ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022,
Με αμοιβαίο σεβασμό και εκτίμηση, κι έχοντας δοθεί οι απαραίτητες εξηγήσεις, αποφασίσαμε με τη διοίκηση της ομάδας μου να κάνουμε διακοπή συμβολαίου.
Ο Μίστερ μου έχει ζητήσει να τον επισκεφθώ μαζί με τον άμεσο συνεργάτη μου στο σπίτι του πριν επιστρέψω Ελλάδα, για έναν καφέ χαλαρό πλέον, ανθρώπινο, αλλά και για να τιμήσει τη γνωριμία μας με τον δικό του τρόπο, όπως μας ανέφερε.
Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς από την πόλη του Κάρλσταντ για να πάμε στην κατοικία του Μίστερ, σε μια τοποθεσία περίπου 80 χλμ. έξω από την πόλη, σε ένα απίστευτης ομορφιάς φυσικού κάλλους παραμυθένιο τοπίο. Θέλαμε μαζί με τον Φελίπε (συνεργάτης) να απολαύσουμε τον Μίστερ όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα, γιατί δεν γνωρίζαμε αν αυτή θα ήταν η τελευταία φορά ή αν θα υπάρχουν κι άλλες στο μέλλον.
Φθάσαμε στην ώρα μας, ο Μίστερ μάς υποδέχθηκε με άψογο τρόπο και αφού περπατήσαμε για λίγο στον υπέροχο κήπο του, καθίσαμε στην βεράντα όπου και μας προσέφερε σπιτικό καφέ και την καλύτερη ποικιλία από φράουλες στη Σουηδία (ναι, έχουν και οι Σουηδοί φράουλες), καθώς ευδοκιμούν στην τοποθεσία εκείνη.
Από την μία ένιωθα τόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος γι’ αυτό που ζούσα με αυτόν που το ζούσα και ταυτόχρονα μέσα μου σαν να είχαν σκοτεινιάσει τα πάντα, γιατί σε λίγο όλο αυτό θα τελείωνε. Αφού αναλύσαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε, δακρύσαμε και λίγο για όλες εκείνες τις στιγμές που μοιραστήκαμε, έφθασε η δύσκολη στιγμή του αποχαιρετισμού.
Ζώντας στο εξωτερικό τα τελευταία 6 χρόνια, έχω πάντα μαζί μου κάποια πολύτιμα αντικείμενα συναισθηματικής αξίας. Κομμάτια ανεκτίμητης «αξίας», το κάθε ένα από αυτά για τον δικό του ιδιαίτερο λόγο. Ένα από αυτά λοιπόν τα πολύτιμα αντικείμενα είναι και το ΜΑΓΙΚΟ ΧΑΡΤΑΚΙ για εμένα της 4ης Μαρτίου του 1999. Διατηρημένο σε εξαιρετική κατάσταση, φυλαγμένο με ιδιαίτερη προσοχή όλα αυτά τα χρόνια.
Δίχως δεύτερη σκέψη, εκείνο το πρωινό η καρδιά μου και η ψυχή μου μαζί σαν μία φωνή, μου είπαν πως έπρεπε να το παραδώσω στον Άνθρωπο εκείνον που τους τελευταίους 10 μήνες φώτιζε την ποδοσφαιρική μου ζωή κι όχι μόνο, και που είμαι βέβαιος πως το έχει κάνει ξανά και ξανά και ξανά με πάρα-πάρα πολλούς ανθρώπους στη ζωή του.
Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Έβγαλα με προσοχή από έναν φάκελο το εισιτήριο του αγώνα και ζήτησα από τον Μίστερ να το δεχθεί ως ελάχιστη ένδειξη Σεβασμού, Εκτίμησης και Απέραντης Ευγνωμοσύνης.
Ο Μίστερ το δέχθηκε ευλαβικά, το πήρε στο χέρι του και μας οδήγησε σε έναν προσωπικό χώρο της οικίας του, ας τον πούμε κάτι σαν Αίθουσα Τροπαίων, στον οποίο βρίσκονται όλα τα δικά του πολύτιμα αντικείμενα: Φωτογραφίες, μετάλλια, λάβαρα, αναμνηστικά, Κύπελλα… πολλά Κύπελλα. Μα για στάσου, για δες εδώ, να το τελευταίο τρόπαιο των ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΕΥΡΩΠΗΣ 1998-99 .
Ο Μίστερ τοποθέτησε το εισιτήριο δίπλα στο τρόπαιο και μου είπε: «Κώστας εδώ θα μπει, μαζί με το τρόπαιο, δίπλα δίπλα…».
Είκοσι τρία χρόνια μετά αποκαλύφθηκε γιατί εκείνο το εισιτήριο ήταν τελικά το ΜΑΓΙΚΟ ΧΑΡΤΑΚΙ.
TACK SÅ MYCKET SVENNIS – VILA I FRID.
