Ο Γιώργος Πρίντεζης τα έζησε όλα στον Πειραιά. Υπήρξε ο φέρελπις έφηβος, ο δανεικός, ο ρολίστας, ο ταξιδιώτης της ελπίδας. Έγινε βασικός, έγινε αναντικατάστατος. Το καλύτερο το «4άρι» στην Ευρώπη. Έγινε πρωταθλητής Ευρώπης, νταμπλούχος, αρχηγός. Παρέμεινε για πάντα οπαδός. Κι ορκίστηκε να είναι εκεί σε κάθε μεγάλη στιγμή της ομάδας. Μια απόφαση που δεν τού επέβαλε κάποιο «πρέπει», μα η άδολη αγάπη.
Αν θες να τον «βρεις» κάπου δεν είναι το πλούσιο παλμαρέ του, ούτε η signature move του, το «πεταχτάρι» του. Ψάξε στα βουρκωμένα του μάτια στο πρωτάθλημα του 2016 ή στο καλοκαίρι του 2017. Όταν άνοιξε τη βαριά πόρτα της εισόδου της εταιρείας των αδερφών Αγγελόπουλων, έχοντας μόλις υπογράψει την ανανέωση της συνεργασίας του με τον σύλλογο του Πειραιά για ακόμα τρία χρόνια. Κοίταξε τις κάμερες χαμογελώντας και ψέλλισε με φωνή που έτρεμε από συγκινηση: «να τελειώσω την καριέρα μου στον Ολυμπιακό», κι ύστερα χάθηκε βιαστικά μέσα στο κτίριο.
Ψάξε στην συστολή του, τον Μάη του 2022 όταν το όνομά του ταξίδεψε ακόμα μια φορά από τη μια άκρη του γηπέδου στην άλλη, από 15.000 λαρύγγια ορκισμένα να του θυμίσουν, ξανά, ότι τα κατάφερε και ότι παραμένει ένας από αυτούς. Ή στην τελευταία φορά που βγήκε ως αθλητής από τη φυσούνα του ΣΕΦ. Όταν απευθυνόμενος στον κόσμο, τούς είπε: Από του χρόνου θα βλέπουμε τον Ολυμπιακό μαζί, όπως κάναμε πριν από 20 χρόνια. Αυτές είναι οι στιγμές που σε δένουν πραγματικά με τον κόσμο μιας ομάδας. Αυτές οι στιγμές γεννάνε θεματοφύλακες ερυθρόλευκων ονείρων. Που κάνουν άλλα παιδιά να ονειρεύονται να βρεθούν στη θέση σου.
