Ο Γκαέλ Μονφίς έδωσε στη Νέα Υόρκη το τελευταίο Grand Slam ματς της καριέρας του και το US Open επέλεξε να τον αποχαιρετήσει με έναν τρόπο αντάξιο της ξεχωριστής σχέσης που έχτισε με το κοινό του Flushing Meadows.
Όχι με αριθμούς, τίτλους ή στατιστικά, αλλά με ένα γράμμα.
Ένα γράμμα για τον παίκτη που για περισσότερες από δύο δεκαετίες έκανε το κοινό να σηκώνεται από τις θέσεις του, να χαμογελά, να φωνάζει και να περιμένει κάθε φορά το απρόβλεπτο.
Από το πρώτο του πέρασμα από τη Νέα Υόρκη ως junior μέχρι την τελευταία του βραδιά στο Arthur Ashe Stadium, ο Μονφίς άφησε πίσω του κάτι που δεν μετριέται μόνο σε νίκες.
Το US Open το αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο:
«Αγαπητέ Γκαέλ,
Ήρθες εδώ το 2004 ως ένας νεαρός άνδρας με την ιστορία να βρίσκεται μπροστά σου.
Έχοντας κατακτήσει εκείνη τη χρονιά το Australian Open, το Roland Garros και το Wimbledon στα juniors, είχες την ευκαιρία να ολοκληρώσεις ένα calendar-year Grand Slam στην κατηγορία των αγοριών.
Η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε τελικά, όμως οι πραγματικοί φίλοι του τένις είχαν ήδη αρχίσει να σε παρακολουθούν και ανυπομονούσαν να δουν πώς θα εξελισσόταν η επαγγελματική σου διαδρομή.
Αυτή η διαδρομή θα ξεκινούσε εδώ, το 2005, όταν εσύ και ένας νεαρός ανερχόμενος Σέρβος, ο Νόβακ Τζόκοβιτς, συγκεντρώσατε τόσο πολύ κόσμο ώστε το Court 10 στο Flushing Meadows αποδείχθηκε μικρό για να τον χωρέσει.
Ένας επικός αγώνας πέντε sets στον 1ο γύρο έκανε τότε ολόκληρο τον κόσμο του τένις να καταλάβει τι ερχόταν.
Ήταν ξεκάθαρο ότι είχες καταλάβει την αποστολή σου: να προσφέρεις στον κόσμο το υπέροχο, το θεαματικό, το διασκεδαστικό.
Οι φίλαθλοι συγκεντρώνονταν γεμάτοι ενθουσιασμό, χαμογελούσαν και ήταν έτοιμοι να σε υποστηρίξουν ανεξάρτητα από το ποιος βρισκόταν στην άλλη πλευρά του φιλέ.
Η αθλητικότητά σου έφερε χτυπήματα που δεν έμοιαζαν με κανενός άλλου.
Από tweeners μέχρι no-look drop shots, από jumping forehands μέχρι το χαρακτηριστικό σου slam-dunk overhead.
Παραστάσεις αντάξιες μιας σκηνής του Broadway.
Η καριέρα σου πέρασε από πολλές διαφορετικές πράξεις.
Από τα ακροβατικά, σε ένα πιο μετρημένο παιχνίδι.
Από περιόδους καλής υγείας, σε επίμονους τραυματισμούς.
Από παίκτης του Top 10, σε έναν unseeded αντίπαλο που κανείς δεν ήθελε να συναντήσει.
Όλα αυτά δημιούργησαν ένα εκπληκτικό και απρόβλεπτο τένις.
Υπήρχε όμως ένα πράγμα που παρέμενε πάντα ίδιο: οι φίλαθλοι έρχονταν μαζικά, έτοιμοι να φωνάξουν:
«Monfils, Monfils, Monfils!»
Ξέρουμε ότι θα δούμε ξανά το πρόσωπό σου στη Νέα Υόρκη.
Ίσως σε κάποιο legends exhibition event ή ίσως στο box της συζύγου σου, Ελίνα Σβιτολίνα.
Παρόλα αυτά, τίποτα δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει ένα βραδινό ματς του Μονφίς σε ένα από τα μεγάλα show courts του USTA Billie Jean King National Tennis Center.
Τώρα που έπεσε η αυλαία της τελευταίας σου παράστασης στη Νέα Υόρκη, απόλαυσε την ατμόσφαιρα.
Κάνε μια τελευταία υπόκλιση, γνωρίζοντας ότι οι φίλαθλοι είχαν την τύχη να ζήσουν κάτι πραγματικά μοναδικό.
Άλλοι μεγάλοι παίκτες της εποχής σου μπορεί να αποχώρησαν από εδώ έχοντας κατακτήσει το τρόπαιο.
Επίτρεψέ μας, όμως, αυτό να είναι το δικό σου τρόπαιο από τους φιλάθλους της Νέας Υόρκης.
Merci, bon voyage και bonne chance στα επόμενα κεφάλαια της ζωής σου.
Με αγάπη, θαυμασμό και εκτίμηση,
Νέα Υόρκη»
