Ο περσινός Άρης του Καστρίτη όχι μόνο κατάφερε να προκριθεί στην επόμενη φάση του EuroCup, κερδίζοντας μέσα-έξω τις Μπουντούτσνοστ, Τουρκ Τελεκόμ και Σλασκ Βρότσλαβ, καθώς και την Ουλμ μακριά από το Παλέ και τις Τρέντο – Λιετκαμπέλις σ’ αυτό, αλλά συνδύασε και τους εγχώριους στόχους του. Στο Final 8 της Κρήτης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ στα προημιτελικά με μια μεγάλη ανατροπή κι ήταν ανταγωνιστικός στο μέτρο του δυνατού στον ημιτελικό με τον… υποψιασμένο Παναθηναϊκό. Λίγες μέρες νωρίτερα, οι Κιτρινόμαυροι είχαν σοκάρει στο ΟΑΚΑ την ομάδα του Έργκιν Άταμαν κι επικρατώντας με 70-73 πανηγύρισαν την πρώτη τους νίκη επί των “πρασίνων” στην Αθήνα μετά από 27 χρόνια! Εκείνο το κρύο βράδυ της 5ης Φεβρουαρίου του 2024, κατά την επιστροφή της αποστολής στο «Μακεδονία», είχε μαζευτεί κόσμος για την υποδοχή των νικητών. Το σύνθημα «και ήρθε πάλι, εκείνη η ώρα, να ξαναγίνεις Αυτοκράτορας στη χώρα», ηχούσε στον ανοιχτό χώρο του αεροδρομίου, με τον Γιάννη Καστρίτη να γνωρίζει μοναδική αποθέωση από τον κόσμο, παρέα με τον Βασίλη Τολιόπουλο που με τέσσερα τρίποντα είχε υποτάξει τον Παναθηναϊκό.
Για την ιστορία, θα ήταν πολύ δύσκολο να ηχήσει το συγκεκριμένο σύνθημα τα προηγούμενα χρόνια, αφού η ομάδα δεν βρισκόταν σε κατάσταση για να ειπωθεί κάτι τέτοιο – έστω και πάνω στον ενθουσιασμό της στιγμής. Είχε να ακουστεί από τα χρόνια του Νίκου Λάσκαρη, και για την ακρίβεια τη σεζόν 2015-16, όταν η θαυμάσια ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη είχε μια εξίσου καλή πορεία στο EuroCup. Ανεξάρτητα με την εξέλιξη των πραγμάτων όσον αφορά την τότε διοίκηση του Άρη, υπήρχε κάτι που αργότερα χάθηκε: όραμα. Αυτό το όραμα επανέφερε στον Άρη ο Γιάννης Καστρίτης, με την δουλειά του, τους παίκτες, τους συνεργάτες, την διοίκηση και τον κόσμο στο πλευρό του. Απήλαυσε στήριξη κι εμπιστοσύνη όσο λίγοι στον οργανισμό, δίνοντας πίσω όλα όσα μπορούσε με τα μέσα που διέθετε.
Άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι, ο Γιάννης Καστρίτης κατάφερε να επιβιώσει 3,5 διαδοχικά χρόνια σε έναν από τους πιο απαιτητικούς πάγκους της χώρας. Δεν έπαψε να στηρίζει τους αθλητές του ακόμη και μετά από δύσκολες βραδιές όπου οι εξωτερικοί παρατηρητές θα σήκωναν με ευκολία το δάχτυλο για να κάνουν κριτική στην ομάδα. Ο ίδιος, με ρόλο προστατευτικό για τα μέλη, σαν πατέρας με τους γιους του, προσπαθούσε να χαμηλώνει τις εντάσεις και να κρατά την ομάδα προσηλωμένη. Το έκανε και μετά από νίκες, επιδιώκοντας να μην αφήσει τα θετικά συναισθήματα να υπερχειλίσουν και να θέσουν σε κίνδυνο την ισορροπία των παικτών. Η διαιτησία, παρά τις φωνές του οργανισμού κατά τις φορές που αδικήθηκε, σπάνια ακουγόταν ως δικαιολογία στη δημόσια σφαίρα διά στόματος του προπονητή. Ο Γιάννης Καστρίτης διαχειριζόταν πάντα με υποδειγματικό τρόπο όλα τα κουτάκια των ζητουμένων – και πολλές φορές έκανε και παραπάνω απ’ αυτά. Φυσικά, έκανε και λάθη. Ποιος δεν κάνει;
Όσο για το τι δεν πήγε καλά φέτος; Σίγουρα η ατυχία είναι παράγοντας. Όσο κλισέ και χιλιοειπωμένο κι αν είναι, ο συνδυασμός των συχνών τραυματισμών με κάποια ματς που χάθηκαν στο όριο (Μαρούσι, Τουρκ, Βαλένθια, Τσεντεβίτα) πραγματικά ήταν ικανά να φθείρουν τόσο τη ψυχολογία το συνόλου, όσο και να παρατείνουν τον χρόνο αποκατάστασης από τη φθορά. Με την έννοια πως ο Άρης δεν προλάβαινε να πάρει ανάσα μετά από ένα κακό αποτέλεσμα και, προτού προλάβει να συνέλθει, κατευθείαν… έχανε και το επόμενο παιχνίδι. Το ότι υπήρξαν μεταγραφικές αστοχίες και επιλογές παικτών που δεν βγήκαν, είναι πασιφανές. Ιδίως σε ομάδες αυτού του οικονομικού βεληνεκούς, είναι μέσα στο πρόγραμμα πως κάποια στιγμή, θα υπάρξει χαμηλό ποσοστό επιτυχίας στον… τζόγο του recruiting.
Τι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί; Μάλλον δύο πράγματα, το ένα εξωγενές και το άλλο ενδογενές. Πρώτον, οι συγκρίσεις με τον περσινό υπερβατικό Άρη. Ο περσινός Άρης έθεσε τον πήχη ψηλότερα από τις ρεαλιστικές του δυνατότητες. Η σεζόν 2023-24 ήταν μια σεζόν εξαίρεση – κι όχι κανόνας ως προς το πως θα πηγαίνουν τα πράγματα από ‘δω και πέρα. Δεύτερον, η δήλωση που ερμήνευσαν πολλοί ως δέσμευση του Γιάννη Καστρίτη, για έναν έτοιμο και πραγματικό Άρη τον Δεκέμβριο. Δυστυχώς όπως φάνηκε, η συχνότητα των αναποδιών αλλά και των ανακατατάξεων στο έμψυχο δυναμικό ήταν τέτοια που εκ των πραγμάτων ο Άρης δεν θα μπορούσε να είναι «κανονικός» τον Δεκέμβριο.
«Οι δύσκολες στιγμές που περάσαμε ήταν συντριπτικά πολύ περισσότερες από τις εύκολες και ήταν αυτές που μας έκαναν να δεθούμε και να έρθουμε κοντά», δήλωσε ο Γιάννης Καστρίτης κατά την αποχώρηση του και μάλλον δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή για να συνοψίσει αυτά τα 3,5 χρόνια της δεύτερης θητείας του στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη. Ο Γιάννης Καστρίτης δεν θα κάθεται πια στην καρέκλα του στο Παλέ, αλλά αυτό που δεν θα φύγει σύντομα από το γήπεδο είναι η αύρα του οράματος που μοιραία ξαναγεννήθηκε, μεγαλώνοντας παράλληλα και τις απαιτήσεις από τον εκάστοτε διάδοχο.
Η ουσία είναι πως το πρόσημο της παρουσίας του 42χρονου προπονητή στον Άρη ήταν και παραμένει θετικό, ακόμη κι αν οι τελευταίοι μήνες δεν κύλησαν όσο καλά θα ήθελαν όλοι στην ομάδα. Στα 3,5 χρόνια καθημερινής προσπάθειας και θέλησης, παραδίδει κάτι καλύτερο σε σχέση με αυτό που παρέλαβε αγωνιστικά όταν το ανέλαβε, ασχέτως αν η βαθμολογική θέση της ομάδας στην Basket League είναι δεινή αυτή τη στιγμή. Ο Άρης μαζί του μπόρεσε να κοιτάξει ψηλότερα απ’ ότι λίγα χρόνια πιο πριν.
