Ο Γιάννης Σερέτης γράφει για την αγχωτική πρόκριση του Παναθηναϊκού επί της Πάκσι, τις αδυναμιες που παρουσίασε, τις μεταγραφικές ανάγκες του και τις επιλογές του Τζέισον Νίστρουπ.
Σκεφτείτε να είχε αποκλειστεί – ας πούμε στα πέναλτι για να… έχει και σασπένς το σενάριο – ο Παναθηναϊκός από την Πάκσι. Από τους «Παξούς» που έλεγαν και οι… ελίτ (αντι)παναθηναϊκοί. Σκεφτείτε τι θα γινόταν και τι θα γραφόταν σήμερα. Της Καμπάλα(ς) θα γινόταν!
Μόνο να φύγει ο Τουμπά και ο Ζαρουρί όπως λένε οι περισσότεροι; Βρε και ο Τσέριν να φύγει και ο Κυριακόπουλος και ο Πελίστρι βεβαίως. Και όλοι οι παλιοί! Ποιος Αντίνο και ποιος Ντε Φράι και ποιος Τσάπρας και Ραστόντερ και Μαστόντερ και ποιος Καμαρά, ποιος Πένια και Ντε Λα Πένια. Θα «καίγονταν» όλοι μονομιάς. Ποιος Τεττέη και ποιος Φαν… Μπρόικελεν που λεν’ και οι παλιοί που θυμούνται τους παλιούς αγαπημένους τερματοφύλακες. Ας έμενε μόνο ο Ταμπόρδα που τον αγαπούν όλοι, ο Κάνγκουα που δεν έχει παίξει ακόμα ο άμοιρος, άντε με μεγαλη γενναιοδωρία να έμενε και ο Κοντούρης που είναι και… πρότζεκτ και του έχουν αδυναμία!
Ουδείς θυμάται πώς έπαιξες αν προκρίνεσαι
Ευτυχώς για τον Παναθηναϊκό, προκρίθηκε. Και υπ’ αυτή την έννοια ο στόχος επιτεύχθηκε. Αυτός είναι ο μόνος στόχος όταν παίζεις στα προκριματικά. Ουδείς θυμάται το δοκάρι του Νίνη και τις ευκαιρίες με την Καμπάλα, ουδείς θυμάται πόσα γκολ είχε χάσει η ΑΕΚ με τη Νόα. Ολοι θυμούνται μόνο το κάζο και την αποτυχία. Προχωράει, είναι απόλυτο φαβορί απέναντι σε μια ομάδα που δεν έβαλε μισό γκολ σε 180 λεπτά με αντίπαλο την Σπαρτάκ Τρνάβα και περιμένει με αγωνία και την κλήρωση της Δευτέρας μην του κάτσει καμιά Χετάφε και τρέχει στα play offs του Conference League. Oύτε γάτα ούτε ζημιά, λοιπόν;
Οχι ακριβώς. Διότι ειδικά σ’ αυτή την περίοδο που είναι και δύσκολη και μεταβατική και απαιτητική, κοιτάς και τις ανάγκες που φανερώνονται, βλέπεις πού υστερείς, που βελτιώνεσαι, πού μένεις στάσιμος. Και η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός έκανε μεγάλο πισωγύρισμα στη ρεβάνς με την παγκοσμίως άγνωστη ουγγρική ομάδα που σίγουρα είναι ταλαντούχα επιθετικά και έβαλε δύσκολα σε μια ομάδα που έκανε πολύ χειρότερη εμφάνιση από το πρώτο ματς.
Πρόβλημα ανασταλτικά, πρόβλημα και δημιουργικά
Αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός δεν ήταν προβληματικός μόνο ανασταλτικά, όπως στην Ουγγαρία. Κακός στις στατικές φάσεις, ελάχιστα κλεψίματα όταν η κατοχή ήταν της Πάκσι, πολύ light η πίεση ψηλά. Λιγότερη ενέργεια, λιγότερες αντοχές από τον αντίπαλο: είναι προφανές ότι ο Νίστρουπ δεν έχει τόσο «φρέσκια» την ομάδα του όσο την είχε πέρυσι στο ίδιο χρονικό σημείο (εναντίον των Ρέιντζερς) ο Ρουί Βιτόρια. Μπορεί αυτό να μην είναι κακό για τον Παναθηναϊκό. Θα το δείξει η… υπηρεσία (δηλαδή αν θα φτάσει στη League Phase του Conference League) και μακροπρόθεσμα η παρουσία του στα τέλη Αυγούστου και στην εκκίνηση του πρωταθλήματος.
Ο Δανός κόουτς, όμως καλείται να προβληματιστεί και για τη δημιουργικότητα και για το τι κάνει ο Παναθηναϊκός με την μπάλα στα πόδια, διότι αυτή τη φορά δεν ήταν επιπόλαιος και άστοχος στην τελική προσπάθεια, όπως στο Πακς. Αυτή τη φορά δημιούργησε σε σετ παιχνίδι απέναντι σε οργανωμένη άμυνα μόνο την ωραία φάση του 2-2…
Οι αλλαγές, το αρχικό πλάνο, η αποτυχία και «πόντοι» του Νίστρουπ
Πήρε πάρα πολλά από τις αλλαγές του σ’ αυτό το ματς ο Παναθηναϊκός, γι’ αυτό και προκρίθηκε. Κυρίως από τον Ραστόντερ που «γέμισε» την περιοχή και τον Ταμπόρδα ο οποίος παίζοντας με ηρεμία, καθαρό μυαλό και αυτοπεποίθηση είτε ως «δεκάρι» είτε ως ακραίος, βοήθησε την ομάδα του να χτίσει καλύτερες επιθέσεις. Πήρε καλές ενέργειες από τον Φακούντο Πελίστρι, ο οποίος χάρη στην ταχύτητά του διεμβόλισε την αντίπαλη άμυνα και της δημιούργησε ρήγματα στα τελευταία 20 λεπτά και τον Ρικ Φαν Ντρόνγκελεν, ο οποίος με το δυναμισμό του και το σωστό «διάβασμα» των φάσεων εκμηδένισε τους κινδύνους στην άμυνα του Παναθηναϊκού μετά το δεύτερο γκολ της Πάκσι. Κι αξίζει κι ένα «μπράβο» για τις ιδέες και την τόλμη του στις αλλαγές ο Νίστρουπ, του οποίο το αρχικό πλάνο και η βασική ενδεκάδα προφανώς ήταν αποτυχημένα!
Τι του λείπει περισσότερο
Τι φαίνεται να λείπει περισσότερο αυτή τη στιγμή από το Τριφύλλι; Οι μαχητές στη μεσαία γραμμή. Παίκτες που να «δαγκώνουν». Να πρεσάρουν. Να κερδίζουν μονομαχίες. Να κλέβουν μπάλες. Να μην επιτρέπουν εύκολο χτίσιμο επιθέσεων από τον αντίπαλο. Παίκτες «πολεμιστές» με ένταση και πολλή ενέργεια. Δεν είναι τέτοιου τύπου χαφ ούτε ο Τσέριν ούτε ο Τσιριβέγια. Ούτε ο πολύ καλός με την μπάλα στα πόδια, Ετιέν Καμαρά. Είναι ο Κοντούρης. Είναι ο Κάγκουα που έχει γκολ και ασίστ. Γι’ αυτό λοιπόν, ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται άλλον έναν play maker στο 6-8. Θέλει έναν χαφ με τα καλά του Μαξίμοβιτς και του Σιώπη αλλά καλύτερους με την μπάλα! Εναν ball winner που θα ξέρει και να τη μοιράζει σωστά και θα έχει και μια «αξιοπρεπή» ταχύτητα.
Αλλη ομάδα με «2+2» παίκτες, αλλά έως τότε…
Προφανώς χρειάζεται χρόνο μεσοαμυντικά, όπου έχει πέντε νέους παίκτες. Εννοείται πως θα είναι «άλλη» ομάδα με Κάνγκουα, νέο 6-8άρι, σίγουρα νέο εξτρέμ μετά και από τα πάρα πολύ άσχημα μαντάτα του άτυχου Παύλου Παντελίδη και υγιή Ντέσερς. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, όμως, δεν μπορεί να περιμένει. Πρέπει να πολεμήσει για να πάρει τις προκρίσεις. Κι αν νομίζει ότι θα τις πάρει αυτές τις προκρίσεις με… μπαλάρα, τρία – τέσσερα γκολ και καμιά δεκαριά ευκαιρίες σε κάθε ματς, καλό θα είναι να αλλάξει πλευρά στο κρεβάτι.
