Ένας… προπονητής μέσα στο γήπεδο
Όταν το καλοκαίρι του 2021 ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τον επέλεξε για να γίνει η βάση της μεσαίας γραμμής του, πολλοί χλεύασαν την επιλογή του, επειδή επρόκειτο για έναν παίκτη που ήταν 32 ετών και αγωνιζόταν στην Λεγκανές της δεύτερης κατηγορίας της Ισπανίας.
Την τελευταία σεζόν πριν φύγει από κει η ομάδα της Μαδρίτης είχε κάνει προσπάθεια να επιστρέψει στην La Liga, δεν τα κατάφερε κι εκείνος έκανε χρήση ενός όρου που είχε στο συμβόλαιο, που του επέτρεπε να μείνει ελεύθερος, αφού δεν επετεύχθη ο στόχος του προβιβασμού κι έτσι άνοιξε ο δρόμος για το «τριφύλλι»,
Ο Σέρβος τεχνικός του Παναθηναϊκού είχε δει στο πρόσωπό του τον παίκτη που θα μπορούσε να αποτυπώσει απόλυτα την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία μέσα στο γήπεδο και δεν έπεσε έξω.
Ο Ισπανός αμυντικός μέσος των 261 συμμετοχών στην La Liga είχε εξαιρετική παρουσία και μετατράπηκε στον πιο κομβικό ποδοσφαιριστή για την ομάδα στην εποχή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ειδικά τα δύο πρώτα χρόνια δεν υπήρχε παιχνίδι που να ήταν διαθέσιμος και να μην βρισκόταν στο χορτάρι. Η ομάδα ξεκινούσε από κείνον.
Thank you, @RUBENPEREZ_4 , for your effort and dedication. Best of luck moving forward. ☘️#PAOFC #Panathinaikos pic.twitter.com/TcyuLDUcvx
— Panathinaikos F.C. (@paofc_) May 19, 2025
Ο Ρούμπεν Πέρεθ ήταν εκείνος που ξεκινούσε το build up της ομάδας παίρνοντας την μπάλα είτε από τους κεντρικούς αμυντικούς είτε από τον τερματοφύλακα κατευθείαν, όταν γινόταν εκείνος τρίτος στόπερ σε φάση ανάπτυξης.
Ύστερα προσπαθούσε να ανεβάσει ορθολογικά την μπάλα στην επίθεση είτε με κοντινές πάσες είτε με κάποια μακρινή διαγώνια μπαλιά, που ήταν το σήμα κατατεθέν του.
Ερχόταν σε πολλές επαφές με την μπάλα κι έκανε πάρα πολλές πάσες κοντινες μεταβιβάσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα ελέγχοντας έτσι τον ρυθμό της κυκλοφορίας των «πρασίνων».
Μπορεί από την φύση του ως παίκτης να μην ήταν γρήγορος, όμως η οξυδέρκειά του τον βοηθούσε να προλαμβάνει αρκετές δύσκολες καταστάσεις είτε κάνοντας φάουλ (μία πρακτική που έλειψε φέτος αρκετά και πλήγωσε τον Παναθηναϊκό) είτε έχοντας πολύ σωστές τοποθετήσεις και εκμεταλλευόμενος τον καλό, για το ύψος του, διασκελισμό του.
Συνήθιζε να δίνει συνεχώς κατευθύνσεις στους συμπαίκτες του για το που πρέπει να κινούνται και το τι πρέπει να κάνουν, γεγονός στο οποίο βοηθούσε πάρα πολύ η σύμπνοια απόψεων που υπήρχε με τον προπονητή του.
Ταυτόχρονα η οξυδέρκειά του δεν αφορούσε μονάχα τακτικά θέματα. Ήξερε πότε να πάει να διαμαρτυρηθεί στον διαιτητή, πότε να σηκώσει… σκόνη για μία φάση. Κι αν κάποιος σκεφτεί τι είναι αυτά που μας γράφεις, ας θυμηθεί το σκηνικό με το πέναλτι του Γκεντουζί για χέρι στην κεφαλιά του Γεντβάι, όπου εκείνος είναι ο πρώτος που σπεύδει στον διαιτητή και διαμαρτύρεται.
Προφανώς κι εκείνος δεν πήγε στο VAR εξαιτίας αυτού, όμως ακόμα και το να ξέρεις πότε να μιλάς στον διαιτητή και να διεκδικείς κάτι από κείνον, είναι μία σημαντική ικανότητα, ειδικά για έναν παίκτη που ήταν εκ των αρχηγών της ομάδας.
















