Μπορεί η Αμερική να κατακτήσει το Μουντιάλ; Ο Ποτσετίνο και ο Τραμπ μπροστά σε ένα όνειρο γεμάτο αντιφάσεις, ιστορία και αμφιβολίες.
Ο Ντόναλντ Τραμπ τον κοίταξε, του έσφιξε το χέρι και τον ρώτησε: «Κόουτς, πιστεύετε ότι μπορούμε να κερδίσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο;». Ο ομοσπονδιακός τεχνικός των Ηνωμένων Πολιτειών στάθηκε προσοχή: «Φυσικά και μπορούμε, κύριε Πρόεδρε!». Ερωτηθείς κατά τη διάρκεια της κλήρωσης του Μουντιάλ, ο Μαουρίσιο Ποτσετίνο έκανε το καθήκον του. Ως προπονητής της διοργανώτριας χώρας, όφειλε να συνταχθεί με το κλίμα εθνικής αισιοδοξίας. Ωστόσο, γνωρίζει καλά ότι οι πιθανότητες να σηκώσει η ομάδα το τρόπαιο παραμένουν περιορισμένες.
Και αυτό δεν οφείλεται στην έλλειψη παράδοσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμμετάσχει σε έντεκα Παγκόσμια Κύπελλα, όμως στο ποδόσφαιρο η επαγγελματική ανταγωνιστική κουλτούρα των ανδρών παραμένει αδύναμη από τα θεμέλιά της. To MLS ως κλειστό πρωτάθλημα, χωρίς τον κίνδυνο του υποβιβασμού που τροφοδοτεί αλλού το ένστικτο της επιβίωσης. Η επιχειρηματική ασφάλεια είναι δεδομένη και ο εφησυχασμός συχνά βρίσκει πρόσφορο έδαφος.
Ο Ποτσετίνο επιχείρησε να ταράξει τα νερά. Έδωσε ευκαιρίες σε νεότερους και λιγότερο δοκιμασμένους παίκτες, αμφισβητώντας μια ιεραρχία που έμοιαζε παγιωμένη. Ο Κρίστιαν Πούλισικ, ο αποκαλούμενος «Captain America», βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας. Παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, ο σταρ της Μίλαν συμβολίζει, σύμφωνα με τους επικριτές του, ένα διαχρονικό πρόβλημα του αμερικανικού ποδοσφαίρου: την αδυναμία να μετατρέψει το πλούσιο αθλητικό δυναμικό σε αδιάκοπη αγωνιστική απαίτηση. Το ίδιο ισχύει και για παίκτες όπως ο Γουεά ή ο Ρόμπινσον.
Κι όμως, η ιστορία του αμερικανικού ποδοσφαίρου δεν είναι τόσο φτωχή όσο συχνά παρουσιάζεται. Στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας, το 1930 στην Ουρουγουάη, οι Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά, επίδοση που παραμένει μέχρι σήμερα η κορυφαία τους στη διοργάνωση. Αρχηγός εκείνης της ομάδας ήταν ο Φλόρι, γιος Ιταλών μεταναστών από το Νιου Τζέρσεϊ, ο οποίος μεγάλωσε παίζοντας ποδόσφαιρο σε χωμάτινα γήπεδα ανάμεσα σε εργοστάσια και εργατικές συνοικίες.
Η ομάδα εκείνη αποτελούνταν από εργάτες κλωστοϋφαντουργίας, μετανάστες πρώτης γενιάς, πολιτογραφημένους Αμερικανούς και παιδιά οικογενειών που είχαν φτάσει από την Ευρώπη αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Υπό την καθοδήγηση ενός Σκωτσέζου προπονητή, διέσχισαν τον Ατλαντικό με πλοίο και κατάφεραν να γράψουν την πιο λαμπρή σελίδα στην ιστορία του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Εκείνη η ομάδα ενσάρκωνε μια ιδέα της Αμερικής που αντλούσε δύναμη από τη διαφορετικότητα και τη συνύπαρξη.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το Παγκόσμιο Κύπελλο επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον. Η χώρα εξακολουθεί να συζητά έντονα για την ταυτότητά της, τη μετανάστευση και τα όρια της εθνικής της αφήγησης. Το ποδόσφαιρο, περισσότερο από κάθε άλλο άθλημα, αντανακλά αυτή την πραγματικότητα. Οι εξέδρες των αμερικανικών γηπέδων γεμίζουν από κοινότητες με ρίζες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, επιβεβαιώνοντας ότι η δύναμη του αθλήματος στις ΗΠΑ γεννήθηκε ακριβώς από αυτή την πολυμορφία.
Oι δοκιμασίες του Ποτσετίνο
Για να αφυπνίσει τους παίκτες του, ο Ποτσετίνο επέλεξε σκληρές δοκιμασίες πριν από το τουρνουά. Τα φιλικά απέναντι στην Πορτογαλία και το Βέλγιο λειτούργησαν σαν συνεδρίες ηλεκτροσόκ. Το Βέλγιο επικράτησε με 5-2 και η Πορτογαλία με 2-0 χωρίς να χρειαστεί να εντυπωσιάσει. Ο Αργεντινός τεχνικός πέτυχε αυτό που επιδίωκε: να υπενθυμίσει στους ποδοσφαιριστές του πόσο μεγάλη είναι ακόμη η απόσταση από την παγκόσμια ελίτ.
Το μήνυμα ήταν σαφές. Μόνο αν ακολουθήσουν το παράδειγμα παικτών όπως ο Κρις Ρίτσαρντς, ο Τάιλερ Άνταμς και ο Γουέστον ΜακΚένι, που συνδυάζουν ταλέντο και αφοσίωση, μπορούν να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο από μια αξιοπρεπή παρουσία. Ο φόβος της αποτυχίας, η αδρεναλίνη και η αίσθηση ευθύνης απέναντι σε μια χώρα που φιλοξενεί το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη ίσως αποτελέσουν το καύσιμο που χρειάζονται.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη πρόκληση του Ποτσετίνο να μην είναι μόνο η δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας. Είναι να ξαναβρεί το πνεύμα εκείνης της παρέας του 1930, όταν εργάτες, μετανάστες και παιδιά της αμερικανικής περιφέρειας μετέτρεψαν ένα άθλημα των χωμάτινων γηπέδων σε εθνικό όνειρο. Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να κατακτήσουν το Μουντιάλ. Είναι αν μπορούν να ξαναβρούν την Αμερική που κάποτε τόλμησε να το ονειρευτεί.
Δώσε ενέργεια στο παιχνίδι σου με Powerade & διεκδίκησε εισιτήρια αγώνων & άλλα ποδοσφαιρικά δώρα!
