Ο Νίκος Μοσχοβίτης επέστρεψε από το Σαράγεβο, με τη δουλειά να έχει γίνει για τον ΠΑΟΚ, αλλά και με πολλή … δουλειά να υπάρχει μπροστά.
Θα το επαναλαμβάνουμε όσες φορές χρειάζεται, μέχρι να το εμπεδώσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι κι ας κουράζουμε. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να έχει μπει σε αυτήν τη σεζόν με μεγάλες προσδοκίες από τον κόσμο του και φιλοδοξίες από την ίδια την ομάδα, αλλά πρόκειται για ένα ρόστερ και έναν οργανισμό που έχει πολλά καινούργια πρόσωπα, που ακόμα ψάχνονται. Αλίμονο, αν αρχές Οκτωβρίου, όλοι είχαν βρει τους ρόλους τους ακριβώς και όλα πήγαιναν ρολόι. Αφήστε που σχεδόν σε καμία ομάδα δε συμβαίνει αυτό.
Το παραπάνω δεν αποτελεί κάποια δικαιολογία, αποτελεί γεγονός. Και δε νομίζουμε ότι χρειάζεται και δικαιολογίες μια ομάδα, η οποία μετά την εξαιρετική της παρουσία στο Super Cup, κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, μετράει 3/3 νίκες με Μανρέσα, Μύκονο και Μπόσνα. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο, ακόμα και γι’ αυτούς που βάζουν τις προσδοκίες στο Θεό; Οι νίκες έχουν έρθει. Με δύσκολο τρόπο μεν και όχι τόσο πειστικές εμφανίσεις, έχουν έρθει δε.
Όπως και με τους Ισπανούς στην πρεμιέρα του Eurocup, όπως και κόντρα στη Μύκονο, έτσι και χθες στη «Zetra Arena», ο ΠΑΟΚ έδινε την εντύπωση πως έμπαινε στο γήπεδο με τη λογική ότι θα κερδίσει, μόνο με την ποιότητά του. Εν πολλοίς αυτό έκανε, αλλά δεν αργεί το παιχνίδι στο οποίο θα έρθει το άσχημα αποτέλεσμα, αν αυτή η νοοτροπία όντως υπάρχει και συνεχιστεί.
Το πρόγραμμα στο ξεκίνημα της σεζόν είναι τέτοιο, που μπορεί να χαρακτηριστεί βατό και για μια εντελώς καινούργια ομάδα, είναι σημαντικό το γεγονός ότι παίρνει αυτό που θέλει. Με τις νίκες πιστεύουν όλοι περισσότερο σε αυτό που κάνουν και ίσως και να δημιουργούν ένα «μαξιλαράκι», όταν θα έρθουν οι πιο απαιτητικοί αντίπαλοι και τα άσχημα αποτελέσματα. Που θα έρθουν και αυτά, νομοτελειακά…
Αυτό που φάνηκε και χθες κόντρα στη Μπόσνα, πέρα από το κομμάτι που σημειώσαμε παραπάνω, ήταν ότι ο ΠΑΟΚ βάζει κάτι απρόβλεπτο στον αντίπαλο του και του κάνει τη ζωή δύσκολη στην άμυνα, κυρίως στο διάστημα που είναι στο παρκέ ο Νικ Καλάθης. Ο τρόπος που «διαβάζει» τον αντίπαλο είναι μοναδικός, ακόμα περισσότερο σε αυτό το επίπεδο, αλλά όταν βρίσκεται στον πάγκο, είναι σαφώς λιγότερες οι στιγμές που οι άλλοι χειριστές του Τρινκιέρι, κάνουν κάτι ανάλογο. Προφανώς και ο τρόπος που κάνει πολλά πράγματα να φαίνονται εύκολα ο Καλάθης, είναι κάτι μοναδικό, αλλά η διαφορά όταν είναι στον πάγκο, είναι κάτι παραπάνω από ορατή.
Ο Τσεντι Όσμαν χθες, είχε 17 πόντους, αλλά και 0/7 τρίποντα, ενώ ο ίδιος δήλωσε πως η εμφάνιση του ήταν απαίσια. Ήταν λίγο υπερβολικός με τον εαυτό του, μάλλον, αλλά είναι και αυτό ένα δείγμα του πήχη που βάζει, ενώ μια τέτοια ατάκα μετά από νίκη, λέει ακόμα περισσότερα για τη νοοτροπία του. Φαίνεται και αυτός κάπως μπερδεμένος, ενώ όσο περνούν τα παιχνίδια, είναι φυσιολογικό ο εκάστοτε αντίπαλος να προσαρμόζεται περισσότερο στον τρόπο που αγωνίζεται.
Ομάδα που δουλεύει στο σύγχρονο μπάσκετ, φαίνεται από διάφορα στοιχεία μέσα στο γήπεδο και κάτι που αξίζει να κρατήσουμε, είναι ότι ο ΠΑΟΚ πάει στοχευμένα επιθετικό ριμπάουντ, κάτι που έκανε και στο Σαράγεβο, κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο. Αν περιμένουν κάποιοι, με παιχνίδια-ταξίδια ανά 2-3 μέρες, ότι θα βλέπουν, πολλές επιθέσεις που καταλήγουν σε καλάθι έπειτα από πολλές πάσες, μάλλον χάνουν το χρόνο τους άσκοπα.
Ο ΠΑΟΚ «χτίζει» πετραδάκι-πετραδάκι. Εντός και εκτός γηπέδου.
Υ.Γ.: Όπως τα είπαμε και χθες στο «Q & A by Gazzetta»… Μεγάλο το «νταραβέρι» που γίνεται με τη Euroleague, το ΝΒΑ, τα franchises. Το σίριαλ έχει ακόμα πολλά επεισόδια.
