Ο Νίκος Αθανασίου φωτίζει μια πολύ δυσάρεστη και προβληματική πτυχή της αγωνιστικής εικόνας του Παναθηναϊκού επί των ημερών του Ράφα Μπενίτεθ.
Η χρονιά που θα ολοκληρωθεί στις 17 Μαϊου για τον Παναθηναϊκό είναι πέρα για πέρα αποτυχημένη. Με εξαίρεση την Ευρώπη. Στις εν Ελλάδι υποχρεώσεις, το Τριφύλλι δεν διεκδίκησε ούτε κατά φαντασία τον τίτλο, αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο Ελλάδος και… κατάφερε να μπει στα play offs, μόλις δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε της κανονικής διάρκειας, παλεύοντας για την τέταρτη θέση με τον Λεβαδειακό.
Με το πιο ακριβό ρόστερ, τις πιο δαπανηρές μεταγραφές το καλοκαίρι και τον Ιανουάριο, τον πιο ακριβοπληρωμένο προπονητή στην ιστορία της Super League, το να κατακτάς το πέμπτο ευρωπαϊκό εισιτήριο, να βρίσκεσαι στο -16 από τον πρώτο και να πρέπει το καλοκαίρι να περάσεις τρεις προκριματικούς γύρους για να παίξεις στο Conference League είναι για case study. Παράδειγμα προς αποφυγή.
Προφανώς, όπως έχουμε ξαναπεί, η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως την διοίκηση του κλαμπ, έπειτα τον προπονητή που ανέλαβε τέλη Οκτώβρη και δεν μπόρεσε να βελτιώσει το σύνολό του και στο τέλος τους ποδοσφαιριστές.
Υπάρχει κάτι χειρότερο από όλα τα παραπάνω, όσον αφορά το ποδοσφαιρικό κομμάτι; Κι, όμως, υπάρχει. Μία σοκαριστική επίδοση, μία επίδοση που παραπέμπει σε ομάδα που παλεύει για την παραμονή και όχι για τον πρωταθλητισμό. Στο ποδόσφαιρο τέσσερα-πέντε θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να διαμορφώσουν μία εσφαλμένη εικόνα. Καλή ή κακή.
Στο τέλος της ημέρας, όμως, εσφαλμένη. Και σημασία πάντα στο ποδόσφαιρο έχει η μεγάλη εικόνα, ένα σημαντικό διάστημα που θα μπορεί να παράξει ασφαλή συμπεράσματα και όχι συμπεράσματα που το μόνο που δημιουργούν είναι εντυπώσεις. Tριάντα επτά παιχνίδια είναι σίγουρα ένα ασφαλές δείγμα για να πιστοποιήσει στον Παναθηναϊκό πως στο παραγωγικό του κομμάτι βρίσκεται στον πάτο των επιδόσεων.
Το σύνολο του Ράφα Μπενίτεθ σε 37 αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις, βγάζοντας από την εξίσωση τα πέναλτι, δημιουργεί μόλις 1.07xG ανά παιχνίδι!
Είναι ένας συγκλονιστικά κακός αριθμός, ο οποίος επιβεβαιώνει αυτό που βλέπει και το μάτι του απλού παρατηρητή, πως οι «πράσινοι» στο παραγωγικό τους κομμάτι είναι πολύ κακοί, φτιάχουν ελάχιστες ποιοτικές τελικές και πως το σχέδιο «η μπάλα στον Τεττέη να κάνει τον ήρωα» μπορεί να λειτουργήσει σε κάποια παιχνίδια αλλά όχι σε βάθος χρόνου.
Για ομάδα πρωταθλητισμού το να δημιουργεί κάτι ελάχιστα παραπάνω από ένα προσδοκώμενο γκολ ανά ματς σε ροή παιχνιδιού, είναι η απάντηση στο γιατί δεν κατάφερε να κάνει κάτι παραπάνω την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, βελτιώνοντας μόνο τα κομμάτια του παιχνιδιού πίσω από την μπάλα κι αυτό με έναν τρόπο που δεν μπορεί να είναι ο τρόπος του Παναθηναϊκού. Με αναμονή στο μισό γήπεδο. Το τεράστιο πρόβλημα του Τριφυλλιού στη δημιουργία, όπου στα εννιά ντέρμπι βρίσκεται στο εξωπραγματικά άσχημο 0.67xG ανά παιχνίδι, γίνεται ακόμη πιο εύκολα αντιληπτό αν εξετάσουμε σε πόσα από αυτά τα 37 παιχνίδια, βρέθηκε από το 1xG και πάνω σε ροή παιχνιδιού.
Μόλις στα 15 από τα 37, ο Παναθηναϊκός του Ράφα κατάφερε να ξεπεράσει το 1xG, μένοντας πάρα πολύ χαμηλά στα 22 από αυτά, με την δημιουργία του παιχνιδιού να αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί ποδοσφαιρικά ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου.
Ανεξάρτητα από ονόματα, βιογραφικά, λάμψη των ασημικών του πρότερου ποδοσφαιρικού βίου και λογικές που παραπέμπουν σε ιθαγενείς και όχι σε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, αυτό που έχει την μεγαλύτερη και μοναδική σημασία και αξία είναι τα πεπραγμένα πάνω στο χορτάρι.
Και μία ομάδα που θέλει να είναι πρωταγωνίστρια, να διεκδικεί τίτλους και να προοδεύει δεν μπορεί να παρουσιάζει αυτή την εικόνα μέσα στον αγωνιστικό χώρο…
