Ο Αντώνης Καλκαβούρας συγκεντρώνει τις σκέψεις του μετά τα “takeways” του 4ου τελικού, αποδίδει τα εύσημα στον Άταμαν και τους παίκτες του για την κατάθεση ψυχής και πιστεύει ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν έχουν δείξει ότι θέλουν τον τίτλο περισσότερο από τους «πράσινους».
Φτάσαμε, λοιπόν, στην ώρα της κρίσης, αυτή του 5ου τελικού, που θα κρίνει τον εφετινό πρωταθλητή και καθορίσει εν πολλοίς το εκατέρωθεν αφήγημα της χρονιάς. Θα είναι θετικό το πρόσημο στον συνολικό απολογισμό της σεζόν για τον Ολυμπιακό, αν χάσει το πρωτάθλημα με πλεονέκτημα έδρας στο ΣΕΦ και τερματίσει χωρίς τίτλο στις εγχώριες διοργανώσεις;
Αντίστροφα, θα γιατρέψει τις πληγές του αποκλεισμού από το Final Four που έγινε στο “T-Center” (εκεί που σήκωσε την «κούπα» ο «αιώνιος αντίπαλος»), ένα ενδεχόμενο «νταμπλ» στο Φάληρο και θα αντιστρέψει την αρνητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα;
Γιατί αν ο Ολυμπιακός νικήσει και κατακτήσει τον 4ο τίτλο του στα 5 τελευταία χρόνια της Stoiximan GBL, το αφήγημα – βάσει αποτελέσματος – θα είναι απλό και σαφές: μαγική χρονιά για τους Πειραιώτες και η πιο αποτυχημένη στην σύγχρονη ιστορία του για το «τριφύλλι», λαμβάνοντας υπ’ όψιν κάποιες πολύ σημαντικές παραμέτρους (το υψηλότερο budget όλων των εποχών και το πιο ποιοτικό ρόστερ και φυσικά την ανάληψη της συνδιοργάνωσης του Final Four στην Αθήνα, χωρίς να εξασφαλίσει την παρουσία του).
Θα μου πείτε ένα ματς μπορεί να κρίνει με τόσο μεγάλη «απόσταση» (ανάλογα με το τελικό αποτέλεσμα) το συνολικό «ταμείο» κάθε ομάδας; Και ναι, γιατι η τελευταία γεύση της σεζόν μένει περισσότερο στα χείλη και η «γλύκα» ή η «πίκρα» αντίστοιχα ακολουθεί την εκάστοτε ομάδα σε όλη την διάρκεια του καλοκαιριού.
Αλλά και όχι, ανάλογα με το πως θέλει να επικοινωνήσει τα πεπραγμένα της σεζόν ο κάθε οργανισμός και αντίστοιχα πως θα εισπράξει το εκάστοτε αφήγημα ο φίλαθλος κόσμος του.
Δύο πράγματα είναι σίγουρα. Πρώτον, ότι στο Game 4 των τελικών, ο Ολυμπιακός έχασε μία μοναδική ιστορική ευκαιρία (με βάση τις απουσίες των «πρασίνων» και το ψυχολογικό του πλεονέκτημα πριν το τζάμπολ) να κατακτήσει τα δύο σημαντικότερα τρόπαια μίας σεζόν στο ΟΑΚΑ και να «βυθίσει» τον Παναθηναϊκό σε καθεστώς πρωτοφανούς εσωστρέφειας με φόντο την επόμενη μέρα.
Και δεύτερον, ότι ο «επτάστερος» ανέβηκε πολύ στα μάτια των οπαδών του αλλά και της ουδέτερης κοινής γνώμης, με την αντίδραση που έχει βγάλει στους τελικούς και την επιθυμία και την σκληράδα που έχει καταθέσει μέσα στις τέσσερις γραμμες, ώστε να ανατρέψει τα εις βάρος του δεδομένα στην σειρά (μειονέκτημα έδρας και πολλά και σημαντικά προβλήματα τραυματισμών).
Παναθηναϊκός: Με την σκληράδα των τελικών, δεν θα έμενε εκτός Final Four!
Ας μπούμε, όμως και στα αγωνιστικά, αρχίζοντας με τους νικητές. Η συσπείρωση που προκαλούν τα προβλήματα τραυματισμών σε μία ομάδα, είναι γνωστή τοις πάσι ως παράγων που μπορεί να προκαλέσει εντυπωσιακή μεταμόρφωση στην εικόνα μίας πληγωμένης ομάδας.
Αυτή λειτούργησε στο 101% στους «πράσινους», από την στιγμή που έγινε γνωστό ότι θα έπαζαν χωρίς τον αρχηγό και ηγέτη τους, Κώστα Σλούκα, τον πρώτο σκόρερ τους στους τελικούς, Τσέντι Όσμαν και φυσικά την πολύτιμη ρεζέρβα που ακούει στο όνομα του Νίκου Ρογκαβόπουλου.
Πέρα το ενωτικό κλίμα και την έξτρα συνοχή, όμως, ο κίνδυνος της «στέψης» του Ολυμπιακού μέσα στο “Glass Floor” (ανεξάρτητα με το αν η απονομή θα γινόταν άλλη μέσα στο ΣΕΦ), ήταν ξεκάθαρο ότι «προκάλεσε» μία έξτρα αίσθηση του κατεπείγοντος.
Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η είσοδος στο παρκέ με τη νοοτροπία «πάμε να δαγκώσουμε σίδερα», η οποία οδήγησε στην επικράτηση στην μάχη των ριμπάουντ (49-38) και στην εξασφάλισε σχεδόν διπλάσιων επιθέσεων (15-8) απέναντι σε έναν αντίπαλο με πολύ μεγαλύτερο μέγεθος μέσα στην ρακέτα; Κι όλα αυτά ενώ τα αντίστοιχα νούμερα στα τρία πρώτα παιχνίδια ήταν εις βάρος των γηπεδούχων και μάλιστα με μεγάλη διαφορά (78-116 στο σύνολο και 21-32 στα επιθετικά ριμπάουντ)!
Στο μπάσκετ είναι άγραφος νόμος ότι η ομάδα που κυριαρχεί στα ριμπάουντ, θέλει και προσπαθεί περισσότερο για τη νίκη, με αποτέλεσμα συνήθως να επιβραβεύεται (93-86). Και κακά τα ψέματα, με τους πρωταθλητές Ευρώπης να προσπερνούν στο τελείωμα της 3ης περίοδου και να ελέγχουν καλύτερα το ματς στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Παναθηναϊκός μόνο με υπέρβαση των πάντων αλλά και με καλό κοουτσάρισμα από τον Άταμάν, μπορούσε να αποτρέψει το μοιραίο.
Και το πιο εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι τα κατάφερε, παίζοντας στα 16,5 τελευταία λεπτά με τον εκπληκτικό (επιθετικά) Κέντρικ Ναν, καθηλωμένο στον πάγκο με πέντε φάουλ. Σκεφτείτε ότι όταν ο 30χρονος Αμερικανός guard αποβλήθηκε (όσο χαρισματικός σκόρερ είναι, άλλο τόσο εξαιρετικά ευάλωτος είναι στο κομμάτι συγκέντρωσης και της διαχείρισης των συναισθημάτων του), είχε σκοράρει τους 23 από τους 61 πόντους της ομάδας του.
Κοινώς ο Άταμαν πήρε το ματς και την «παράταση ζωής» στην μάχη του τίτλου, χάνοντας και τον παίκτη που είχε σκοράρει το 37,7% των πόντων της ομάδας του μέχρι εκείνο το σημείο… Και αργότερα φυσικά, έχασε για περίπου 7,5 λεπτά τον Λεσόρ με ενοχλήσεις στο χέρι!
Με αυτά και με εκείνα, όμως, ο Τούρκος τεχνικός βρήκε τα σχήματα (ειδικά αυτό με τους δύο κοντούς και φυσικά το overuse του Χέιζ-Ντέιβις) που τον βοήθησαν να χτυπήσει την ελλειματική επικοινωνία των «ερυθρόλευκων» στην άμυνα και να εμποδίσει την μεταφορά της μπάλας μέσα στην ρακέτα του, με αποτέλεσμα να είναι ο μεγάλος νικητής.
Τι να πει κανεί για παιδιά όπως, ο Τολιόπουλος, ο Μήτογλου και ο Καλαϊτζάκης (κι αυτός χτύπησε στο αστράγαλο), που έδωσαν πολύ ποιοτικά λεπτά σε μία σεζόν που η άδικη αντιμετώπισή τους από τον coach, θα μπορούσε να τους είχε καταβάλει ψυχολογικά και να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους…
Ιδιαίτερη μνεία, όμως, αξίζει και ο Σορτς που παρ’ ότι έχει συμβόλαιο, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου δεν θα βρίσκεται στον Παναθηναϊκό την επόμενη σεζόν. Όχι γιατί δεν είναι καλός παίκτης και αυτό το έχει αποδείξει τις λίγες φορές που η ανάγκη οδήγησε τον Άταμαν να τον εμπιστευθεί… Απλά ήταν λάθος παίκτης για λάθος ομάδα.
Κλείνοντας και με φόντο το Game 5, στο οποίο ο Κυπελλούχος Ελλάδας θα πάει με το ιδανικό momentum, το ζητούμενο είναι αν ο Όσμαν ξεπεράσει τις ενοχλήσεις στην μέση, τι θα γίνει με τον Χουάντσο (γιατί απόντος του Σλούκα, ο Σορτς δεν μπορεί να μείνει εκτός). Παρά την αστοχία του σε τουλάχιστον τρία-τέσσερα «πέναλτι» (0/6 τρίποντα), ο Ισπανός είχε καταλυτική επίδραση στην κερδισμένη μάχη των ριμπάουντ αλλά και στο περίσσειο physicality που εξέπεμψε η ομάδα του.
Ολυμπιακός: Στο 2-1, το πρωτάθλημα πας και το παίρνεις! Δεν παίζεις απλά, μήπως και το πάρεις!
Οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν βρέθηκαν σε καλό βράδυ για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς δεν μπήκαν στο ματς με το “sense of urgency” που επιβάλει ένα ματς το οποίο μπορεί να τελειώσει την σεζόν, με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο.
Τα μεγάλα ματς δεν κερδίζονται χωρίς να γυαλίζει το μάτι και χωρίς οι παίκτες να τα αντιμετωπίζουν σαν να μην υπάρχει «επόμενη μέρα»! Όπως έκαναν οι αντίπαλοί τους, που αν έχαναν θα πήγαιναν σπίτι τους και θα κουβαλούσαν μαζί τους την «ρετσινιά» της πιο παταγώδους αποτυχίας στην σύγχρονη ιστορία του συλλόγου.
Επίσης τα μεγάλα ματς τα κερδίζεις με συγκεκριμένο πλάνο και με κατάθεση… «αυγών»! Δεν παίζεις απλά, προσδοκώντας να τα κερδίσεις. Θέλετε λόγω κούρασης και ψυχικής εξάντλησης, θέλετε λόγω του περιορισμού των έξι ξένων, Ολυμπιακός των τελικών, από είναι η επιτομή της μεταμόρφωσης από το καλό και προς το κακό και τούμπαλιν! Από παιχνίδι σε παιχνίδι και ενίοτε από ημίχρονο σε ημίχρονο.
Στην 4η εφετινή τους επίσκεψη στο “Telecom Center Athens”, οι Πειραιώτες μπήκαν στο γήπεδο χωρίς το αναγκαίο mindset και δεν βοήθηκαν ούτε από τις περισσότερες (in game) επιλογές του coach Μπαρτζώκα.
Για μία ομάδα του επιπέδου τους, δεν νοείται η τόσο μεγάλη επιμονή (σε έναν βαθμό) στο τρίποντο (9 προσπάθειες για δίποντο και 18 για τρίποντο στο 1ο μέρος) ή η «χτυπητή» αδυναμία να διαιχειριστεί την προφανή προσπάθεια των γηπεδούχων να μην περάσει η μπάλα κοντά στο καλάθι!
Σημαντικό ρόλο σε αυτό, βέβαια, έπαιξε το πολύ άσχημο βράδυ που είχε ο Ταϊρίκ Τζόουνς, ο οποίος ήταν απρόσεκτος στις επαφές και πλήγωσε βαθύτατα την ομάδα του υποπίπτοντας σε 5 φάουλ, έχοντας παίξει συνολικά 6 λεπτά!
Αν ο 29χρονος Αμερικανός ψηλός είχε μείνει στο παρκέ 15-20 λεπτά, τότε ο Ολυμπιακός θα είχε παρουσιάσει μεγαλύτερη αντίσταση στην προσπάθεια του Παναθηναϊκού να τον βγάλει από το «ζωγραφιστό» (ο Μιλουτίνοφ από ένα σημείο και μετά «έσκασε» και δεν είχε τα πόδια για αντέξει στην πίεση και έβγαινε έξω για να πάρει ανάσες και να γίνει πιο εύκολο σκαλοπάτι) και θα είχε περισσότερους πόντους μέσα στο «βαμμένο» αλλά και περισσότερα μακρινά σουτ υπό καλύτερες προϋποθέσεις.
Σε αυτό το κομμάτι δεν βοήθησαν ούτε ο Βεζένκοβ με τον Πίτερς, που πίσω ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και μπροστά αρκέστηκαν κατά βάση στην περιφερειακή απειλή. Ειδικά το σχήμα στο οποίο συνυπήρξαν ήταν καταστροφικό για την τελική έκβαση της αναμέτρησης.
Παρ’ όλα αυτά, όμως και παρά την μέτρια εικόνα του, ο Ολυμπιακός βρέθηκε πολύ πιο κοντά στο 3-1 και την «στέψη», απ’ ότι ο Παναθηναϊκός στο 2-2 και αυτό έχει να κάνει με το 40λεπτο.
Ωστόσο, δεν είχε το καθαρό μυαλό και την καθοδήγηση να πάρει τις σωστές αποφάσεις, ώστε να δώσει στον αντίπαλό του την χαριστική βολή. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το 61-66 του 35ου λεπτού, οι φιλοξενούμενοι επεχέιρησαν 7 προσπάθειες για τρίποντο (οι περισσότερες εξ’ αυτών αρκετά βεβιασμένες) και μόλις δύο για δίποντο και δεν έπαιξαν έξυπνα για να εκμαιεύσουν περισσότερες βολές (οι 0/2 του Φουρνιέ ήταν στην 1η παράταση).
Στο σύγχρονο μπάσκετ, πολύ σπάνια ένα μεγάλο ματς αποφασίζεται αποκλειστικά από το τρίποντο. Το μακρινό σουτ είναι πλέον πολύ βοηθητικό στο να ανοίξουν οι άμυνες, αλλά όχι το παν για να ζεις και να πεθαίνεις με αυτό. Καθώς επίσης και το one man show.
O Φουρνιέ είναι απίστευτος παίκτης και σπάνιος ηγέτης, αλλά η έως τώρα επίδρασή του ήταν πολύ πιο καταλυτική όταν εκβίαζε λιγότερο τις προσπάθειες και η σπουδαία απόδοσή του προέκυπτε περισσότερο μέσα από την ομαδική προσπάθεια.
Το Game 5 αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον ώστε να αποδειχθεί ποια ομάδα το θέλει περισσότερο και το κάνει πράξη μέσα στο γήπεδο.
Υγ.1: Όσοι ζήσαμε τον αείμνηστο Παύλο Γιαννακόπουλο στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, είμαστε πολύ τυχεροί που γνωρίσαμε έναν μεγιστάνα της διπλανής πόρτας και ένα κόσμημα ανθρωπιάς και απλότητας που είχε την καθολική αποδοχή και αναγνώριση.
Υγ.2.: Όσο και να ψάξω δεν βρίσκω λόγια για να αποτυπώσω αυτό που έκαναν οι Νικς στον 4ο τελικό του ΝΒΑ! Οι τύποι είναι οι απόλυτοι «ψ@λ@δες» και μόνο τυχαίο δεν ήταν το 13/13 που έτρεξαν στα playoffs. Μετά από και αυτή την ανατροπή από το -29, δεν βλέπω πως δεν θα πάρουν τον τίτλο σε 5 ή σε 6 παιχνίδια!
