλοί που έφυγαν. Δεν ξέρω ποια ακριβώς δουλειά κάνει ως τεχνικός διευθυντής ο καλός Χρήστος Καρυπίδης, παιδί του ΠΑΟΚ και παλιός αρχηγός του, αλλά το βιογραφικό του δεν μπορεί να συγκριθεί με του Ζοζέ Μπότο πχ που είχε την θέση. Στο τιμ βλέπω πολλούς που δουλεύουν με τον Λουτσέσκου και για τον Λουτσέσκου: ο Θεοδωρίδης, ο Κωνσταντινίδης, ο Καστορίνα, οι πέντε συνολικά αναλυτές – δεν πρέπει να υπάρχει ομάδα με πιο πολλούς. Υπάρχει βέβαια και ο Βιερίνια – και πάλι καλά. Αλλά μου λείπουν από το οργανόγραμμα πολλοί που υπήρχαν και σίγουρα κάτι πρόσφεραν. Ο Μάκης Γκαγκάτσης έφυγε για να πάει στην ΕΠΟ: δεν ξέρω αν έχει ποτέ αντικατασταθεί και από ποιόν. Ο Κυργιάκος Κυργιάκος ήταν στον ΠΑΟΚ πάνω από δέκα χρόνια: πιστεύω κι αυτός ένα κενό πίσω το άφησε. Δεν ξέρω πόσο και πως ασχολείται πια και ο Γιώργος Σαββίδης με την καθημερινότητα της ομάδας. Ο Ιβάν είναι σταθερά στο εξωτερικό, αν και τελευταία έρχεται πιο πολύ. Και αν υπάρχει μια φιγούρα που δένει τις εποχές αυτή είναι η Μαρία Γκοτσάρεβα. Που όμως είναι κομμάτι δύσκολο να έχει λόγο στην διαχείριση της πίεσης. Που κατά τον Λουτσέσκου δεν υπήρξε η πρέπουσα και για αυτό γεννήθηκε κι ο φόβος της αποτυχίας.
Πολύ κακό και το ξεκίνημα
Ο ΠΑΟΚ δεν κλείνει απλά άσχημα την σεζόν – έχει τέσσερα ματς στην σειρά χωρίς νίκη, πράγμα σπανιότατο. Την ξεκίνησε και πολύ δύσκολα αλλά πολλοί δεν το θυμούνται. Απέκλεισε την άπειρη αυστριακή Βόλφσμπεργκερ με ένα γκολ του Μαντί Καμαρά στην παράταση μετά από δυο λευκές ισοπαλίες. Έχασε από την Ριέκα. Δεν κέρδισε στην Τούμπα την Μακάμπι και τον Παναιτωλικό, ενώ και τα ματς που κέρδισε (με την ΑΕΛ και τον Ατρόμητο) τα κέρδισε με τα χίλια ζόρια. Εφερε μια χορταστική ισοπαλία στην Τρίπολη με 3-3 που όμως αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα του Αστέρα που ακολούθησαν δεν την λες και επιτυχία. Εχασε επίσης 4-1 από τον Λεβαδειακό για το κύπελλο – δεν του στοίχισε τελικά αλλά ήταν μια ήττα που έδειχνε ότι η σεζόν του θα είναι δύσκολη και πως ίσως χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να φτάσει στους στόχους του. Σε ένα κύκλο αρχικών 13 παιχνιδιών ο ΠΑΟΚ είχε να επιδείξει μια μόνη πραγματικά πειστική εμφάνιση: το 5-0 απέναντι στην Ριέκα. Ζοριζόταν στο γήπεδό του, δεν σκόραρε εύκολα παρά την επιθετική του ποιότητα, έχανε εύκολα ματς στα οποία ήταν χειρότερος, όπως με την Θέλτα που την βρήκε στο Βίγκο με πολλά προβλήματα, αλλά κι όταν κέρδιζε δυσκολευόταν: του είχε συμβεί κι απέναντι στον ΟΦΗ στην άδεια Λεωφόρο. Φαινόταν ομάδα που κουβαλάει ένα βάρος. Και μετά ήρθε η νίκη με τον Ολυμπιακό, με ανατροπή μάλιστα. Και κάπως το πράγμα άρχισε να καλυτερεύει αφού επέστρεψε λίγη παραπάνω σιγουριά. Παραδόξως ένα άλλο αποτέλεσμα με τον Ολυμπιακό του έκανε τελικά κακό: η ισοπαλία στο Καραϊσκάκη με ένα πλήθος από ελλείψεις. Εκεί νομίζω ότι ο ΠΑΟΚ πίστεψε πως πέρασε τον μεγάλο σκόπελο κι όλα θα ήταν απλά στην συνέχεια. Εκανε λάθος γιατί κι ο Ολυμπιακός δεν ήταν στα καλά του – και φάνηκε. Τώρα τον έχει πάλι μπροστά του την Κυριακή. Αλλά στόχος είναι πια μια δεύτερη θέση που σε μια χρονιά με τόσες απαιτήσεις ακούγεται για τον ΠΑΟΚ παρηγοριά. Αλλά το θέμα δεν είναι ο Ολυμπιακός αυτή τη φορά: είναι να βγουν τα χρήσιμα συμπεράσματα για την συνέχεια.
Χρειάζεται στελέχη
Τι καταλαβαίνω εγώ; Ότι ο Λουτσέσκου κολακεύτηκε αναλαμβάνοντας πριν δυο χρόνια τα πάντα. Η ιδέα να γίνει ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον του ΠΑΟΚ του άρεσε πολύ. Αλλά ο ρόλος είναι πολύ δύσκολος. Η απώλεια του πατέρα του έκανε τα πάντα δυσκολότερα: η διαχείριση του στρες έγινε δύσκολη υπόθεση για τον ίδιο – πόσο μάλλον η δυσκολία του στρες της διαχείρισης της ομάδας. Το καλοκαίρι που έρχεται, ανεξάρτητα με το τι θα γίνει με τον καλό Ρουμάνο προπονητή, ο ΠΑΟΚ θα χρειαστεί και στελέχη. Ικανά να διαχειριστούν καταστάσεις και να μην αφήσουν να φωλιάσει στην καρδιά μιας σοβαρής και φιλόδοξης ομάδας ξανά ο φόβος της αποτυχίας…
