Ο Mika Hakkinen αποκάλυψε μια από τις πλευρές της έντονης κόντρας του με τον Michael Schumacher στην πίστα, η οποία τον εκνεύριζε, ωστόσο δεν παρέλειψε να επιδοκιμάσει τον αιώνιο αντίπαλό του.
Στα τέλη των 90s, Hakkinen και Schumacher έδωσαν μια παράσταση για ρεσιτάλ στις πίστες, έχοντας μια έντονη μάχη. Μάλιστα, ο Γερμανός έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει τον Φινλανδό ως τον μεγαλύτερο αντίπαλο που αντιμετώπισε ποτέ.
Το δίδυμο πάλεψε δύο φορές μέχρι τέλους για τον τίτλο, μια το 1998 και μια το 2000. Στην πρώτη περίπτωση, ο τίτλος πήγε στον Ιπτάμενο Φινλανδό, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ήταν ο Schumi που κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με τη Ferrari.
Ωστόσο, ανάμεσα στους δύο πρωταθλητές υπήρχε πάντα αμοιβαίος σεβασμός, που καταπράυνε τις κόντρες στους στην πίστα, όπου πάλεψαν πολλάκις σκληρά μα ποτέ δεν συγκρούστηκαν.
Το 1998 ήταν ένα απαύγασμα της μαχητικότητάς τους, με σκληρές μάχες όλη τη σεζόν, συμπεριλαμβανόμενου και του Ιταλικού GP, όπου παροιμιωδώς αμφότεροι πίεσαν μέχρις εσχάτων για τη νίκη, σε μια άλλη εποχή των αγώνων της F1, με ανεφοδιασμούς στον αγώνα και γύρους κατατακτηρίων.
Αν και ο Schumacher έχασε τον τίτλο το ’98, ο Hakkinen αποκάλυψε πως τον ο Γερμανός τον επισκέφτηκε στο motorhome του μετά το τέλος, για να του δώσει προσωπικά συγχαρητήρια για τον πρώτο του τίτλο.
“Ήταν μια εντυπωσιακή μάχη το ’98. Ο Michael γνώριζε πως το μονοθέσιο στην αρχή της σεζόν δεν ήταν τόσο ψηλά, όμως μας πλησίαζε όλο και περισσότερο, έτσι γνώριζε πως θα υπήρχε και η επόμενη σεζόν”.
“Μετά το Grand Prix στη Suzuka (φινάλε σεζόν τότε), υπήρχαν μέσα στο σύμπλεγμα των ξενοδοχείων της πίστας κάποιες μικρές καλύβες, όπου μέσα υπήρχαν δωμάτια για καραόκε. Φυσικά, όλοι οι οδηγοί και οι μηχανικοί καθόμασταν εκεί για καραόκε και μπύρες και διασκέδαση”.
“Γνώριζα τον Michael απ’ τα παιδικά του χρόνια, απ’ όταν ήμασταν 13 ετών, απ’ τα καρτ. Όταν έχει μπροστά του την ευκαιρία να κερδίσει, δεν εγκαταλείπει”.
“Όταν συνειδητοποιεί πως χάθηκε η νίκη, και έχει χάσει δίκαια, τότε είναι πολύ ευθύς άνθρωπος, χαίρεται για σένα και σε συγχαίρει γι’ αυτό. Όμως, για αυτόν τότε το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει”.
Τέτοιος ήταν ο σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση των δυο τους, που ο Hakkinen επιβεβαίωσε πως το μυαλό του αμέσως πήγε στην επόμενη σεζόν μετά την Ιαπωνία, καθώς γνώριζε πως ακριβώς το ίδιο θα είχε κάνει και ο Schumacher και θα επιτιθόταν ακόμα πιο σκληρά για να πάρει τον τίτλο.
Υπήρχε, ωστόσο, μια πλευρά του να είσαι ο Schumacher στη Ferrari που εκνεύριζε τον δις πρωταθλητή. Και ήταν η μοναδική ικανότητα της Scuderia να κάνει δοκιμές όποτε ήθελε.
“Είναι μεγάλος αγωνιστής”, αποκάλυψε ο Φινλανδός μιλώντας στο High Performance Podcast.
“Γνώριζα πως όταν φύγαμε απ’ τις ξύλινες καλύβες στον τελευταίο αγώνα, δεν θα πήγαινε σπίτι του να αρχίσει να χαλαρώνει για λίγους μήνες πριν τρέξει ξανά. Όχι. Θα πήγαινε πίσω στο εργοστάσιο. Θα πήγαινε στο Fiorano, επειδή η Ferrari είχε πίστα δοκιμών και μπορούσε να οδηγήσει εκεί ό,τι ήθελε”.
“Γνώριζα πως αυτό ήταν τεράστιο πλεονέκτημα γι’ αυτούς, επειδή δεν είχαμε ιδιωτική πίστα για να οδηγούμε όποτε θέλαμε. Έτσι, έτρεχαν δοκιμές συνεχώς, εξελίσσοντας τα πάντα. Και πραγματικά με εκνεύριζε αυτό”.
“Εμείς μπορούσαμε να πάμε μέχρι το Silverstone, να ξεκινήσουμε στις 10 και στις 12, ξαφνικά, ήταν η ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος. Στη 1 συνεχίζαμε και, στις 5 η πίστα έκλεινε. Και θα έβρεχε πολλές φορές! Αυτοί, έκαναν δοκιμές στο ηλιόλουστο Fiorano, απ’ τις 8 το πρωί μπορούσαν να ξεκινήσουν. Και μπορούσαν να σταματήσουν στις 8 το βράδυ, χωρίς σταματημό”.
“Και ακόμα και αν ο Michael κουραζόταν ή ο ομόσταβλός του, τότε έβαζαν οδηγό δοκιμών μέσα, συνέχιζαν το πρόγραμμα, δοκιμάζοντας κιβώτια, λογισμικά, τα πάντα. Ήταν σε θέση να μπορούν συνεχώς να κάνουν τέτοιες δοκιμές”.
“¨Δεν είναι πως πιστεύω απαραίτητα ότι ήταν δίκαιο ή άδικο. Απλά έτσι είχαν τα πράγματα. Γνώριζα, λοιπόν, πως ο Michael είχε χάσει και οι ίδιοι γνώριζαν πως δεν ήταν αρκετά καλοί. Όμως, επίσης γνώριζαν πως, με αυτό που έκαναν, το πρόγραμμα δοκιμών, θα έφταναν εκεί που ήθελαν”.
