Ο Αχιλλέας Μαυροδόντης γράφει για την τραγική εμφάνιση του Ολυμπιακού στο Game 2 και την τοξικότητα που δεν λέει να αφήσει το μπάσκετ ήσυχο.
Για να είμαι ειλικρινής, το να πει κανείς κάτι καλό για τον Ολυμπιακό του Game 2 μοιάζει με αστείο. Πραγματικά, εκτός της προσπάθειας του Εβάν Φουρνιέ, τίποτε άλλο δεν μπορούμε να πούμε πως μπορεί να κρατήσει ο Ολυμπιακός από αυτό το ματς.
Αργός στην επίθεση, χωρίς καθαρό μυαλό, στατικός. Καμία σχέση με τον Ολυμπιακό που πριν από δύο εβδομάδες, στο ίδιο γήπεδο, έφτασε μέχρι την κορυφή της Ευρώπης. Πραγματικά η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα μετά το 15 έμοιαζε αγνώριστη. Και παρότι όλοι ξέρετε την αγάπη μου προς τον έμπειρο κόουτς, φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για αυτά που είδαμε στο T-Center.
Με το… καλημέρα, η επιλογή του Νιλικίνα έμοιαζε με κακόγουστο αστείο. Ο Γάλλος πραγματικά δεν έχει δείξει ΤΙΠΟΤΑ πέραν από μια καλή άμυνα στην φετινή σεζόν. Προσωπικά ήμουν έκπληκτος και με την επιλογή του Γιώργου Μπαρτζώκα να τον αφήσει στην 8άδα των ξένων. Η επιλογή Χολ ήταν μια επιλογή που δεν μπορείς να πεις ότι είχε μεγάλο ρίσκο, καθώς ο Αμερικανός έχει δείξει εξαιρετικό πρόσωπο τους τελευταίους μήνες. Και επιθετικά ήταν θετικότατος. Αμυντικά όμως ήταν….
Τέλος πάντων. Στο δια ταύτα, κατεμέ, λάθος ήταν και η επιλογή του Νιλικίνα στην 8άδα και αυτή στην εξάδα. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αυτόν και τον Μόρις, θα επέλεγα τον Μόρις μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Αν και κανονικά ο Ολυμπιακός δεν έπρεπε να έχει ούτε τον Μόρις, ούτε και τον Νιλικίνα σε αυτή τη σειρά. Τον Σακίλ ΜακΚίσικ έπρεπε να έχει. Για να τον είχε θα έπρεπε να τον δηλώσει στο ρόστερ πριν τους ημιτελικούς. Στον Ολυμπιακό όμως επέλεξαν να μην το κάνουν αυτό και δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος, το πληρώνουν τώρα.
Με το «Αν», όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, έκανε καριέρα ΜΟΝΟ ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Οπότε στο τώρα, το σημαντικό είναι πως δεν βρίσκω τον τρόπο να δούμε ξανά τον Νιλικίνα στη σειρά. Γιατί ακόμα και στην χειρότερή του μέρα, ο Τάισον Γουόρντ είναι πολύ πιο σημαντικός και αποδοτικός από τον Γάλλο. Θέλετε να με πείτε εμπαθή με τον παίκτη; Θα το δεχθώ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή της ανακοίνωσης δεν πίστευα τον αθλητή. Και καθόλου τυχαίο δεν είναι που στην πορεία της σεζόν, έχασε τη θέση του στο ροτέισιον.
Ας φύγουμε όμως από τον Νιλικίνα, που μάλλον έπαιξε και το τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα του Ολυμπιακού και να επιστρέψουμε λίγο ακόμη στα του αγώνα.
Ο Ολυμπιακός, όσο οι βασικοί είχαν ανάσες και ο Φουρνιέ αποφάσιζε με καθαρό μυαλό, η διαφορά ήταν στο +10 υπέρ του. Όταν ο Γάλλος χρειάστηκε να πάρει ανάσες, όλα πήγαν λάθος. Για να μην μιλήσω για το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ τρίτο δεκάλεπτο του Ολυμπιακού.
Στο ξεκίνημα της αναμέτρησης είδαμε τον Ολυμπιακό να ποντάρει στο ποστ απ παιχνίδι του και να βρίσκει λύσεις με αυτό. Η απώλεια του καθαρού μυαλού και η σκληρή άμυνα του Παναθηναϊκού όμως ανάγκασε τους Πειραιώτες να επιτίθενται από την περιφέρεια, πράγμα που μόνο ο Φουρνιέ μπορούσε να κάνει με καλό αποτέλεσμα.
Ο Ντόρσεϊ έλειψε ακόμη περισσότερο σε αυτό το παιχνίδι και η επιστροφή του μοιάζει με ζωτικής σημασίας ανάγκη για τον Ολυμπιακό. Αλλά αν δεν ξεπεράσει τον πόνο του, δεν θα τον δούμε να πατά παρκέ (ή glass floor). Γιατί κανείς δεν αμφιβάλει πως με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ αυτό το ματς και το πώς πήγε, θα ήταν διαφορετικό.
Όταν στην επίθεση δεν λειτουργεί τίποτα, θες την ατομική ενέργεια και το μεγάλο σουτ. Ο Φουρνιέ, λοιπόν, σήμερα ήταν μόνος του. Και αυτό ο Ολυμπιακός το πλήρωσε.
Για να μην μακρυγορώ, τραγικός ο Ολυμπιακός και δίκαια ηττημένος. Πάμε όμως στα υπόλοιπα.
Κανείς δεν αμφιβάλει πως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αγαπά την ομάδα του και ματώνει οικονομικά για εκείνη. Η εικόνα όμως του ίδιου να μπαίνει στο παρκέ και να βρίζει τους διαιτητές δεν αρμόζει σε ιδιοκτήτη ΚΑΕ. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο.
Όχι, δεν λέμε πως η είσοδος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου έφερε την ήττα του Ολυμπιακού. Λέμε πως την ήττα του Ολυμπιακού την έφερε η τραγική ημέρα του ίδιου του Ολυμπιακού, που είναι φυσικά και αποτέλεσμα της εξαιρετικής άμυνας του Παναθηναϊκού. Παράλληλα, ο Χέιζ – Ντέιβις μας έδειξε ξανά πως είναι ο περσινός MVP του Final Four. Ένας παίκτης τεράστιας ποιότητας, που στη μέρα του μπορεί να σου κάνει τεράστια ζημιά.
Ο Παναθηναϊκός από την άλλη δεν βρέθηκε κι εκείνος σε καλή ημέρα επιθετικά. Όμως στην άμυνα έτρωγε σίδερα και γι΄αυτό έφτασε και στη νίκη.
Μερικά ακόμη πράγματα όμως για το ντέρμπι. Αρχικά ΛΑΤΡΕΨΑ την αντίδραση του Γιώργου Μπαρτζώκα στο άκουσμα την υβριστικών συνθημάτων για εκείνον και την συγχωρεμένη την μητέρα του. Είναι η αντίδραση που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι του αθλητισμού. Να απαντάς με χαμόγελο σε εκείνους που δεν σε εκτιμούν και δεν σε σέβονται. Δεν είναι σημάδι αδυναμίας του χαμόγελο και το thumbs up που έκανε ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Σημάδι δύναμης είναι. Δύναμης ψυχής. Και όσοι έχουν την χαρά και την τιμή να τον συναναστραφούν, ξέρουν πως πρόκειται για έναν σπουδαίο χαρακτήρα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ την απορία μου σχετικά με την κίνηση της ΕΡΤ να μην δείξει στο ημίχρονο ή έστω σε κάποια διακοπή τις δηλώσεις του Νίκου Λεπενιώτη. Σαν τρίτος, θα εκτιμούσα πολύ μια εξήγηση σχετικά με αυτό. Μπορεί να υπήρχε κάποιος λόγος, κάποιο τεχνικό πρόβλημα, κάποιες δεσμεύσεις στον τηλεοπτικό χρόνο. Δεν το γνωρίζω. Αλλά θα ήθελα κι εγώ μια επίσημη τοποθέτηση.
Στο δια ταύτα, ο Ολυμπιακός δεν «χάθηκε» με αυτή την ήττα. Παραμένει η ομάδα με το πλεονέκτημα έδρας, παραμένει ο πρωταθλητής Ευρώπης και συνεχίζει να έχει τον πρώτο λόγο και για το πρωτάθλημα Ελλάδας. Όχι όμως αν παίξει ξανά έτσι. Γιατί σε αυτό το σενάριο, καλύτερα να δώσει από τώρα το τρόπαιο στον Παναθηναϊκό.
Ο Ολυμπιακός οφείλει να ξυπνήσει, να ανασυγκροτηθεί και να κάνει στο Game 3 τη δουλειά που πρέπει. Μέχρι τότε, έχουμε λίγες μέρες μπροστά μας για να δούμε αν τα καταφέρει.
ΥΓ. Βάσει κανονισμών, το επόμενο παιχνίδι στο T-Center πρέπει να είναι χωρίς κόσμο. Αλλά επειδή σε αυτή τη χώρα τους κανονισμούς τους πηγαίνουμε περήπατο, όπως φάνηκε και με την απόφαση σχετικά με το Super Cup, τίποτε δεν θα μου κάνει εντύπωση…
